Todos los capítulos de The wife he never loved: Capítulo 1 - Capítulo 10

Sabi nila, ang pag-ibig ay parang sugal. Itataya mo ang lahat—ang oras mo, ang pangarap mo, at maging ang buong pagkatao mo sa pag-asang sa huli, ikaw ang mananalo. Pero sa loob ng limang taon, isa lang ang natutunan ko: sa larong ito ng pag-ibig, hindi sapat ang taya. Dahil kahit ibigay mo na ang lahat, kung hindi ikaw ang pinipiling panalunin, mananatili kang talunan. Hindi ko kailanman inasahan na darating ang araw at mapapagod din ako sa kanya. Na ang pusong dati ay tila hindi nauubusan ng pasensya ay bigla na lang titigil at sasabihing, 𝑇𝑎𝑚𝑎 𝑛𝑎. Na sa huli, ang babaeng nangakong hinding-hindi siya iiwan ay ang siya ring babaeng maglalakad palayo para iligtas ang sarili. “Salamat, Mike,” mahinang saad ko habang inaabot ang brown envelope. Ang sarili kong boses ay halos hindi ko na makilala sa lamig nito. “Sigurado ka na ba talaga rito, Nicole?” May bahid ng pag-aalinlangan at lungkot ang mga mata ni Mike. Kilala niya ako. Alam niya kung gaano ko ipinaglaban ang relasyong

Huminto ang taxi sa harap ng isang naglalakihang gate na gawa sa itim na bakal. Mula sa labas, tanaw ang isang mansyon na tila ba kinuha sa mga magazine ng arkitektura. Maputi ang pintura nito, puno ng malalaking bintanang ginto ang mga gilid, at ang garden ay napakalinis na tila ba bawat dahon ay sinusuklay araw-araw. “Heto na tayo, Nicole,” wika ni Aling Juliet habang binabayaran ang taxi. Bumaba ako at muling hinawakan ang aking kupas na maleta. Kumpara sa karangyaan ng bahay na ito, ang maleta ko ay mukhang basura na dapat nang itapon. Naramdaman ko ang panunuyo ng aking lalamunan. Ito na ba ang magiging bagong tahanan ko? Bumukas ang maliit na pinto sa gilid ng gate. Isang lalakeng naka-uniporme ng guard ang sumalubong sa amin. “O, Juliet, nakabalik ka na pala. Sino itong kasama mo?” Makikita sa mukha niya ang panandalian gulat at pagkamangha “Kasambahay din, kinuha ko para makatulong sa paglilinis. Hayaan mo na, dumaan na ito sa akin,” sagot ni Aling Juliet bago ako sinenyasa

Bagong araw na naman, at ibig sabihin nito, bagong pakikipagsabak sa nakakaingis na ugali ni Sir Gale. Kailangan ko na namang magtiis. Simula pa lang ng umaga, iniisip ko na kung ano na namang plano niya para pahirapan ako ngayong araw. Kahit masakit ang buong katawan ko, pinilit kong bumangon para gawin ang mga gawaing iniwan sa akin ni Aling Juliet. Habang naglalakad ako sa pasilyo papunta sa kusina, ramdam ko ang sobrang katahimikan ng bahay—isang katahimikan na unti-unti ko nang nakasanayan. Pagpasok ko sa dining area, nakita ko si Gale na nakaupo sa dulo ng mahabang mesa. Nakasuot na siya ng business suit, mukhang handa na para sa trabaho, pero ang aura niya ay kasing-dilim pa rin ng gabi. Napansin ko ang pasimpleng paglingon niya sa akin nang makapasok ako sa kusina. "Nicole," tawag niya. Ang boses niya ay parang bakal na kinaladkad sa semento—mabigat at nakaka-tense. "Po, Sir?" lumapit ako nang maingat, sinisiguraduhin na may sapat na layo ako sa kanya. "I don't like the wa

Maaga akong nagising gaya ng utos ni Gale. Kahit medyo mabigat pa rin ang pakiramdam ko mula sa lagnat kahapon, pilit kong ibinangon ang katawan ko. Nakatulong siguro ang mahabang tulog at ang pagkaing iniwan niya sa kwarto ko—isang bagay na hanggang ngayon ay hindi ko pa rin maunawaan. Bakit niya gagawin 'yun? Siguro ayaw niya lang talagang magkaroon ng bangkay sa mansyon niya dahil malaking abala 'yun sa kanyang pangalan. Habang nagluluto ako ng almusal, paulit-ulit na bumabalik sa isip ko ang salitang binitawan niya kagabi: Pride. Meron pa ba ako niyon? Simula nang tanggapin ko ang trabahong ito, parang unti-unti nang tinatapyas ang dignidad ko. Sa bawat sigaw niya, sa bawat pagtrato niya sa akin na parang wala akong kwenta, nawawala ang dating Nicole na palaban. Pero kailangan kong kumapit—para sa sarili, kailangang lunukin ang lahat ng pait. Eksaktong alas-sais nang bumaba si Gale. Nakabihis na siya para sa trabaho, napaka-perpekto tingnan ng kanyang suit, pero ang mga mata niya

Binaba ni Menggay ang isang tasa ng kape sa tapat ko. Nasa likod kami ng mansyon, sa maliit na espasyong nagsisilbing tambayan at pahingahan naming mga tauhan. Alas-dos na ng madaling araw. Ramdam ko pa ang hapdi ng aking mga braso at ang lamig ng tubig na dumampi sa balat ko kanina—halos katatapos ko lang kasing maligo pagkatapos kong maglinis sa library gaya ng utos ni Gale. "Ibang klase rin ang lupit ni Sir Gale, 'no?" Napatingin ako kay Anding—ang anak ni Aling Martires. Sila ni Menggay ang halos kaedaran ko rito kaya tt ╭━━╮❤╭╮╱╱╱╱╱╱╱╱╱💋╭╮╭╮ ╰┃┃╯❤┃┃╭━┳━┳━┳━╮💋┃┃┃┃ ╭┃┃╮❤┃╰┫╋┣╮┃╭┫┻┫💋┃╰╯┃ ╰━━╯❤╰━┻━╯╰━╯╰━╯💋╰━━╯sila lang din ang nakakausap ko nang malaya. "Bakit naman kasi parang pinagbiyak kayo na bunga ni Ma'am Samantha?" dagdag pa ni Anding habang sinusuri ang mukha ko sa ilalim ng malamlam na ilaw. Huminga ako nang malalim bago humigop ng kape. Ang init niyon ay tila bahagyang tumunaw sa pagod na nakabara sa aking dibdib. "Hindi ko rin alam, Anding. Siguro ay mapaglaro