Lahat ng Kabanata ng เมียลับจอมอิทธิพล: Kabanata 21 - Kabanata 30

เฟอนันเดสยิ้มกรุ้มกริ่ม “บางทีผมก็อยากมีเวลาส่วนตัวบ้าง ผมเห็นโบว์บ่นกับเพื่อนว่าอยากนั่งเฟอรารี่ไม่ใช่หรือไง ผมก็ให้นั่งคู่กับผมแล้ว โบว์จะได้รู้ว่านั่งแล้วเป็นยังไง นั่งทุกวันก็ยังได้ ผมยินดีเป็นคนขับรถให้ คุณจะได้ไปบอกเพื่อนได้ว่าเป็นผู้หญิงของผมแล้วเป็นยังไง”คนถูกบอกว่าเป็นผู้หญิงของมหาเศรษฐีสีหน้าแสดงความอึดอัดปนไม่พอใจขึ้นมาทันที “ใครกันผู้หญิงของคุณ” พุดมาลัยแหวเบาๆ“คนแถวๆนี้แหละ ผมอยากให้มานั่งรถทุกวัน” “คุณเฟอนันเดสนอกจากมีหน้าที่บริหารงานแล้วยังมีหน้าที่ขับรถให้สาวๆนั่งอีกตำแหน่งใช่ไหมคะ ไม่ยักรู้ว่าคุณว่างมากขนาดนี้” พุดมาลัยเหน็บแล้วต้องหน้าแดงเองเมื่อเจ้าของเสียงทุ้มก้มบอกกลับเสียงนุ่มหวานที่ข้างหูของเธอว่า“ผมทำให้เฉพาะบางคนเท่านั้น คนพิเศษ”“แต่สำหรับโบว์ไม่ได้ปลื้มหรือยินดีกับสิ่งที่คุณพยายามหว่านล้อมหรอกค่ะ”เฟอนันเดสหยุดรถกึกทันที พุดมาลัยหันมองด้วยความประหลาดใจ แล้วต้องชาวาบไปทั้งตัว “คุณว่ายังไงนะ”“โบว์บอกว่ามันไม่คุ้มหรอกที่คุณจะมาทำดีกับโบว์”เธอไม่ทันตั้งตัวกับการจู่โจมรวดเร็ว เขาโน้มตัวมาใกล้ ใช้มือหนาประคองใบหน้าเธอไว้ เฟอนันเดสรู้สึกเหมือนถูกดูถูกว่าทำอย่าง

“ดีมากครับโบว์”เพื่อช่วยให้เธอไปถึงฝั่งฝันพร้อมกับเขา เมื่อเธอจะครอบทับเขาลงมา เขาก็ใช้นิ้วแทรกผ่านเข้าไปที่ใจกลางดอกไม้ บดบี้ปุ่มดอกไม้ที่เขารู้จุดอ่อนไหวดี เขาสะกิดปุ่มที่ไวต่อความรู้สึกอย่างเนิบช้าสลับหนักเบา พุดมาลัยเพิ่งเคยถูกสัมผัสครั้งแรกก็แอ่นร่าง ครางเสียดเสียวเมื่อถูกปลุกเร้าที่กลางเกสรดอกไม้ มือบางจิกเล็บลงกับบ่ากว้างของเขาแล้วครูดลงเป็นทางยาว เพลิงรักโหมกระหน่ำ เหงื่อเม็ดเล็กๆผุดขึ้นตามไรผมดวงตาคู่หวานหรี่ปรือจากการถูกปรนเปรอ ก่อนจะบิดเกร็งไปทั้งร่าง หวีดร้องเบาๆกับการไปถึงจุดสูงสุดครั้งแรก อารมณ์บิดเกร็งไม่ทันจางหายก็ต้องเบิกตากว้างกับพายุลูกใหม่ เมื่อเขายกสะโพกเธอขึ้นเพื่อสวมทับตัวตนใหญ่โตอีกครั้ง“ถึงตาผมบ้างนะครับ” เสียงเฟอนันเดสบอกแหบพร่า แล้วขยับสะโพกกลมมนขึ้นลง “โอว์” เฟอนันเดสครางช่องผนังคับแน่นรัดรึงตัวตนเขาจนแทบจะปริแตก ตอนเธอสวมทับลงมา เขาขยับสะโพกกลมมนให้ขึ้นลง แล้วบีบเคล้นอย่างบ้าคลั่ง กระแทกกระทั้นตามอารมณ์ฝ่ายต่ำที่อยากจะเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งในร่างกายเธอให้ได้ลึกที่สุดรถเฟอรารี่สีแดงโยกสะเทือนราวกับเกิดแผ่นดินไหวอยู่อีกไม่นานก็กลับมาสู่ความเงียบสงบ ใบหน้าขอ

