Lahat ng Kabanata ng เมียลับจอมอิทธิพล: Kabanata 41 - Kabanata 50

“โบว์ขึ้นมาหาผมที่ห้องทำงานหน่อยสิ”“โบว์ต้องทำงานค่ะไม่ว่าง”“วันนี้ไม่ได้เอาข้าวมาฝากผมเหรอ ผมไม่เห็นเลขาเอามาให้เลย อะไรกันผมไม่อยู่แค่วันเดียวคุณลืมผมแล้วหรือไง”“โบว์คิดว่าบางทีคุณอาจเบื่อฝีมือแม่โบว์แล้วก็ได้ค่ะ”“งั้นไม่เป็นไรโบว์ทำงานต่อเถอะ ผมเองก็ยุ่งๆ”พุดมาลัยไม่ได้ว่าอะไรอีก เธอคิดว่าวันนี้ยังไงก็ต้องมาถึง เขาผิดสัญญาตอนนี้ดีกว่าทำให้เธอยิ่งถลำลึกไปมากกว่านี้ วันนี้ดาริกาไม่มาเพราะไปสัมภาษณ์งานซึ่งเธอก็ดีใจกับเพื่อนด้วย วันนี้เลยต้องไปกินข้าวกลางวันคนเดียวระหว่างนั่งกินข้าวอยู่เงียบๆ นนธวัชพนักงานในแผนกคลังสินค้าที่เคยแจกขนมจีบเธออยู่เดินผ่านมาตรงโต๊ะที่เธอนั่ง เขาไม่มีที่นั่งจึงขอนั่งด้วย“ผมนั่งด้วยคนนะโบว์”พุดมาลัยเงยหน้าขึ้นมองเขา “ได้สิ ตามสบายเลยที่นั่งไม่ใช่ของโบว์สักหน่อย”พุดมาลัยยังมีแก่ใจล้อเล่น ยิ่งทำให้นนธวัชยิ้มแก้มปริ ก้มมองแล้วเลิกคิ้ว“อาหารน่าอร่อยจังเลยนะครับ แต่...เอ ทำไมวันนี้โบว์กินเยอะจัง เอาข้าวมากินสองกล่อง หรือว่าเอามาฝากดาริกา”พุดมาลัยไม่ได้ตอบแต่ถามกลับ “นนไปซื้อข้าวหรือยังล่ะ ถ้ายังก็กินกับโบว์ กล่องนี้โบว์ยังไม่ได้กินหรอก นนเอาไปกินสิ” พุดม

เฟอนันเดสไม่รู้ว่าอีกฝ่ายถูกใครกดดันมาอย่างไร ถึงได้ไม่ยอมปริปากบอก ทศพลเป็นหัวหน้าคลังสินค้าจึงทำเรื่องให้สุรานำเข้าหลายรายการเป็นสินค้าหมดอายุ หรือเป็นของเสียหายได้ จากนั้นก็ส่งเรื่องต่อให้แผนกบัญชีตัดออกจากรายการสินค้า ส่วนทศพลก็นำสุราพวกนั้นไปกำจัดตามขั้นตอนแต่จริงๆแล้วกลับนำไปขายต่อได้ เพราะสินค้าไม่ได้เสียหายหรือหมดอายุใดๆ เท่ากับทศพลสามารถนำสินค้าผ่านประตูออกไปได้ง่ายๆ ไม่มีใครรู้“นอกจากขี้โกงเก่งแล้วยังปากแข็งอีกด้วย ผมคงต้องส่งคุณให้ตำรวจคืนนี้ทันที แล้วผมอาจต้องกระซิบบอกเขาว่าคุณกำลังวางเพลิงศูนย์การค้าผมแต่ผมจับได้เสียก่อน ข้อหาวางเพลิงเป็นยังไง คุณดิ้นไม่หลุดแน่ ถูกขังลืมอยู่ในคุกไปตลอดชีวิต”“หา ผมไม่เคยคิดที่จะวางเพลิงบริษัทเลยนะครับ”“ผมรู้ ผมเชื่อคุณนะ แต่ไม่มีใครเชื่อคุณหรอกทศพล ผมทำได้คุณก็รู้”“คุณมันไม่ใช่นักธุรกิจธรรมดาแล้วคุณมันร้ายกาจมาก” น้ำเสียงนั้นแม้จะเจือด้วยความโมโห แต่แฝงไว้ด้วยความกลัวมากกว่า “ ผมยอมบอกก็ได้ แต่คุณต้องรับปากมาก่อนว่าจะช่วยผม”เฟอนันเดสกระตุกยิ้มเมื่อพาทศพลกลับมาเข้าทางจนได้ “ก็ขึ้นอยู่กับว่าสิ่งที่คุณต้องการให้ผมช่วยเป็นเรื่องอะไร ผมสามา

