All Chapters of ป่าหัวใจไฟกามเทพ: Chapter 101 - Chapter 110

สิริวธูเดินกลับเข้าบ้านหลังจากปล่อยให้บิดาได้พูดคุยกับเพื่อนรักเพื่อนสนิท ที่ไม่ได้เจอหน้าเจอตากันมานาน ติดต่อกันบ้างก็ทางโทรศัพท์หล่อนปลีกตัวหลังจากได้รับการแนะนำให้รู้จักเจ้าของบ้าน ก็เพราะรำคาญว่าบิดากับบุญทวี (ที่หล่อนถูกสั่งให้เรียกว่า ‘คุณลุง’) คุยกันด้วยเรื่องก่อนหล่อนเกิดทั้งนั้นจากที่ได้เดินชมรอบๆ บ้านๆ สิริวธูก็รู้สึกว่าอาจขาดใจตายจริงๆ ถ้าต้องอยู่ที่ไร่กลางดงแสนจะเงียบสงัด จนแทบได้ยินเสียงลมหายใจของตัวเองเช่นนี้ควรทำอย่างไรดีหนอ ให้พ่อใจอ่อนยอมให้หล่อนกลับกรุงเทพฯด้วยสิริวธูเผลอทำหน้านิ่วคิ้วขมวด คิดหาหนทาง เพื่อจะได้ไม่ต้องหมกตัวอยู่กลางป่า ขณะที่เท้าก้าวเอื่อยๆ ไม่เร่งรีบ อ้อมด้านข้างของตัวบ้านซึ่งก่อด้วยอิฐมอญทั้งหลังหล่อนวกกลับถึงด้านหน้าตัวเรือน กำลังจะก้าวขึ้นบันไดหินกว้างแต่เตี้ย ก็ต้องชะงักกึก“อะไรกัน? หน้าตาก็อ่อนๆใสๆ เฮี้ยวสะบัดขนาดนั้นเลยเรอะ”เสียงนี้ ไม่ใช่เสียงบิดาแน่ๆ“มันยิ่งกว่าเฮี้ยวนะสิ ไม่งั้นคงไม่มารบกวนถึงนี่ บอกตรงๆ นะทวี ฉันกลัวจริงๆ ว่ายายหนูของฉันจะเหมือนคุณย่าแสงแขที่นายเองก็คงพอจะเคยได้ยินกิตติศัพท์ท่านมาบ้างหรอก”สิริวธูขมวดคิ้ว ไม่เข้าใจว

“บ้าชิบ!”คำอุทานเป็นไปอย่างเคยชิน ก่อนเตะโครมเข้าที่ล้อหลังสกู้ดเตอร์ ผลคือตัวเองเต้นโหยงเหยง มือกุมเท้าครางฮือๆความเจ็บปลายเท้าเพิ่งคลาย เมื่อหูแว่วเสียงเครื่องยนต์มาแต่ไกลจากทิศทางตรงกันข้ามกับที่หล่อนกำลังมุ่งหน้าไปคิ้วเรียวขมวดน้อยๆ อย่างไม่สบายใจนัก เพราะเส้นทางออกจะเปลี่ยว ไม่ทันได้ตัดสินใจว่าควรทำอย่างไรดี หากรถที่แล่นมาทางที่หล่อนพารถมาตายกลางทางเป็นโจรผู้ร้ายไม่ใช่ชาวไร่แถวนี้ รถกระบะสีเลือดหมูก็แล่นเข้ามาใกล้ และจอดพรืดตรงหน้า“สวัสดีครับ ให้ผมช่วยอะไรมั้ยฮะ?”“อยู่ดีๆ เครื่องก็ดับค่ะ”ผู้ที่ก้าวลงจากกระบะเป็นชายหนุ่มร่างเพรียว แต่งกายดีท่าทีสุภาพสิริวธูออกเขิน เมื่อเห็นสายตาที่มองมาของเขา บ่งบอกความชื่นชมในตัวหล่อนอย่างเปิดเผยความรู้สึกส่วนตัว บอกสิริวธูว่าชายหนุ่มแปลกหน้าไม่ใช่คนร้ายใจทราม แต่เป็นสุภาพชนที่ใจดีมีน้ำใจและ...ท่าทางน่ารักไม่เบา“ผมแน่ใจว่าไม่เคยรู้จักคุณมาก่อนแน่ๆ”เขาพูดเสียงร่าเริงเหมือนสีหน้าและแววตาสิริวธูไม่ทันเปิดปากตอบ เสียงแจ่มใสนั้นพูดขึ้นติดต่อกัน“น้ำมันหมดครับ”“น้ำมันหมด?” หล่อนทวน “โอ๊ยตาย...แล้วนี่ฉันจะทำยังไงดีคะ มาเสียตั้งไกล”“มา