เฟอนันเดสมาถึงศูนย์การค้าก็เรียกอิริคประชุมด่วนทันที เขาอนุมัติงบประมาณหลายอย่างให้อิริคไปดำเนินการ ทั้งเรื่องการเพิ่มลานจอดรถเพื่อรองรับลูกค้าที่เพิ่มมากขึ้น จัดเพิ่มพนักงานรักษาความปลอดภัยตามจุดต่างๆในศูนย์การค้าเพื่อความปลอดภัยของลูกค้าที่มาใช้บริการ เขาเน้นเรื่องบริการเพราะมั่นใจว่ากลุ่มลูกค้าของศูนย์การค้าซึ่งเป็นระดับกลางขึ้นไปมักเน้นการบริการเป็นสำคัญ คนเหล่านี้มักคิดว่าตัวเองเป็นพระเจ้าต้องการการบริการที่พิเศษ ซึ่งต้องมาพร้อมกับความปลอดภัยด้วย เขาจึงเน้นการบริการในด้านนี้ เพื่อดึงใจลูกค้าให้กลับมาใช้บริการการประชุมกับอิริคเสร็จสิ้นด้วยดี อิริคกลับออกไปทำงานแต่เฟอนันเดสยังนั่งอยู่ในห้อง ร่างสูงเอนกายพิงพนักอย่างใช้ความคิด คาร์เตอร์เห็นดังนั้นจึงเดินเข้าไปใกล้“เจ้านายยังคิดเรื่องสินค้าในแผนกสุราที่ถูกยักยอกไปใช่ไหมครับ”“ใช่ ฉันยังจับตัวคนโกงไม่ได้ ฉันไม่มีวันสบายใจ ฉันอยากรู้ว่ามันเป็นใคร และจับมันมาลงโทษให้ได้ก่อน แต่นายก็เห็นเหมือนฉัน เราตรวจสอบอย่างละเอียดแล้วก็ไม่เห็นว่ามันลักลอบเอาสุราออกไปทางไหน”เฟอนันเดสสบถหัวเสียอย่างโมโห เมื่อคิดถึงเรื่องหัวขโมยที่อยู่ภายในศูนย์การค้

