تسجيل الدخولمشاركة
บทที่ 3
تاريخ النشر:
2026-04-18 12:12:45“ยัยพลอย!!!” พิมพ์ดาวง้างมือทำท่าจะฟาดลงบนใบหน้าสวยเพื่อสั่งสอน
“มา!” แต่มีหรือที่คนอย่างพลอยปภัสจะยอมให้โดนรังแกอยู่ฝ่ายเดียว เธอง้างมือตั้งท่ารับด้วยเช่นเดียวกัน “มาวัดกันไหมล่ะว่าใครจะตบแรงกว่า ตบมา ตบกลับ แต่ถ้าเกิดให้ฉันตบเนี่ยเลือดไม่กลบปากก็คงไม่หยุดหรอกนะ” “!!!” พิมพ์ดาวสะบัดมือออกด้วยความโมโห ก่อนจะถอยตัวกลับด้านหลังเล็กน้อยเพราะรู้จักนิสัยใจคอลูกสาวของผัวคนนี้ดีว่าสันดานมันเป็นยังไง “อย่ามาสอดเรื่องของฉันให้มาก เอาเวลาไปอบรมสั่งสอนลูกสาวตัวเองดีกว่าเพราะฉันกลัวว่าลูกไม้มันอาจจะหล่นใกล้ต้น ส่งทอดสันดานแย่งผัวชาวบ้านผ่านดีเอ็นเอเดี๋ยวจะแยกแยะผิดชอบชั่วดีไม่ได้เหมือนแม่มัน” ทิ้งท้ายเอาไว้เพียงเท่านี้ก่อนจะเดินสับแบบนางงามเวทีมิสแกรนด์ขึ้นไปชั้นบนของบ้านซึ่งเป็นโซนห้องนอนส่วนตัว “อีพลอย!!” หล่อนกำหมัดแน่นแต่จะให้กรีดร้องหรือแสดงกิริยาอาการมากก็ไม่ได้ “คอยดูเถอะ! ฉันจะทำให้แกก้มลงกราบแทบเท้าฉันเอง” ปึ้ง!!!!! กระเป๋าแบรนด์เนมใบหรูถูกเขวี้ยงทิ้งลงบนเตียงนอนนุ่มอย่างแรงด้วยความโมโห ก่อนร่างบางจะกระแทกสะโพกลงนั่งฝ่ามือบีบขยำผ้านวมผืนหนาสีขาวจนยับยู่ยี่แล้วออกแรงเหวี่ยงมันลงพื้น “ฮื้ออ!!!!!!” เรือนร่างบอบบางหายใจหอบถี่สั่นโยกสั่นคลอน ฟันบนฟันล่างขบกันดังกรอดจนเส้นเอ็นผุดขึ้นตามใบหน้า ความโมโห ความโกรธกำลังแล่นเข้าครอบงำเธออีกรอบ ฝ่ามือเล็กเอื้อมไปหยิบกรอบรูปที่บันทึกภาพถ่ายคู่กับมารดาสมัยที่อีกฝ่ายยังมีชีวิตอยู่ขึ้นมามองด้วยแววตาแดงก่ำ “แม่ทิ้งพลอยไปทำไม?” “ทำไมแม่ไม่สู้! แม่ปล่อยให้มันมีความสุขกันได้ยังไง!” นี่คือคำถามที่มันยังค้างคาอยู่ในใจของพลอยปภัสไม่เคยหาย เธอไม่เข้าใจแม่เลยสักนิด ไม่รู้ว่าทำไมแม่ถึงยอมให้ป๊าเอาผู้หญิงอีกคนเข้ามาลอยหน้าลอยตาอยู่ในบ้าน “…” “แม่ใจร้าย แม่ตายไปก็มีความสุขไม่ต้องมาทนทุกข์อยู่เหมือนพลอย” ทั้งเจ็บ ทั้งแค้น ทั้งจุกอยู่ในอก ย้อนกลับไปเมื่อเกือบยี่สิบปีก่อน… ตอนนั้นเธออายุได้เจ็ดขวบ เพิ่งเรียนชั้นประถมศึกษาได้ปีแรก