LOGINYour comments and feedback are always appreciated—they truly mean a great deal. Thank you for reading, and I hope you have a wonderful day~✨🫶🫶🫶
“BE CAREFUL!”Nanlaki ang mga mata ni Cassidy. Agad niyang nilibot ng tingin ang paligid. Ngunit wala siyang nakitang kahit sino. Tahimik ang buong kalye. Walang tao. Walang anumang kahina-hinalang kilos. Napatitig siya sa cellphone na hawak niya. Ilang segundo siyang nag-alinlangan bago mabilis na alisin ang SIM card. Binali niya ito sa dalawa. Pagkatapos ay isinunod niyang itinapon ang cellphone sa basurahang nasa tabi ng kalsada.Nang matiyak na wala nang bakas, ibinaba niya ang sumbrero upang matakpan ang mukha at dali-daling umalis pabalik sa bahay ng mga Marquez.Ilang sandali matapos siyang mawala… Isang anino ang dahan-dahang lumabas mula sa likod ng pader.Tahimik itong tumingin sa direksiyong nilakaran ni Cassidy bago tuluyang naglaho sa makapal na tao sa kalsada.SAMANTALA, bitbit ang kahon ng cake, bumalik si Czarina sa ospital. Pagkakita pa lang sa kanya, napakunot na ang noo ni Wendy.“Anong nangyari sa ‘yo?”Napabuntong-hininga si Czarina. “Nakasalubong ko si Damion.”
“I’M SORRY… FOR MAKING YOU SUFFER.”Natigilan si Czarina.Ha?Kanina lang ay panay ang pang-aasar nito, tapos ngayon ay biglang seryosong humihingi ng tawad.Ano na namang pakulo nito?Hindi niya alam kung ano ang isasagot. Halata sa mukha niya ang lubos na pagkabigla.Napangiti si Damion sa inosente at natutulala niyang ekspresyon.Bahagya itong yumuko upang magpantay ang mga mata nila. “So...” mahina nitong sabi, “can you accept this cup of coffee now?”Doon lang napagtanto ni Czarina na nakatulala pala siya rito, bahagyang nakabuka pa ang bibig.Agad siyang umiwas ng tingin. “I don’t like coffee.”Bahagyang tumaas ang kilay ni Damion. Hindi na ito nakipagtalo. Sa halip ay lumingon ito sa waiter. “Make this lady a mocha with sugar.”“Certainly, sir.”Napasimangot si Czarina. “Excuse me? Kailan ko sinabi na gusto kong magkape?”Ngumiti lang si Damion. “I think you’ll like it. Kanina pa kasi kita ino-observe. When you looked at the menu, you paused the longest on the mocha. And judgi
MATAPOS MAG-USAP nina Czarina at Wendy ay umalis na rin si Czarina at babalik na lang ito kapag may bakanteng oras siya. Pero bigla niyang naalala na naghahanap ng matatamis na pagkain si Wendy kaya naisipan niyang bilhan ito ng cake.Dumaan muna siya sa pinakamalapit na coffee shop. Minsan na siyang nakakain doon at nagustuhan niya ang pagkain. Baka magustuhan din iyon ni Wendy.Ngunit habang tatawid siya ng kalsada, may isang pamilyar na boses ang narinig niya mula sa likuran.“What a coincidence.”Nagulat si Czarina.Napaatras siya at muntik nang mawalan ng balanse. Sa kabutihang-palad, mabilis na may isang brasong pumalibot sa baywang niya at agad siyang nasalo.Nang makabawi siya, agad siyang nagsalita. “Salamat.”Ngunit natigilan siya nang makita ang taong nasa harapan niya.Sandali… Damion?Napatitig siya rito, halatang hindi makapaniwala.Lalong lumalim ang ngiti ni Damion nang makita ang natulala niyang ekspresyon.“What?” mapanukso nitong tanong. “Cat got your tongue?”Agad
PAG-UWI ni Tito Fran nang gabing iyon, nadatnan niyang naghahanda si Czarina ng instant noodles.“Bakit ang aga n’yong umuwi?” nagtatakang tanong nito.“Sinabi kong masama ang pakiramdam mo, kaya pinauwi ako ni Mr. Marquez para samahan ka.”Nang mag-alala si Czarina kung ano ang kakainin ng matanda sa bahay ng mga Marquez, sinabi lamang ni Tito Fran na puwede namang initin ang mga natirang pagkain.Nag-alok si Czarina na siya na ang magluluto ng hapunan, ngunit kinuha ni Tito Fran ang mga sangkap sa kamay niya.“Umupo ka na lang. Gagawa kita ng scallion oil noodles.”Masayang naghintay si Czarina. Hindi nagtagal, inihain ni Tito Fran ang isang mangkok ng mabangong scallion oil noodles na may kasamang golden poached egg. Napangiti siya. “Wow… ang sarap ng amoy.”Agad siyang kumain, halatang nag-e-enjoy sa bawat subo.Makalipas ang ilang sandali, naupo si Tito Fran sa tapat niya. Nagsalin ito ng isang basong tubig bago nagsalita.“You’re eating with such an appetite,” aniya habang pina
