All Chapters of ป่าหัวใจไฟกามเทพ: Chapter 81 - Chapter 90

สายตาหนุ่มใหญ่วัยสี่สิบต้นๆ เต็มไปด้วยความอ่อนโยน เมื่อมองเข้าไปในห้องนั่งเล่นของครอบครัวสีหน้าเขาบอกถึงความภาคภูมิใจ ขณะมองเด็กชายวัยเก้าขวบเศษ แต่สูงพอๆกับมารดา ที่นั่งอยู่บนเก้าอี้มีพนักพิงที่หน้าโต๊ะใกล้ประตู ที่มีเครื่องคอมพิวเตอร์ตั้งอยู่เด็กชาย ณภัทร มณฑารพ หรือ ธาม ลูกชายคนโตของเขา กำลังหน้านิ่วคิ้วขมวด คงจะกำลังทำการบ้านโจทย์ยากๆ มุมห้องทางฝั่งขวาเด็กชายวัยเจ็ดขวบ ณฐพล มณฑารพ หรือ ทิม กำลังเล่นฟันดาบเรืองแสงกันอย่างเอาจริง กับน้องชาย ณภดล มณฑารพ หรือ เท็น วัยห้าขวบเศษบนโซฟายาวสีแดงเข้มตั้งชิดผนังห้องทางซ้ายมือ หญิงสาวร่างอ้อนแอ้นในชุดอยู่กับบ้านยาวกรอมเท้าสีสันสดใสลายดอกไม้กระจุ๋มกระจิ๋มกระจายอยู่โดยทั่ว นั่นคือภรรยาสุดที่รักของเขา บนโซฟาข้างๆหล่อน เด็กชายวัยสามขวบเศษ กำลังนั่งเล่นของเล่นที่เป็นตัวต่อ หรือ เลโก้ สีสันสดใส คนนี้ชื่อ ณัฐอมร หรือ ท็อปเสียงเปียโนจากสุดมุมห้อง เรียกรอยยิ้มจากเขานั่นลูกสาวคนโตของเขา...ลูกสาวคนเดียวที่หน้าตาเป็นพิมพ์เดียวกับแม่ที่เลี้ยงดูมาเด็กสาววัยแรกรุ่น แต่ฝีมือการเล่นดนตรี โดยเฉพาะเปียโน แก่กล้าเกินวัยเด็กหญิง พิมพ์ทิตา มณฑารพ หรือ พี่น

“เฮ้ย ๆ อะไรวะ? อย่างนี้รังแกคนไม่มีทางสู้นี่หว่า!”เสียงใสบอกความเป็นนักเลงเต็มตัวนั้นไม่ใช่เสียงเด็ก หากเป็นเสียงสาว แต่จะอยู่ในวัยสักเท่าไหร่ภาสุรพันธ์เดาไม่ถูก เพราะบรรยากาศรอบตัวเขา เพ่งมองลายมือก็แทบจะไม่เห็นสมเป็นบรรยากาศผับ บาร์ ยามค่ำคืนโดยแท้ชายหนุ่มชะงักเท้าที่กำลังจะก้าวเข้าสู่สถานเริงรมย์สำหรับนักท่องราตรี ที่หมายจะมาหาความสำราญ เมื่อจู่ๆ ร่างเล็กๆ ของใครคนหนึ่ง ซึ่งควรจะเป็นผู้หญิง และเป็นผู้หญิงเด็ก เซแซดๆ ออกประตูบาร์มา ในลักษณะถูกผลัก “แน่จริงสู้กันตัวต่อตัว เอามะ!”พร้อมคำท้า เจ้าตัวกำหมัดตั้งการ์ด แถมยังเต้าฟุตเวิร์คไปรอบๆภาสุรพันธ์ขันจนต้องหัวเราะออกมานักเลงตัวเท่าเมี่ยง หากเปรียบกับการ์ดรักษาความสงบเรียบร้อยของสถานเริงรมย์แห่งหนึ่ง ซึ่งแต่ละนายยักษ์วัดแจ้งดีๆ นี่เอง หันขวับมามองเขา“หัวเราะบ้าอะไรไม่ทราบ?”เสียงแหวแว๊ดนั้นบอกอารมณ์คนพูดว่าพร้อมจะเป็นฟืนเป็นไฟได้ทุกเมื่อ“หัวเราะเด็กริหนีเที่ยว อายุไม่ถึงเกณฑ์ทางร้านเขาเลยจับโยนออกมา นะซิ”กังวานหางเสียงภาสุรพันธ์เจือรอยขบขันไม่สร่างร่างบาง มองเหมือนเด็กรุ่นๆ หันมาเผชิญหน้าเขาทั้งตัวแม้จะเห็นหน้าไม่ชัด หากภา