ดาริกาอ้าปากค้าง “ไอ้บ้าเรียกฉันว่าอะไรนะ ปล่อยฉันนะ มาจับฉันทำไม ช่วยด้วยค่ะ ช่วยด้วย”คาร์เตอร์มาถึงรถพอดี ด้วยความรำคาญจึงโยนร่างดาริกาเข้าไปที่เบาะหลังแทนที่จะค่อยๆวางอย่างนุ่มนวลส่งผลให้ดาริกาตัวงอเพราะแรงกระแทก“โอ๊ย เจ็บ” ดาริกาโอด“หยุดร้องโวยวายได้แล้ว ผมยังไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย ผมแค่ทำตามหน้าที่เท่านั้น แต่ถ้ายังไม่เลิกทำตัวมีปัญหา ผมอาจจะเปลี่ยนใจ”“ปะ เปลี่ยนใจอะไร”“เปลี่ยนใจไปปล้ำคุณไง มองดูคุณก็ขาวอวบน่าสนใจเหมือนกัน คงใช้แก้ขัดได้”คาร์เตอร์แกล้งขู่ไปอย่างนั้นไม่ได้คิดทำจริง เขาเห็นอีกฝ่ายกระถดตัวหนีก็ชอบใจ ขยับตัวเข้าไปใกล้ ทว่าดาริกาก็ทำให้คาร์เตอร์ต้องจดจำนาทีนี้ไปอีกนานเมื่อถูกถีบเข้าที่ใบหน้าจนคนไม่ทันตั้งตัวแทบหงายหลัง“โอ๊ย คุณ...” คาร์เตอร์เซไปแล้วรีบลุกขึ้นมาจับตัวคนที่แรงเยอะ “รู้ไหมไม่เคยมีใครถีบผมมาก่อน แล้วคนที่ทำแบบนี้ต้องได้ผลของการกระทำอย่างสาสม”“จะ จะทำอะไรฉัน ก็คุณจะรังแกฉันก่อนนี่”คาร์เตอร์ไม่ฟัง เขาจับร่างดาริกาแล้วใช้เนคไทมัดมือกับเท้าของดาริกาเข้าด้วยกัน ดาริการ้องเอะอะโวยวายกระโดดกัดไหล่เขาจนเลือดซิบ“คุณ คนหรือหมาบ้าเนี่ย” ดาริกาหวีดร้อง ดิ้นรน

พุดมาลัยขนคอลุกชัน รีบส่ายหน้าหวือ “โบว์ก็ไม่ใช่อาหารว่างของใคร ไม่ให้กินง่ายๆหรอก” ร่างบางรีบหลบอ้อมแขนที่กำลังจะโอบรัดตัวเธอไว้จนถูกสายตาหมาป่าเจ้าเล่ห์คาดโทษเอา“จับได้ เมื่อไหร่ผมจะทำให้คุณตายคาอกเลยคนสวย” ราชสีห์หนุ่มรู้สึกสนุกขึ้นมาทันที มองสมันน้อยที่ไม่มีทางหนีรอดไปไหนได้หากเขาไม่เสียบคีย์การ์ดให้ออกมือแกร่งปลดเนคไทสีเข้มออกช้าๆ ตามด้วยกระดุมเสื้อจนเผยให้เห็นไรขนสีน้ำตาลทองที่แผงอกล่ำสัน ลอนกล้ามเนื้อเขาเรียงตัวสวยงาม มาจนถึงสะโพกสอบ เขายังเหลือกางเกงอีกตัวแต่พุดมาลัยกำลังหายใจติดขัดๆ‘จะทำอะไรคะ’ คำถามของเธอติดอยู่ในลำคอ รู้สึกปากคอแห้งผาก“เอ่อ วันนี้คงไม่ได้ร้อนจนคุณต้องแก้ผ้าใช่ไหม ฉันว่าคุณใส่…”เธอจะพูดให้เขาช่วยดึงกางเกงขึ้นไปสายตาเธอมันจะได้ไม่เผลอไปมอง และสวมเสื้อให้เรียบร้อยแต่ปากเจ้ากรรมมันแข็งเป็นหินพูดอะไรไม่ออก“ตอนนี้ผมให้โบว์เลือกระหว่างให้ผมถอดเสื้อผ้าให้โบว์ หรือโบว์จะช่วยถอดเสื้อให้ผม” สายตาของเขานั้นก็แทบจะเปลื้องผ้าเธอ พุดมาลัยฟังแล้วหน้าแดงจัด“มะ ไม่ค่ะ ไม่ให้ถอด แล้วก็ไม่ถอดให้ด้วย โบว์จะกลับ” พุดมาลัยแข็งใจตอบ ตั้งใจจะไม่ปล่อยอารมณ์ไปกับการชักจูงของเข