ชีวิตครอบครัวโคตรมีความสุข ป๊าเป็นถึงเจ้าสัวณรงค์ที่มีกิจการและทรัพย์สินเงินทองมากมายใช้ไม่หมดสิ้น ทานอาหารพร้อมหน้าพร้อมตาสามคนพ่อแม่ลูก ช่วงวันหยุดศุกร์เสาร์อาทิตย์ก็ไปเที่ยว ไปเอ็นจอย ไปแฮปปี้กัน ชีวิตคุณหนูพลอยปภัสลูกสาวเพียงคนเดียวของเจ้าสัวณรงค์และคุณนายเพ็ญจันทร์โคตรน่าอิจฉา แต่แล้ววันหนึ่งก็มีเรื่องบ้า ๆ เกิดขึ้นกับครอบครัวอันแสนสุขของเธอ เหตุการณ์ที่ทำให้ทุกสิ่งทุกอย่างมันไม่สามารถกลับมารู้สึกเหมือนเดิมได้อีกต่อไป นั่นก็คือวันที่ป๊าพาเมียใหม่เข้ามาในบ้าน… “อ้าว พิมพ์มาเยี่ยมหลานเหรอจ๊ะ” คุณนายเพ็ญจันทร์กำลังนั่งถักโครเชต์อยู่ในสวนหลังบ้าน ซึ่งมีบรรยากาศค่อนข้างร่มรื่น หล่อนกับลูกสาวมักจะมาใช้เวลาปูเสื่อนั่งปิกนิกกันตรงนี้เป็นประจำ “เปล่าค่ะพี่เพ็ญ” วันนั้นสีหน้าของคุณน้าพิมพ์ดาวไม่สู้ดีสักเท่าไหร่คล้ายกับมีบางสิ่งบางอย่างติดค้างในใจ “คุณณรงค์ วันนี้ไม่ไปทำงานเหรอคะ” แปลก เพราะโดยปกติแล้วช่วงวันจันทร์และพุธป๊าจะเข้าไปตรวจโกดังสินค้า “ผมมีอะไรจะบอกน่ะคุณเพ็ญ” “มีอะไรเหรอคะ” คุณนายเพ็ญจันทร์วางโครเชต์ที่ยังถักไม่เสร็จใส่ตะกร้าดังเดิม แล้วหันไปตั้งใจฟังสิ่งที่สามีต้องการจะทราบ “นวลจ้ะ มีอะไรทำก็ไปทำเถอะ” “ค่ะคุณนาย” หล่อนก้มหน้าแล้วรีบออกมา “เอ่อ…อะ…เอ่อ คือ” เจ้าสัวณรงค์ไม่เคยรู้สึกกระอักกระอ่วนและลำบากใจเท่าวันนี้มาก่อน เขาเอื้อมมือไปจับฝ่ามือของพิมพ์ดาวเอาไว้รวบรวมความกล้าแล้วตัดสินใจเอ่ยออกมา “ผมจะพาพิมพ์ดาวเข้ามาอยู่ในบ้าน” เซนต์ของคนเป็นเมีย เซนต์ของผู้หญิงไม่เคยพลาด หล่อนเริ่มใจคอไม่ดีตั้งแต่ที่เขาเดินกลับมาพร้อมกับพิมพ์ดาวแล้วยื่นมือจับประสานกันซึ่งมันไม่สามารถคิดแค่ว่าพวกเขาสองคนอยู่ในสถานะน้องเมียพี่เขยได้ “คะ?” แต่ยังสร้างแกล้งทำ หลับหูหลับตาไม่รู้เรื่องอะไร การได้รู้จักปากเขา จากปากสามีที่อยู่กินกันมาร่วมสิบกว่าปีคงจะดีกว่า “ผมทำพิมพ์ดาวท้อง พิมพ์ดาวกำลังท้องลูกอีกคนของผม” วินาทีนั้นเด็กสาวตัวน้อยที่หลบอยู่หลังพุ่มไม้ใหญ่ได้ยินทุกคำพูดชัดถ้อยชัดคำ เธอโต โตพอที่จะเข้าใจทุกสิ่งทุกอย่างแล้ว "คะ...