แล้วเฟอนันเดสก็ยิ้มกว้างรวบเอวคอดกิ่วไปแนบตัวโดยไม่ทันฟังข้อแม้ขณะที่พุดมาลัยตกใจกับการกระทำรวดเร็วนั้น แล้วตั้งสติได้ตอนที่เห็นเฟอนันเดสล้วงหยิบโทรศัพท์ออกจากกระเป๋ากางเกงเพื่อโทรหามือขวาคนสนิท“คาร์เตอร์ฉันจะออกไปข้างนอก ไม่กลับเข้าออฟฟิศแล้ว นายไม่ต้องตามไป ถ้ามีอะไรด่วนค่อยโทรมา”“เดี๋ยวก่อนค่ะ แต่โบว์ขอลางานแค่สองชั่วโมงนะคะ”“ไม่ได้ผมไม่ตกลง” เฟอนันเดสก้มหน้าลงมองบอกเสียงดุ ทำให้พุดมาลัยถอนใจพรืดก่อนจะพูดต่ออย่างไม่ยอมแพ้เช่นกัน“แต่วันนี้วันศุกร์ลูกค้าเยอะ แคชเชียร์สำรองไม่มี โบว์ไม่อยากทำให้เพื่อนร่วมงานลำบาก”“โบว์” เขาเรียกชื่อเธอแล้วจับบ่าบอบบางให้หันมาฟังเขา “ทั้งศูนย์การค้าจะไม่มีแคชเชียร์สำรองเลยหรือไง ผมอยากรู้ว่าผมจะให้เมียหยุดทำงานนี่ผมทำไม่ได้เลยใช่ไหม ทำไมโบว์ต้องคอยบ่ายเบี่ยงดื้อรั้นตลอด” เฟอนันเดสถามเสียงแข็งแต่พุดมาลัยโต้กลับอย่างมีเหตุผล“แต่เราต้องมีความรับผิดชอบนะคะ ค่าของคนอยู่ที่ผลของงาน โบว์จะไม่ตามใจคุณเรื่องนี้ ขอโทษด้วยค่ะ ถึงโบว์จะเป็นแค่แคชเชียร์แต่นั่นก็คือหน้าที่ของโบว์”เฟอนันเดสสบถในลำคอปล่อยมือที่กอดร่างกลมกลึงไว้ ก่อนจะถอนใจอย่างยอมแพ้ อารมณ์พลุ่ง

