PROLOGUE

Sabi nila, ang pag-ibig ay parang sugal. Itataya mo ang lahat—ang oras mo, ang pangarap mo, at maging ang buong pagkatao mo sa pag-asang sa huli, ikaw ang mananalo.

Pero sa loob ng limang taon, isa lang ang natutunan ko: sa larong ito ng pag-ibig, hindi sapat ang taya. Dahil kahit ibigay mo na ang lahat, kung hindi ikaw ang pinipiling panalunin, mananatili kang talunan.

Hindi ko kailanman inasahan na darating ang araw at mapapagod din ako sa kanya. Na ang pusong dati ay tila hindi nauubusan ng pasensya ay bigla na lang titigil at sasabihing, 𝑇𝑎𝑚𝑎 𝑛𝑎. Na sa huli, ang babaeng nangakong hinding-hindi siya iiwan ay ang siya ring babaeng maglalakad palayo para iligtas ang sarili.

“Salamat, Mike,” mahinang saad ko habang inaabot ang brown envelope. Ang sarili kong boses ay halos hindi ko na makilala sa lamig nito.

“Sigurado ka na ba talaga rito, Nicole?” May bahid ng pag-aalinlangan at lungkot ang mga mata ni Mike.

Kilala niya ako. Alam niya kung gaano ko ipinaglaban ang relasyong matagal nang ako lang ang nagdadala.

“Oo, Mike. Pagod na ako. Sobrang pagod na,” sagot ko nang may tipid na ngiti na hindi man lang umabot sa aking mga mata.

“Minsan pala, kailangan mo munang tuluyang mabasag bago mo maintindihang hindi na kayang buuin ng mga piraso mo ang sarili mo.”

Tumango siya, bagaman bakas ang pag-aalala. Saksi si Mike sa bawat hagulgol ko sa madaling-araw kapag hindi umuuwi si Gale.

Alam niya kung paano ako magpaka-martir, kung paano ko tiniis ang bawat balewalang tingin at bawat masakit na salita mula sa asawa ko at sa pamilya niya. At ngayon, hawak ko na ang papel na tuluyang nagpapatunay na wala talagang natira para sa akin.

Umalis ako sa pinag-usapan naming iyon. Ang sikat ng araw ay masakit sa balat, pero mas masakit ang katotohanang pasan-pasan ko. Bago ko puntahan ang huling destinasyon ko ngayong araw, kinuha ko muna ang pinakamahalagang bagay sa buhay ko—ang tanging rason kung bakit nanatili akong humihinga sa impyernong ako mismo ang nagpilit pasukin.

“Heto na po siya, Misis Salazar,” bungad ng nurse pagkarating ko sa nursery unit.

Dahan-dahan kong kinuha ang anak ko sa aking bisig. Mahigpit ko siyang niyakap, na tila iyon na lang ang natitirang bagay na nagpapakalma sa akin.

“It’s Miss Asuncion now,” pagtatama ko sa nurse.

Hindi na ako ang babaeng Salazar na handang mawala ang sarili para sa pangalan ng asawa. Ako na uli si Calliyah Nicole Asuncion—hindi na ang babaeng nabubuhay lang sa pagmamahal ni Gale.

𝑈𝑚𝑎𝑙𝑖𝑠 𝑛𝑎 𝑡𝑎𝑦𝑜 𝑠𝑎 𝑙𝑢𝑔𝑎𝑟 𝑛𝑎 𝑖𝑡𝑜, 𝑎𝑛𝑎𝑘. 𝑀𝑎𝑙𝑎𝑦𝑜 𝑠𝑎 𝑠𝑎𝑘𝑖𝑡. 𝑀𝑎𝑙𝑎𝑦𝑜 𝑠𝑎 𝑘𝑎𝑛𝑖𝑙𝑎.

Maingat ko siyang inilagay sa likurang upuan ng aking sasakyan. Bawat kilos ko ay tila mabigat. Inayos ko siya nang maingat bago ako umikot at sumakay sa driver’s seat.

Hinawakan ko nang mahigpit ang manibela. Ang aking mga kamay ay nanginginig, hindi dahil sa takot, kundi dahil sa emosyong matagal ko nang kinikimkim.

“Bago tayo tuluyang lumayo, dadaan muna tayo sa Papa mo, magpapaalam lang tayo,” mahinang bulong ko.

Ang biyahe patungo sa ospital ay tila pinakamahabang biyahe ng buhay ko. Bawat kanto, bawat traffic light, binibigyan ako ng pagkakataong magbago ng isip.

Pero selyado na ang desisyon ko. Pagkarating sa gusali, ang amoy ng disinfectant at gamot ay agad na sumalubong sa akin—malamig at walang buhay ang paligid.

Muntik ko nang makalimutan ang brown envelope sa backseat. Mabuti na lang at may kung anong nagtulak sa akin na lumingon uli sa aking anak bago ako tuluyang bumaba.

Binalikan ko ito at pumasok sa loob. Alam ko ang daan patungo sa kwartong iyon. Hindi dahil madalas akong narito. At lalong hindi dahil siya ang pasyente.

Nandito siya dahil binabantayan niya ang kanyang mundo. At kailanman, hindi ako naging bahagi noon.

Doctor ba ang asawa ko? Hindi.

Isang CEO ang asawa ko. Isang bilyonaryong negosyante na hinahangaan ng marami. Pero para sa akin, isa lang siyang lalaking unti-unting dumurog sa akin.