ธนดิตถ์พาสิริวธูเที่ยวชมไร่ตลอดบ่ายไร่ชมภูมีอาณาบริเวณกว้างขวางพอๆ กับไร่พรพฤกษ์ แทบจะไม่เห็นความแตกต่างกัน ไม่ว่าจะเป็นพันธ์พืชหรือคอกปศุสัตว์ถ้าสมมุติว่าถูกปิดตาจับมาปล่อย คงจะแยกไม่ออกว่าเป็นพื้นที่ของไร่พรพฤกษ์หรือไร่ชมภูกันแน่สิริวธูมีโอกาสได้รู้จักกับครอบครัวของชายหนุ่มที่หล่อนถูกชาตา ซึ่งประกอบด้วยแม่และพี่สาวชื่อดวงวิภา ดูเป็นครอบครัวที่อบอุ่นน่ามีความสุข หล่อนจึงสนิทสนมกับครอบครัวนี้อย่างรวดเร็วธนดิตถ์บอกจะสอนขี่ม้า สิริวธูตื่นเต้นเพราะอยากขี่มานานแล้ว ทั้งสองนัดแนะเวลาที่จะมาฝึกเป็นตอนบ่ายของทุกวันความน่าเบื่อที่มีมาแต่ต้นค่อยๆหายไป กลายเป็นความมีชีวิตชีวาเข้ามาแทนที่สิริวธูเริ่มรู้สึกสนุกกับการใช้ชีวิตที่บ้านไร่ รู้สึกว่าตัวเองโชคดีที่ได้มีโอกาสรู้จักกับธนดิตถ์ ไม่อย่างนั้นคงเหงาตายคาไร่แน่เลย“ว่างๆ คุณดิตข้ามไปเที่ยวไร่พรพฤกษ์บ้างสิคะ”หล่อนเอ่ยชวนกับเขาในวันหนึ่งธนดิตถ์ยิ้ม แล้วส่ายหน้า“ทำไมล่ะคะ? หรือไม่รู้จักกัน แต่ไร่ติดกันอย่างนี้คงเป็นไปไม่ได้หรอกที่จะไม่รู้จักกัน”“รู้จักครับ แต่ว่า ...คุณไม่รู้หรือว่าเราไม่ถูกกัน”“คะ?”สิริวธูทำหน้าตกใจ“คุณดิตพูดจริงหรือ