คุณณรงค์ อย่าล้อเล่นสินะ" แววตาเพ็ญจันทร์สั่นระริก ลอบกลืนน้ำลายก้อนเหนียวหนืดลงคอเฮือกใหญ่ พยายามคิดแง่บวก แต่ภาพตรงหน้ามันก็ให้คำตอบชัดเจนแล้วว่าคือความจริง "ผมพูดความจริง ผมขอโทษ" เจ้าสัวณรงค์พยายามที่จะเข้ามาจับเนื้อต้องตัวภรรยาแรก ทว่าหล่อนกลับหลบหลีกตัวนี้แสดงท่าทีรังเกียจรังงอนรสสัมผัสจากเขา เพี๊ยะ!! ฝ่ามือบอบบางฟาดลงบนใบหน้าสามีอย่างแรง นี่เป็นครั้งแรกที่พลอยปภัสเห็นแม่กระทำเช่นนี้กับป๊า เพราะที่ผ่านมาแม่ไม่ค่อยจะมีปากมีเสียง สงบเสงี่ยม ยกให้ป๊าเป็นใหญ่เสมอ "คุณทำแบบนี้กับเพ็ญได้ยังไง!!" น้ำเสียงเกรี้ยวกราดแต่แฝงไปด้วยความเจ็บปวดยากจะอธิบาย ดวงตาคู่นั้นแดงก่ำปลดปล่อยสายธารไหลโกรกอาบสองพวงแก้ม "นี่มันน้องสาวเพ็ญนะ! คุณทำแบบนั้นได้ยังไงคุณณรงค์!!" หัวอกคนเป็นเมียแทบสลาย ภายในใจเธอแตกร้าวด้วยฝีมือเขาจนไม่เหลือชิ้นดี มองหน้าสามีสลับกับหน้าน้องสาวในไส้ที่คลานตามกันออกมาแต่ตอนนี้กลับใช้ผัวร่วมกันกับหล่อน "ผมขอโทษ" ไม่มีคำใดจะแก้ตัว แก้ต่าง หรืออธิบาย "ผู้หญิงมีตั้งมากมายแล้วทำไมต้องเป็นน้องสาวเพ็ญ! ฮึก..." มารดาเธอทรุดฮวบลงบนเก้าอี้ ยกฝ่ามือเสยผมแบบลวก ๆ แล้วกุมหน้างอตัวพร้อมร้องไห้ออกมาจนร่างกายสั่นโยกสั่นคลอน "ทำไม ทำไมถึงทำแบบนี้กับฉัน ทำไม" "พี่เพ็ญ ฉันขอโทษ..." พิมพ์ดาวเดินเข้ามานั่งข้าง ๆ พี่สาว แล้วเลื่อนขึ้นไปจับท่อนแขนเรียวบาง "แต่ฉันอยากให้พี่เข้าใจฉันบ้าง ความรักมันห้ามกันไม่ได้ ฉันกับคุณณรงค์เราสองคนรักกัน พี่จะให้ฉันทำยังไง แถมตอนนี้ฉันก็กำลังตั้งท้องหลานของพี่ พี่เมตตาฉันหน่อยได้ไหม" ตอนนั้นความเป็นเด็กพลอยปภัสไม่เคยเข้าใจ แต่พอโตขึ้นจึงได้รู้ว่าคำพูดพวกนั้นมันน่าสมเพชมากแค่ไหน ตรรกะป่วย ๆ ของเมียน้อยที่เรียบเรียงมันขึ้นมาให้สวยหรูดูดี ท้ายสุดแล้วก็แค่ใช้อ้างหาเหตุผลเพื่อแย่งผัวชาวบ้านเท่านั้น "แกก็เหมือนกัน! แกรู้ทั้งรู้ว่าคุณณรงค์เป็นสามีพี่ แต่ทำไมแกถึงกล้านอนกับเขาแล้วปล่อยให่ตัวเองท้อง แกไม่ละอายแก่ใจบ้างเลยเหรอพิมพ์ดาว