Pagdating sa tapat ng private room, hindi na ako nag-abalang kumatok. Wala na akong pakialam sa respeto o etiketa.

Ang dangal ko ay matagal na nilang kinuha, kaya bakit ko pa sila bibigyan? Pagbukas ng pinto, nanlamig akong natigilan.

“Nicole!” gulat na sigaw ni Gale.

Naka-awang ang aking labi pero walang tunog na lumabas. Nakikita ko sila. Si Samantha—ang babaeng unang minahal ni Gale, ang babaeng dahilan kung bakit kahit kailan ay hindi ako naging sapat.

Nakaupo si Samantha sa hospital bed, habang si Gale ay nakaluhod sa harap niya. Ang mga braso ni Samantha ay nakapulupot sa leeg ni Gale habang magkadikit ang kanilang mga labi, na tila ba ako lang ang sobrang kalabisan sa kwartong iyon.

Halos nakabukas na ang polo ng asawa ko, na para bang wala silang ibang iniisip kundi ang isa't isa.

“N-Nicole...” nauutal na tawag ni Samantha, mabilis na tinutulak si Gale palayo.

Pinilit kong tumawa, pero ang lumabas ay isang mapait na tunog na halos hindi ko makilala. Tinitigan ko si Samantha. Maganda pa rin siya, kahit nakasuot ng hospital gown.

Ang lambing ng boses niya ay nandoon pa rin—iyong tinig na naging sandigan ni Gale sa loob ng limang taon naming pagkakasama, habang ako ay nananatiling babaeng nasa tabi lang niya.

“Samantha,” tawag ko sa kanya habang naglalakad palapit. “Huwag kang mag-alala. Hindi ako pumunta rito para gumawa ng eksena."

"Pagod na akong lumaban para sa relasyong hindi naman naging akin.”

Binalingan ko si Gale. Ang asawa ko. Ang lalaking minsan kong inakalang makakasamabko habang-buhay. Inabot ko sa kanya ang brown envelope.

“Ano ito?” kunot-noong tanong niya habang inaayos ang kanyang polo. Wala man lang bakas ng pagsisisi sa kanyang mga mata, kundi pagkainis dahil naistorbo ko sila.

“Pirmahan mo, Gale. Kapag ginawa mo ‘yan, hindi mo na ako makikita kailanman."

"Ibibigay ko na sa inyo ang buhay na matagal nang gusto.”

“Nicole, ‘wag ka sanang magagalit kay Gale,” biglang singit ni Samantha, mahina niyang sabi. “Nandito lang siya dahil... wala akong ibang matakbuhan."

"Ayokong masira ang pamilya niyo dahil sa akin.”

Tumaas ang kilay ko. Ang galing niyang maglaro.

“Wala ka bang sariling pamilya, Sam? O baka sadyang asawa ko lang ang hilig mong takbuhan?"

"Pero huwag kang mag-alala. Sa'yo na siya. Tutal, ikaw naman talaga ang gusto niya. Ang kailangan ko lang ay ang pirma niya.”

“Nicole! Tama na!” suway sa akin ni Gale. Ang boses niya ay halatang galit.

“Hindi ka marunong makipag-usap nang maayos? Ikaw na naman ang gumagawa ng gulo. Pinasasama mo lang ang loob ni Samantha!”

Napatitig ako kay Gale. Gusto kong itanong kung naririnig ba niya ang sarili niya. Pero ano pang silbi? Sa paningin niya, ako ang laging mali at masama.

“Maniwala ka, Gale Rey... mas masakit ang ginawa mo kaysa sa kahit anong masasabi ko,” mariing sabi ko. “Iyan lang ang kailangan ko. Pirmahan mo na para matapos na ang lahat.”

Nakita ko ang bahagyang pag-aalala sa kanyang mga mata nang tawagin ko siya sa buong pangalan niya. Pero mabilis din iyong nawala nang humawak si Samantha sa ulo nito, na tila biglang nanghina.

“G-Gale, kailangan ko nang magpahinga... pirmahan mo na ‘yan para makaalis na siya,” bulong ni Samantha.

“Sige,” mabilis na sagot ni Gale.

Hindi niya binasa ang dokumento. Hindi niya tinignan ang bawat pahina. Basta na lang siyang kumuha ng ballpen at mabilis na nilagdaan ang papel na para bang ordinaryong papel lang.

Ganoon lang kabilis. Napakadali para sa kanya na burahin ang limang taon naming pagsasama.

“Kunin mo na ito at ‘wag na ‘wag ka nang babalik sa ospital na ito. Huwag mo nang guguluhin si Samantha,” sabi niya habang ibinibigay sa akin ang envelope.

Kinuha ko iyon. Parang may tuluyang namatay sa loob ko. Wala na talaga. Tapos na.

“Huwag kang mag-alala, Gale. Hinding-hindi na ako babalik. Hindi na ako magmamakaawa sa ‘yo na mahalin mo ako o kahit pansinin man lang."

Sa araw na ito, tuluyan na kitang bibitawan.”

Tumalikod ako at hindi na lumingon pa. Habang naglalakad ako sa hallway ng ospital, bawat hakbang ko ay parang unti-unti akong lumalayo sa dating ako— sa babaeng handang gawin ang lahat para mahalin.

𝑃𝑎𝑎𝑙𝑎𝑚, 𝐺𝑎𝑙𝑒. Sa kabilang buhay na lang tayo muling magkita. Pero sa mundong ito, ako na mismo ang magwawakas sa atin.