Lahat ng Kabanata ng The Secret Wife of the Obsessed Zillionaire Boss: Kabanata 231 - Kabanata 240

Dorryn's Point of ViewNasa room kami ngayon at tahimik na nakaupo sa kani kaniyang upuan ang mga estudyante habang hinihintay ang susunod na klase. Ang mahinang ugong ng air conditioner at ang paminsan minsang pagkaluskos ng mga papel ang tanging maririnig sa loob ng silid. Mula sa kinauupuan ko ay tanaw ko ang maliwanag na kalangitan sa labas ng bintana. Isang ordinaryong araw sana ito, ngunit hindi ko alam na ilang minuto lamang ang lilipas bago tuluyang magbago ang lahat.Nabalitaan ko na naka assign ngayon si Leander sa Class A para magturo.Hindi ko siya magiging guro ngayon.Bahagya akong napasimangot sa isip na iyon. Hindi ko alam kung bakit, pero nasanay na rin akong makita siya sa tuwing may klase. Kahit minsan ay nakakainis ang pagiging seryoso niya, may kung anong pakiramdam ng seguridad kapag alam kong nasa paligid lang siya.Habang abala ako sa sarili kong pag iisip ay may narinig akong mahinang boses mula sa katabing upuan."Mukhang masama ang pakiramdam ko ngayon."Nat

Dorryn's Point of ViewMabilis akong napatago sa pinakamadilim na bahagi ng gym nang maramdaman kong may kung anong hindi magandang mangyayari. Humahampas sa dibdib ko ang mabilis na tibok ng puso ko habang pilit kong pinapakalma ang sarili. Sa gitna ng katahimikan ng paligid ay tanging mahihinang yabag lamang ang naririnig ko.Hindi ko alam kung nakita ba ako ng mga lalaking naroon.Nanatili akong hindi gumagalaw habang nakadikit ang likod ko sa malamig na pader. Kahit ang pinakamaliit na galaw ay maaaring magbunyag ng presensya ko. Isang pagkakamali lang at maaari akong mahuli.Maya maya ay napansin kong dahan dahang lumalapit ang isa sa mga armadong lalaki. Hawak nito ang baril habang mapanuring sinusuri ang paligid.Mukhang may narinig siya.O baka naman ay may kutob siyang may ibang tao sa lugar.Lalong bumilis ang tibok ng puso ko.Napatingin ako sa gilid at doon ko nakita ang isang pusang naglalakad. Kalma lamang itong gumagalaw na para bang walang nangyayaring kaguluhan sa pal

3rd Person's Point of ViewSa kaibuturan ng isipan ni Joseph, iisa lamang ang malinaw na layunin na patuloy na umiikot at kumakain sa bawat sulok ng kanyang kamalayan. Gagawin niya ang lahat, kahit gaano pa ito kahirap o kapanganib, makuha lamang si Dorryn mula sa kamay ng mafia boss na iyon.Hindi niya matanggap ang nangyari noong gabing dapat sana ay naging masaya at espesyal para sa kanya. Sa mismong gabi ng kanyang kaarawan, walang habas siyang sinalakay ni Nando. Isang pangyayaring nag-iwan ng malalim na sugat sa kanyang pride at pagkatao.Para kay Joseph, hindi lamang iyon simpleng pag-atake.Isa iyong matinding insulto.Isa iyong hamon.Isa iyong sampal sa kanyang reputasyon bilang isa sa mga pinakamahusay na killer na kinatatakutan ng marami.Sanay siyang siya ang nagtatakda ng takbo ng laban. Sanay siyang siya ang humahawak ng kontrol sa bawat sitwasyon. Ngunit sa pagkakataong iyon, pakiramdam niya ay nabawasan ang kanyang halaga at dignidad.At iyon ang bagay na hindi niya k

Dorryn's Point of ViewDamn! Kanina pa ako naglalakad nang naglalakad.Pakiramdam ko ay ilang oras na ang lumipas mula nang magsimula akong hanapin si Nando, pero hanggang ngayon ay wala pa rin akong nakikitang kahit anino niya. Sa bawat pasilyong nadadaanan ko, sa bawat hagdanang inaakyat at binababaan ko, iisa lang ang nasa isip ko.Nasaan na kaya siya?Napailing ako habang nagpapatuloy sa paglalakad.Ang laki ba naman ng school na ito. Pakiramdam ko kahit buong araw akong maglibot ay hindi ko pa rin ito makakayang ikutin nang buo. Kung hindi lang talaga mahalaga ang paghahanap ko kay Nando ay matagal na akong tumigil.Habang naglalakad ay unti unting nanunuyo ang lalamunan ko.Dahil doon ay napadpad ako sa canteen.Tahimik ang buong lugar.Walang mga estudyanteng nagkukumpulan sa mga mesa. Wala ring mga ingay ng tawanan at kwentuhan na karaniwang maririnig sa isang canteen. Ang tanging maririnig lamang ay ang mahinang ugong ng mga refrigerator at ang mahinang paglangitngit ng mga u

Dorryn's Point of ViewNakarating ako sa laboratory habang mabigat pa rin ang pakiramdam ko mula sa lahat ng nangyari ngayong araw. Tahimik ang buong silid at tanging mahinang ugong lamang ng ilang kagamitan ang maririnig sa paligid. Ang malamig na hangin mula sa air conditioning ay dumadampi sa balat ko ngunit hindi nito maalis ang pagod at pangamba na ilang oras nang nakadikit sa dibdib ko.Marahang umupo ako sa ibabaw ng sink at pinagkrus ang mga braso ko habang hinihintay ang pagdating ng asawa ko. Kanina pa ako naghahanap sa kanya sa iba't ibang bahagi ng campus at halos maubos na ang lakas ko kakalibot. Sa laki ba naman ng lugar na ito, para akong naghahanap ng karayom sa gitna ng napakalawak na bukirin.Huminga ako nang malalim at napatingin sa pintuan.Sigurado akong magugulat siya kapag nakita niya ako rito.Ilang segundo pa ang lumipas nang marinig ko ang mahinang tunog ng pagbukas ng pinto.Agad akong napalingon.At gaya ng inaasahan ko, natigilan nga siya.Nakatayo siya sa