“อย่าขี้แยสิ เดือนหนึ่งก็แป๊บเดียวเอง ลุงไม่อยู่หนูเชื่อฟังพี่เขานะลูก มีอะไรก็พูดกันดีๆ อย่าใช้อารมณ์ ลุงรู้ว่าหนุ่มๆ สาวๆ เลือดมันร้อน แต่คนรุ่นราวใกล้เคียงกันคงคุยได้กันไม่ยากหรอก”แต่กับนายเจ้าป่าคนนี้ท่าจะคุยด้วยยากสิริวธูค้านในใจ ปรายตามองไปทางชายหนุ่มอย่างนึกโทษอยู่เต็มแก่คงไปทำอะไรให้พ่อเราหลงล่ะสิ พ่อถึงได้ยอมฝากลูกกวางไว้กับเสือพ่อคงไม่รู้หรอกว่าอีตานี่มันโรคจิต คอยแต่จะตั้งตัวเป็นศัตรู และมองหล่อนด้วยสายตาติเตียนตลอดเวลาตายแน่ยายขิง หนนี้หล่อนจะทำอย่างไรดี ขืนให้นายเจ้าป่าเป็นผู้ปกครอง หล่อนต้องเป็นผุยผงแน่ดูสิ ไม่ทันไรเขาก็ตีหน้ายักษ์เหมือนจะกินเลือดกินเนื้อใส่หล่อนอีกแล้ว เจ้าประคู้ณ ขอให้พ่อและคุณลุงบุญทวีเปลี่ยนใจทีเถอะคำภาวนาของสิริวธูไม่สัมฤทธิ์ผล เพราะไม่มีใครเปลี่ยนใจ ไม่ว่าบิดาของหล่อนเอง หรือบิดาของชายหนุ่มที่กำลังจะกลายเป็นผู้ดูแลหล่อนในฐานะผู้ปกครองชั่วคราวแทนพ่อของเขาแล้ววันที่หล่อนไม่อยากให้มาถึง ก็มาถึงจนได้บุญทวีออกเดินทางแต่เช้าตรู่ก่อนออกจากบ้านเขาได้กำชับกำชาฝากฝังหญิงสาวกับลูกชายซ้ำอีกวนัสเทพรับปากเป็นอย่างดีเพื่อความสบายใจของผู้บังเกิดเกล้าส่

ลมหายใจกับริมฝีปากอุ่นๆ ปัดแผ่วๆ อยู่รอบๆ ลำคอบ้าง ข้างแก้มบ้าง จนคนถูกรุกรานขนลุกซู่ไปหมดสิริวธูตัดสินใจงับฟันคมๆ ลงไปบนต้นแขนที่เป็นมัดกล้ามอย่างสะปะสะปะแต่โชคช่วยเลยกัดได้เต็มคำ“โอ๊ย!”วนัสเทพร้องลั่นในความมืด เมื่อความเจ็บปวดแปลบขึ้นมาจากการฝังตัวของคมเขี้ยว รีบคลายแขนออกโดยเร็วสิริวธูยื่นมือไปยังจุดที่สวิตซ์ไฟฝังอยู่ ภายในห้องสว่างในพริบตา แต่แทนที่จะหนีออกจากครัว ซึ่งหล่อนเห็นว่าคงทำได้ยาก ในเมื่อร่างสูงใหญ่ยืนคาประตูอยู่ จึงหมุนตัวปราดไปที่เคาน์เตอร์ กระชากมีดทำครัวเล่มหนึ่งขึ้นมาจากกระบอกเก็บ ถือไว้กับมือ“ขืนเข้ามาตาย!”เสียงตวาดขู่ หน้าแดงก่ำ เหงื่อแตกซิกวนัสเทพกุมต้นแขนที่ถูกกัดด้วยหน้าที่ยังเหยเกไม่หายพอเห็นท่าถือมีดกระชับมั่นอย่างเอาจริงดุจแม่เสือก็รู้สึกขำ“จริงจังไปหน่อยละมั้งคนสวย”เขาพูดเจือน้ำเสียงหัวเราะกึ่งขันกึ่งดุตาวาวใสคู่นั้นกลับจริงจับเอาเรื่อง ไม่เล่นไปกับเขาด้วย“ฉันแทงไส้ทะลักแน่ ไม่เชื่อก็ลองดู!”“ฉันไม่คิดจะทำอะไรเธอสักหน่อย” เขาไปน้ำขุ่น“ไม่ได้คิดจะทำ แล้วเมื่อกี้มันอะไรล่ะ หมามันทำรึไง?”วนัสเทพอมยิ้ม ยืนกอดอกมองหล่อนด้วยทาทางสบายๆ แปลกว่าไม่ย