แกกำลังเอาผัวพี่สาวตัวเอง!" เพ็ญจันทร์สติแตก "พอเถอะคุณเพ็ญ อย่าโทษพิมพ์เลย ผมผิดเองที่ไม่สามารถห้ามใจตัวเองได้" เจ้าสัวณรงค์รีบไปพยุงตัวเมียสาวกลับมาสู่อ้อมอก "ผมจะให้พิมพ์อยู่ชั้นเดียวกับเรา" พูดจบก็ทิ้งเพ็ญจันทร์ให้นั่งสมเพชตัวเองอยู่บนเก้าอี้ ปราศจากคำอธิบายใด ๆ ที่อยากจะได้ยินจากปากสามี เพราะเขาแคร์ความรู้สึกของอีกฝ่ายมากกว่าคนที่อยู่กินกันมาเกือบสิบปี ตั้งแต่วันนั้นเธอก็เห็นแม่ร้องไห้ บนใบหน้าแปดเปื้อนไปด้วยหยาดน้ำตา แต่ก็ต้องแสร้งยิ้มเมื่ออยู่ต่อหน้าเธอ ป๊าไม่เคยมาสนใจใยดีแม่ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าในท้องแม่ยังมีลูกของป๊าอีกคน ลูกที่เกิดจากเมียหลวง เมียตามทะเบียนสมรส เมียที่ถูกต้องตามกฎหมาย ไม่ใช่เมียน้อยหน้าด้านที่กล้าใช้ผัวร่วมกันกับพี่สาว
أحدث فصل
เพราะเขาไม่เคยรัก 42 จบบริบูรณ์
ในงานวันแต่งงานระหว่างพลอยปภัสและไตรฉัตรถูกจัดขึ้น ณ บ้านเจ้าสัวณรงค์ หรูหราหมาเห่าอย่างสมเกียรติสมฐานะไม่ให้น้อยหน้าใครในประเทศ มีแขกเหรื่อมาร่วมแสดงความยินดีกันอย่างล้นหลาม ทั้งแขกผู้ใหญ่และดารานักแสดงในวงการบันเทิงที่พลอยปภัสเคยร่วมทำงานด้วย ทำให้บรรยากาศภายในงานค่อนข้างครึกครื้น ช่วงเช้าจะเป็นพิธีเล็ก ๆ ภายในครอบครัวที่มีการทำบุญตักบาตรเสริมสิริมงคลและรดน้ำอวยพรให้คู่บ่าวสาว ก่อนจะเป็นงานเลี้ยงปาร์ตี้ในช่วงภาคค่ำและดูเหมือนคนที่จะได้รับความสนใจเป็นพิเศษนั่นก็คือเจ้าหนูน้อยแพทตี้ที่ช่างพูด ช่างจา ช่างฉอเลาะ น่ารักน่าเอ็นดูจนแขกที่มาร่วมงานผลัดกันอุ้มผลัดกันชมไม่เคยขาดมือ "เจ๊ดีใจกับพวกแกสองคนด้วยนะ ในที่สุดก็มีวันนี้สักทีได้แต่งงานเป็นตัวเป็นตนแล้วเนอะหลังจากที่แอบกินกันมาหลายปี" เจ๊นัตตี้แสดงความยินดีพร้อมกับเอ่ยแซวติดตลกตามสไตล์ของหล่อน"เจ๊ก็!" "แต่ฉันดีใจจริง ๆ นะยัยพลอย ฉันเห็นแกมาตั้งแต่เป็นยัยพลอยขี้เหวี่ยงขี้วีนสมัยปีหนึ่งที่ไม่มีเพื่อนคบสักคนโน่น จนกระทั่งวันนี้แกเป็นแม่คน เป็นเมีย เป็นแกในเวอร์ชั่นที่ใจเย็นขึ้ต เป็นผู้ใหญ่มากขึ้น และก็กำลังจะเป็นฝั่งเป็นฝากับผู้ชายแฟ
เพราะเขาไม่เคยรัก 41