“โป้ง...โป้ง ภาสุรพันธ์ เออ! ใจลอยถึงไหนแล้วนั่น”เสียงดังขึ้นใกล้ตัวเรียกเขาตื่นจากภวังค์ครุ่นคิด“วันนี้เป็นอะไรไป ดูใจคอไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเลยนี่ หรือว่ากำลังฝันถึงสาว”จากสายตามองข้ามไหล่อดีตนายพันเอกสังกัดกองทัพบก ที่ได้ลาออกมาทำธุรกิจส่วนตัว แต่ยังช่วยงานต้นสังกัดเดิมเป็นครั้งคราว ส่วนใหญ่เป็นเรื่องงานข่าวเพื่อความมั่นคงของชาติ ช่วยเขาไม่ต้องตอบคำถามผู้ที่กำลังก้าวตรงเข้ามาจัดว่าสูงใหญ่ แต่ด้วยความสูงหกฟุตหนึ่งนิ้วทำให้ดูไม่เทอะทะ แถมเพิ่มความสะดุดตาด้วยใบหน้าคมคายเฉพาะดวงตาคมกริบบอกความฉลาดล้ำลึก เป็นอีกส่วนประกอบให้กลายเป็นชายหนุ่มชวนมองซ้ำสำหรับทุกเพศโดยเฉพาะสาวๆ“นายมาช้า”ภาสุรพันธ์พูดขึ้นก่อน หลังจากผู้มาใหม่ทำความเคารพบุรุษอาวุโสกว่าแล้วจึงนั่งลงบนเก้าอี้ที่ว่างชายหนุ่มที่ถูกต่อว่าเอื้อมมือคว้าแก้วเบียร์พร่องไปไม่มาก มีเกาะหยาดน้ำพราวรอบแก้วของภาสุรพันธ์มาดื่มอั้กๆ อย่างกระหายหน้าตาเฉย แล้วถึงตอบ“เพิ่งออกจากห้องประชุม แถมรถยังติดวายร้าย”พันตรี อชิร นวพรรษ์ เป็นนายทหารสังกัดกองอำนวยการรักษาความมั่นคงภายใน หรือ กอ.รมน. จึงถนัดทำงานลับๆ มากกว่างานเปิดเผยตรงไปตรงมาผู้