“...LOVE CAN WAIT.”“That won’t do.” Umiling si Cassidy na parang concern talaga. “A woman’s prime years only last for a few years. Kapag pinalampas mo ’yon, hindi na ikaw ang pipili ng lalaki—sila na ang pipili sa’yo. Men appreciate over time, while women depreciate. Kaya, you have to think long-term.”Maganda man pakinggan, alam ni Czarina na nagyayabang lang ito at gusto siyang maliitin.Kaya kalmado lang siyang ngumiti. “I guess magkakaiba lang talaga tayo ng priorities. As for me, I want to build a stable life first before thinking about love.”Bago pa muling makasingit si Cassidy, nagsalita na si Tito Fran. “Kami na ang bahala sa love life ni Merry. Hindi mo na kailangang problemahin ’yon.”Sa isang pangungusap lang, natapos agad ang usapan.Lihim na nakahinga nang maluwag si Czarina. Finally…Pagkatapos kumain, dahan-dahan siyang lumabas sa garden. Nang makitang walang tao, mabilis siyang naglakad papunta sa gate.“What are you doing here?”Napapitlag siya sa biglang boses. Napa
“SHE’S BRAVER THAN YOU THINK. Kaya tingin ko hindi naman siya iiyak sa maliit lang na bagay, Dad.”Lalong kinabahan si Czarina. Alam niyang may kung ano na namang binabalak ito.Napansin iyon ni Tito Fran, kaya agad itong sumabat.“Takot talaga ang Merry namin sa mga teacher noon at ngayon naman sa mga boss. Kaya madalas siyang mailang magsalita. Sana po ay pagbigyan ninyo.”Bahagyang ngumiti si Damion. “Is she really afraid of me?”Mabilis namang sumingit si Czarina. “If you don't believe me, lalapit ako sa inyo ngayon para makita n’yo.”Ngunit umiling lang si Damion. “Alright. I believe you. I won't tease you anymore.”Napanguso si Czarina at muling umupo. Bakit ba parang hindi ako makaalis sa upuang ito?Samantala, lalong sumama ang timpla ni Cassidy.Hindi niya matanggap na sa harap mismo niya ay paulit-ulit na kinakausap at inaasar ni Damion ang ibang babae. Halos umusok na ang ulo niya sa selos.Ngunit bago pa tuluyang sumabog ang galit niya, bahagyang yumuko si Damion at bumulon
“ANO? NAHANAP MO NA?” mariing tanong ni Damion nang pumasok si Enzo sa loob ng kanyang opisina. Napayuko si Enzo. Hindi alam kung paano haharapin ang nagbabadyang galit ng kanyang amo. “W-Wala pa rin po, sir…”“Mga walang kwenta!” Malakas na napahampas si Damion sa mesa. “Ilang araw na ang lumipas,
“…AT HINDI KO SIYA PABABAYAAN.”“Then… Papatawarin mo na si Damion?” tanong ni Carlo.Napaismid naman si Czarina. “Bakit ko naman siya papatawarin?”“He’s the child’s father,” tugon ni Carlo. “Kung ayaw mo siyang patawarin, does it mean the child will grow up without his father?”Sandaling napatahim
“PARA BANG HINIHINTAY NIYA ANG… KAMATAYAN NIYA.”Napasimangot si Czarina, hindi sa lungkot kundi sa inis na namumuo sa loob niya. Hindi niya mawari kung ano na naman ang iniisip ng lalaki para lang makuha ang atensyon niya.Pero sa kabilang banda, hindi niya mapigilang mag-alala.“Nababaliw na ba si
“...HINDI KA KARAPAT-DAPAT MAGING ASAWA NIYA.”Something in Damion snapped. Kung hindi lang ito kuya ni Czarina, kanina niya ito nasuntok.Kumibot ang labi niya. Pilit pinapakalma ang sarili.“I want to see my wife,” mababa at mapanganib nitong saad.Carlo chuckled coldly. “Hindi makakatulong ang pa