แววตาของคนเป็นพ่อเมื่อได้เห็นชีวิตคู่ของลูกสุขสมบูรณ์ ได้กลับมาอยู่ร่วมกันพร้อมหน้าพร้อมตาดั่งที่ปรารถนาก็ตื้นตันใจจนน้ำตาเอ่อคลอเบ้าวันนี้ลูกสาวเขากำลังจะมีคนดี ๆ มาคอยดูแลและเป็นหัวหน้าครอบครัว เจ้าสัวณรงค์ยิ้มรับปลื้มปริ่มไปกับความสุขของลูกสาวด้วยเพราะที่ผ่านมาเขาในฐานะคนเป็นพ่อไม่สามารถทำให้แกได้ดีเท่าที่ควร...หลังจากกลับมาใช้สถานะ 'ผัวเมีย' ไตรฉัตรก็เห่อเว่อร์วังเกินเบอร์ยกใหญ่โพสต์ทั้งรูปลูก ทั้งรูปเมียอวดลงบนไอจี เฟซบุ๊กส่วนตัววันละสิบโพสต์ พาไปเปิดตัวที่บริษัทในฐานะภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายเพราะได้ตกลงปลงใจกันว่าจะจดทะเบียนสมรสกันก่อนและรอให้พลอยปภัสคลอดจนกระทั่งเจ้าตัวน้อยในท้องเดินได้จะมีงานวิวาห์เกิดขึ้นโดยให้ลูกเป็นสักขีพยานรักระหว่างเราซึ่งญาติผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายต่างก็รับรู้และเห็นด้วยในข้อตกลงของระหว่างเรา อาจมีบ้างญาติบางคนที่แอบนินทาลับหลังว่าเธอทำผิดผี ผิดประเพณี ท้องก่อนแต่งให้คนเขามาวิพากษ์วิจารณ์วงศ์ตระกูลสร้างความเสื่อมเสีย ซึ่งแน่นอนว่าเธอก็ได้ด่าตอกหน้ากลับไปแล้ว!ผ่านไปประมาณสามปีเศษ...เวลามันเดินรวดเร็วปุบปับมาก แป๊บเดียวเจ้าหนูน้อยที่อยู่ในท้องพลอยปภัสวันนั้
เพราะเขาไม่เคยรัก 40
พลอยปภัสนิ่งเงียบ ไม่รู้ทำไมคำพูดของเจ้าสัวณรงค์เมื่อครู่จึงมีผลกระทบต่อหัวใจของเธอได้ถึงขนาดนี้ พยายามจะไม่คิดอะไรมากมายแล้วเชียวแต่ท้ายสุดแล้วมันก็ไม่สามารถหักห้ามใจได้ ผ่านไปประมาณเกือบสามชั่วโมงเต็ม ๆ ไตรฉัตรยังไม่โผล่หน้ากลับมา แม้แต่จะโทรศัพท์รายงานอย่างที่เคยเป็นบนหน้าจอก็พบเพียงความว่างเปล่า หญิงสาวรีบประคองท้องแก่ใกล้คลอดเดินลงมาชั้นล่างของบ้านชะเง้อขอมองหาเขาครั้งแล้วครั้งเล่า ซ้ำตอนนี้ฝนก็โหมกระหน่ำเทลงมาราวกับพายุเข้าก็ไม่ปาน ยิ่งทำให้ความกังวลถูกก่อตัวขึ้นในใจยกใหญ่ "ทำไมยังไม่กลับมานะ" รู้สึกอดเป็นห่วงเขาไม่ได้จนต้องรีบหันกลับไปเลยยกโทรศัพท์ขึ้นมาแนบหูเพื่อต่อสายโทรหาอีกฝ่ายโดยเร็ว ตื้ด ตื้ด ตื้ด ตื้ด "ไม่รับ!" คราวนี้เริ่มเดินวกไปวนมากระวนกระวายสลับกับชะเง้อคอมองไปด้านนอกที่มีสายฝนเทกระหน่ำจนแทบมองไม่เห็นสิ่งใดเป็นสิ่งใด ตื้ด ตื้ด ตื้ด ตื้ด "ทำอะไรอยู่เนี่ยทำไมถึงไม่รับสาย" ก็ไม่ลดละความพยายามยกขึ้นมาแนบหูไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง แต่เสียงที่ได้ยินตอบกลับมาก็ยังคงเป็นเช่นเดิมนั่นคือบริการฝากข้อความ ตื้ด ตื้ด ตื้ด ตื้ด "ทำอะไรอยู่ลูก เป็นห่วงไอ้ว่าที่ลูกเขยป๊า
เพราะเขาไม่เคยรัก 39
ริมฝีปากอวบอิ่มเม้มเข้าหากันเล็กน้อย คำพูดการกระทำของเขามันกำลังทำให้หัวใจเธอสั่นไหวอย่างที่ไม่เคยปรารถนาอยากให้มันเกิดขึ้นมาก่อน เธอเองก็ยอมรับว่าตลอดระยะเวลาสี่เดือนที่ผ่านมากำแพงในใจของเธอที่มันเคยถูกก่อตัวขึ้นจนสูงหนาและใหญ่จนไม่สามารถทลายพังเข้าไปด้านในได้ถูกแซะลงทีละนิดทีละนิดจนมันกัดกร่อนลงมา บ่งบอกถึงความอ่อนแอที่เธอไม่สามารถต้านทานต่อความรู้สึกของตัวเองที่มันยากจะห้ามให้เป็นไปดังที่ใจเราคิดได้ เธออ่อนลงมากกว่าเมื่อก่อนเป็นไหนๆ เปิดใจให้เขาเข้ามามีผลต่อความรู้สึกอีกครั้งหนึ่ง ทั้ง ๆ ที่พยายามห้ามมันอย่างสุดกำลังแต่ก็ทำได้เพียงเท่านี้ แต่เธอก็ยังกลัว หวาดกลัวเหลือเกิน ความรู้สึกความรู้สึกเจ็บความรู้สึกทรมานคล้ายกับคนที่หมดอาลัยตายอยากในการใช้ชีวิต ตรอมใจจนกระทั่งถึงขั้นหยิบปืนขึ้นมาจ่อหัวเพื่อปลิดชีพตัวเองให้ตายตกตามมารดาและแม่นมไปมันยังติดอยู่ในความรู้สึกของเธอไม่เคยลืมเลือน มันยังกลายเป็นฝันอันโหดร้ายที่ตามหลอกหลอนเธอมาโดยตลอด เธอดึงมือออก "ฉันยอมรับนะคะว่าฉันเองก็แอบใจอ่อนให้คุณไม่น้อยแล้วเหมือนกัน แต่ฉันยังไม่พร้อมจริง ๆ " เธอตอบเพียงเท่านี้ก็เดินขึ้นไปชั้นบนของบ้านไม่พ
เพราะเขาไม่เคยรัก 38
"โชคดีนะเนี่ยที่แกไม่มีอาการแพ้ท้องก็เลยทำงานได้ตามปกติ" เจ๊นัตตี้เอ่ยพูดขึ้นมาทำให้คนที่กำลังนั่งรับประทานเค้กช็อกโกแลตของโปรดอย่างสบายใจเฉิบอยู่หยุดชะงักเล็กน้อย หญิงสาวดูดช้อนอย่างเอร็ดอร่อย ก่อนจะแบ่งตักคำเล็ก ๆ แล้วหันไปมองหน้าพี่สาวสุดที่รักที่ควบตำแหน่งผู้จัดการไปในตัว "ก็ดีแล้วแหละเจ๊ ฉันยังไม่พร้อมให้ใครรู้เรื่องที่ฉันกำลังท้องนี่ คงจะรอจนกว่าเคลียร์งานที่เจ๊รับเอาไว้หมดก่อนละมั้งแล้วฉันค่อยตั้งโต๊ะแถลงข่าวพร้อมกับประกาศออกจากวงการทีเดียวเลย" พลอยปภัสปรึกษาเรื่องนี้กับเจ๊นัตตี้มาสักระยะหนึ่งแล้ว เธอตั้งใจว่าจะออกจากวงการอย่างถาวรเพราะมันค่อนข้างเสียสุขภาพจิตที่ต้องทนฟังกระแส ทนฟังคำวิพากษ์วิจารณ์จากสังคม ซ้ำไอ้ตำแหน่งแม่เลี้ยงเดี่ยวที่คุณแม่หรือแม่นมที่เลี้ยงดูเธอมาก็จากเธอไปหมดแล้วเนี่ย มันค่อนข้างหนักและแปลกใหม่สำหรับเธอ เธอต้องเลี้ยงดูเจ้าหนูน้อยตัวคนเดียว กลัวว่าจะไม่มีเวลามากเพียงพอให้กับลูกจนลูกขาดความอบอุ่น...และที่สำคัญคือ ถ้าเธอยังอยู่ในวงการลูกของเธอก็จะกลายเป็นลูกดาราที่มีแต่คนจับจ้องทุกฝีก้าว ทำอะไรมีคอมเมนต์แห่ถล่มทลายแสดงความคิดเห็นว่าไม่ควรอย่างโน้นอย่างนี้
เพราะเขาไม่เคยรัก 37
"แฮะ...แฮ่ม" เขาทดสอบระบบเสียงด้วยการกระแอมกระไอในลำคอก่อนจะกระโดดขึ้นยืนบนโต๊ะไม้สีน้ำตาลแล้วชูมือทั้งสองข้างผายออก "สวัสดีครับเพื่อน ๆ ทั้งหลาย กระผมไตรฉัตรหนุ่มหล่อพ่อรวยที่สุดในย่านนี้มีความจะแจ้งให้พวกท่านได้ทราบและร่วมแสดงความยินดีกับกระผมครับ"เขายืดอกออกอย่างภาคภูมิใจ ทว่านั่นไม่ใช่กับเพื่อนสนิททั้งสามที่นั่งหน้าสลอนกรอกตามองบนเพราะดันโดนลากหัวตามโทรจิกตั้งแต่เช้าตรู่ "มึงโทรตามพวกกูสามคนมาทำเชี้ยไรไม่ทราบ?" คีรินเลิกคิ้วถามด้วยความสงสัย เมื่อคืนกว่าเขาจะเคลียร์ออเดอร์ที่ไร่เสร็จก็ปาไปตีสามตีสี่ แล้วต้องแหกขี้ตาตื่นตั้งแต่ไก่ไม่โห่เพื่อขับรถมาหามันที่คอนโดเนี่ย"นั่นดิ! กูยังนอนคั่วสาวไม่อิ่มใจเลย" ธามไทถอนหายใจเฮือกใหญ่อย่างอดเสียดายไม่ได้เพราะเมื่อคืนเขาได้สอยดาราชื่อดังที่ปรารถนาอยากจะร่วมเตียงมานานแล้วแท้ ๆ กะว่าจะตื่นเช้าขึ้นสูบเลือดสูบเนื้อให้สาสมความอยากอีกสักหน่อย ไอ้นี่แม่งโทรยิก ๆ ท่าเดียว "เออ กูว่ามันน่าจะต้องเป็นเรื่องพิเศษหรือว่าเรื่องคอขาดบาดตายมั้ง มึงถึงให้พวกกูมาเหยียบคอนโดได้ ร้อยวันพันปีไม่เคยอนุญาตให้ใครเข้ามา" เฮียโก๋ขอทำนาย เขานี่มันเดาแม่นยิ่งกว่าแม่