“เอ๊า เหลือเผื่อไว้ให้นายยังไงล่ะ ไม่รู้หรืออั๊วะไม่ค่อยจะเชื่อมือเพลย์บอยถนัดแต่เรื่องอบายมุขอย่างนายสักเท่าไหร่นักหรอกนะจะบอกให้”ภาสุรพันธ์ปรายตามองคนพูดคล้ายจะค้อน ก่อนสั่งวิสกี้มาดื่มต่อแทนเบียร์“อย่ามัวแต่พูดเล่นอยู่เลย”สุรัติปรามสีหน้าเอาการเอางาน“ควรคิดหาทางแก้ไขกันไว้บ้าง ถ้าโป้งไม่มีโอกาสขึ้นไปบนเรือที่ทิพาวัลย์ใช้เป็นที่นัดพบ หรือขึ้นไปแล้วแต่ไม่สามารถชิงเอกสารนั่นคืนมาได้ หรือ...ได้เอกสารมาแล้วแต่ถูกจับได้ขณะจะหนีลงจากเรือ คิดกันไว้บ้างหรือยังควรทำยังไง”คำถามของชายที่มาอาวุโสกว่ามากชวนให้คิดตามไม่น้อย“อาเองไม่ใช่ไม่เชื่อมือโป้งนะ แต่เราจ้องคิดเผื่อ ถ้ามีอุปสรรคที่คาดไม่ถึง ทำให้พลาดขึ้นมาจะแก้ยังไง” “ครับ เป็นไปได้เหมือนกัน” อชิรยอมรับ“เมื่อเห็นว่าอาจเป็นไปได้ แล้วจะไม่คิดแผนสำรองไว้บ้างเลยเหรอ หรือเห็นว่าไม่ควรห่างชีวิตคนที่จะต้องเป็นหมากตัวแรกที่ออกเดิน”“ห่วงอยู่หน่อยๆ เหมือนกันครับ” อชิรตอบขณะมองหน้าเพื่อนด้วยแววตายิ้มๆ“อะไรวะ! ห่วงหน่อยเดียวเองน่ะ”“จะให้ห่วงแค่ไหนล่ะ น่า ฉันรู้นะเคยมีพระชื่อดังทำนายไว้นายจะแก่ตายไม่ใช่ถูกศัตรูฆ่าตาย”“ยังจะพูดเป็นเล่น

“ค่ะ วันเสาร์ ถ้า...ไม่มีอะไรทำให้เกิดมาเปลี่ยนแปลงระหว่างนี้”“วิดาคิดว่าจะเกิดอะไรขึ้นอย่างนั้นเหรอ”“ไม่ทราบค่ะ อนาคตเป็นสิ่งไม่แน่นอนไม่ใช่หรือคะ แล้ววันเสาร์ก็ยังอยู่อีกตั้งสามวัน คิดเป็นชั่วโมงก็ตั้งเจ็ดสิบสองชั่วโมง อะไรๆ ก็เปลี่ยนแปลงได้เสมอ”“ไม่เพียงแต่พูดเป็นปรัชญาแต่ยังเป็นปริศนาเสียด้วย”“คิดมากไปแล้วค่ะ”“อยากพูดแปลกๆ ให้ผมเป็นคนมีความคิดทำไมล่ะ”“หมายความว่าปกติไม่ค่อยมีความคิดหรือคะ”“ไหมล่ะ!” เขาทำเสียงอย่างหนึ่งคล้ายจะมันเขี้ยว “มีไหมที่ผมเผลอปล่อยการ์ดแล้ววิดาจะไม่ฮุกใต้เข็มขัด”“เอ...ดูเหมือนจะไม่มีนะคะ”พูดแล้วก็หัวเราะ พลอยให้ภาสุรพันธ์หัวเราะไปด้วยชั่วขณะหนึ่ง อัญวิดารู้สึกใจเต้นรัวขณะสบตาคม รับรู้ถึงแววประหลาดผสมปนอยู่เต็มเปี่ยมในความอ่อนหวานฉายออกมาแจ่มชัด อย่างจงใจให้หล่อนมองเห็นและอ่านออก“วิดา...”เสียงเรียกห้าวทุ้มมีกังวานออดอ้อน“ขา”อัญวิดารู้สึกว่ากำลังเกิดปฏิกิริยาแปลกๆ ขึ้นกับตัวเองใจสั่น เนื้อตัวดูอ่อนเปลี้ย เหมือนกำลังจะเป็นลมแต่ก็ไม่เป็น หล่อนอยากถอนสายตาจากที่มองประสานดวงตาคมเข้ม แต่ก็ทำไม่ได้“แต่งงานกับผมนะ”“อุ๊ย!”“ทำไมทำเสียงอย่างนั้น”ภ