“ก็ของแบบนี้มันห้ามกันได้ที่ไหน ผมจะลงแดงตายอยู่แล้วโบว์”พุดมาลัยอดหมั่นไส้ในความเจ้าเล่ห์ไม่ได้เลยดันไหล่แข็งแรงออกเบาๆ บิดตัวหนี แต่อาการนั้นยิ่งสร้างความต้องการให้เฟอนันเดสมากขึ้น ความต้องการดิบเถื่อนแล่นปราดไปทั่วร่างโดยเฉพาะส่วนกลางลำตัวที่เขากำเอาไว้ในมือ พุดมาลัยสองจิตสองใจพยายมฝืนดันตัวเขาเอาไว้เพื่อไม่ให้เกิดเรื่อง“ว้าย”พุดมาลัยถูกเฟอนันเดสยึดมือทั้งสองข้างไว้ได้ เขาใช้มือข้างหนึ่งจับแขนเธอไว้แล้วจัดการปลดตะขอบราเซียร์แล้วดึงมันออกไป ตามด้วยชั้นในลูกไม้ที่เขาก็เกี่ยวรูดพ้นขาไปอย่างไม่ยากเย็น“คะ คุณเฟอนันเดส ไหนว่าจะไม่ทำอะไร เราคุยกันแล้ว”“ก็โบว์สวยขนาดนี้ผมจะอดใจได้ยังไง อีกอย่างผมก็คิดถึงโบว์มากด้วย” เขาตอบเสียงกระเส่าจนพุดมาลัยรู้สึกได้วาบหวิวไปเขาแล้วต้องหวีดร้องเบาๆ เมื่อข้อมือถูกยึดไว้เหนือศีรษะเป็นผลให้หน้าอกอวบใหญ่ชูสล้างเฟอนันเดสปากคอแห้งผากกับภาพงดงามตรงหน้า ทั้งหน้าอกที่มีขนาดไม่ต่ำกว่าสามสิบหกนิ้ว แล้วพุดมาลัยยังมีส่วนเว้าส่วนโค้งงดงามทำให้เขาอดใจไม่ไหวจนหยดน้ำใสเอ่อล้นขึ้นมาเคลือบไว้ที่ปลายความอลังการใหญ่โตในมือริมฝีปากหนาครอบครองยอดถันสีหวาน ดูดดึงอย่างห้า

ร่างสูงเดินเข้ามาใกล้ ใบหน้าหล่อเหลาแจ่มใสเพราะผ่านการอาบน้ำชำระล้างร่างกายมาเรียบร้อยแล้วแตกต่างกับพุดมาลัยที่หน้าหงิกเป็นม้าหมากรุกจากความกลัดกลุ้มใจเรื่องที่เพิ่งทำลงไป เขาโน้มหน้ามาคลอเคลียทำให้พุดมาลัยได้กลิ่นอาฟเตอร์เชฟหอมอ่อนๆมาเตะจมูก ความวาบหวามก่อตัวในช่องท้องแต่ต้องรีบปัดมันออกไป“ผมคิดว่าบอกแบบนั้นน่าจะดีกว่าการบอกว่าโบว์ค้างกับผม โบว์คงไม่อยากให้ผมบอกแบบนั้น ที่เมืองไทยเขาไม่ยอมรับเรื่องอยู่ก่อนแต่ง”’“ใช่ค่ะ ที่เมืองไทยควรจะแต่งงานกันก่อนแล้วถึงจะอยู่ร่วมกัน การที่เราทำแบบนี้ถือว่าผิด” พุดมาลัยถอนใจเงยหน้าไม่สบายใจขึ้นมอง เขาเข้าใจถูกต้องแล้ว เธอจะสบายใจได้อย่างไร ในสถานภาพแบบนี้ “ โบว์ไม่สบายใจ ไม่อยากให้คุณบอกแม่แบบนั้น เรื่องของเราไม่ควรให้ใครรู้ดีที่สุด” พุดมาลัยบอกอย่างเข้าใจในความสัมพันธ์ฉาบฉวย ก้มหน้าซ่อนความไม่สบายใจเอาไว้ภายใต้ท่าทีนิ่งเฉยเธออยากขอเวลาสักนิด ให้เวลาตัวเองได้ถอยห่างจากเขาอย่างจริงจัง อย่างไรเสียการคบหากับเขาแบบนี้มันไม่ใช่เรื่องถูกต้อง เธอควรตัดใจตั้งแต่ตอนนี้ เฟอนันเดสไม่เคยบอกว่ารักเธอ ไม่เคยพูดถึงเรื่องอนาคต ซึ่งเธอไม่ได้คาดหวังอยู่แล้ว เธอต้อ