เพราะเขาไม่เคยรัก บทที่ 8
เท้าเรียวสวยภายใต้ส้นเข็มแหลมปรี๊ดก้าวขาเข้ามาในภัตตาคารสุดหรูหราตามนัดหมายของไตรฉัตรก่อนเวลาสิบนาที วันนี้เธอแต่งตัวสวยเป็นพิเศษตามที่เขาร้องขอ อวดโฉมเรือนร่างเรียวบางตามแบบฉบับดารานักแสดง แต่อวบอูมในส่วนที่ควรเป็น เปิดสะโพกผายรั้นรับกับเอวคอดกิ่วด้วยชุดเดรสสายเดี่ยวสีแดงสด ความยาวเลยหัวเข่าแต่ผ่
เพราะเขาไม่เคยรัก บทที่ 7
"หมายความว่ายังไง? เจ๊บอกจะแล้วใช่ไหมยัยพลอยว่าไม่อยากให้มีเรื่องพันนี้" เจ๊นัตตี้กดปิดไอแพดแล้วหันไปมองหน้าเด็กในสังกัดที่ยังคงสบายใจเฉิบไม่มีทีท่าทุกข์ร้อนเหมือนกับหล่อน ทั้ง ๆ ที่เรื่องนี้มันเกี่ยวข้องกับตนเองโดยตรงแท้ ๆ "ก็ไม่มีอะไรนี่เจ๊ พวกชาวเน็ตก็แค่พูดกันสนุกปากก็เท่ากันเอง" พลอยปภัสปฏิเส
เพราะเขาไม่เคยรัก บทที่ 6
"โอ๊ะ! ขอโทษค่ะ" ถ้อยคำดูมีมารยาทแต่น้ำเสียงนี่มันกระแทกคำพูดใส่ชัด ๆ "คุณพลอย" ไตรฉัตรว่าแล้วทำไมทำไมเสียงที่วีนเหวี่ยงใส่ทีมงานเมื่อครู่ถึงได้ฟังดูคุ้นหูนัก ที่แท้ก็คือพลอยปภัสผู้หญิงเพียงคนเดียวที่กล้าปฏิเสธหนุ่มหล่อตัวพ่ออย่างเขานี่เอง"คุณไตรฉัตร" สีหน้าพลอยปภัสตอนนี้บ่งบอกชัดเจนว่าค่อนข้างแ
เพราะเขาไม่เคยรัก บทที่ 5
"เอ้า!" กูเอ้าในใจดังมาก ณ จุด จุดนี้ในใจกูมีแต่คำถามมากมายเต็มไปหมดว่า กูทำอะไรผิด พูดไม่ดีหรือไม่เข้าหูเธอตรงประโยคไหน กูก็ยังงง ยกฝ่ามือขึ้นเกาหัวแกรก มองคนตูดใหญ่เดินทิ้งสะโพกออกไปจนสุดสายตา ก่อนจะตัดสินใจช่างแม่งแล้วกดลิฟท์ขึ้นชั้นบน ไว้ปิดจ็อบสำเร็จ กูจะขยำให้ตูดแดงเลยดู! บริเวณนี้คือคอ
قد تعجبك أيضًا
เจ้าสาว ผู้แสนเลอค่า ผู้น่าสงสาร ของ ท่านเทรมอนต์
สาวน้อยสุดจี๊ด126.2K وجهات النظرยั่ว
มังกรเล่นน้ำ188.7K وجهات النظرรอยร้าวรัก
Sitha65.1K وجهات النظر(ของหวง) มาเฟีย BAD
ลำเจียก120.8K وجهات النظرลวงรักเมียจ้างชั่วคราว
Duangkwan161 وجهات النظرGardener คนสวนชวนแซ่บ
กาสะลอง4.3K وجهات النظرรวมเรื่องสั้นผัวเด็กลีลาดุ
กาสะลอง9.9K وجهات النظرรวมเรื่องเร่า(ร้อน) เร้าอารมณ์
Tiwa Tatree / นามปากกาอัษฎากร801 وجهات النظر
