Semua Bab เมียลับจอมอิทธิพล: Bab 1 - Bab 10

กรุงเทพมหานครถ้าหากมีคนบอกว่าเทพบุตรมีอยู่จริงบนโลกใบนี้ พุดมาลัย อนันต์โชคคงต้องเถียงคอเป็นเอ็นว่าไม่จริง นั่นเป็นเพียงเรื่องเพ้อฝันมีแต่ในนิยายประโลมโลกมากกว่าจะมีคนที่หล่อเหลาสมบูรณ์แบบปานเทพบุตรอยู่บนโลกใบนี้จริงๆ เพราะอะไรนั่นเหรอ ก็มันช่างเป็นเรื่องยากที่บุรุษคนหนึ่งจะรวมส่วนดีทุกอย่างไว้ในตัวเองได้หมด ทั้งหล่อ รวย ฉลาด เป็นเจ้าของอาณาจักรศูนย์การค้าที่มีสาขาอยู่ทั่วโลกมากมาย นับกำไรต่อนาทีแล้วมากกว่าพนักงานแคชเชียร์ที่อย่างเธอทำงานสิบเดือนสียอีกเพราะคนที่พุดมาลัยกำลังนึกถึงคือ เฟอนันเดส เมเนอสัน ชายหนุ่มที่มีดวงตาสีเดียวกับสีบรั่นดี หนุ่มโสดที่ติดอันดับหนุ่มหล่อ รวยที่สุดของโลก นอกจากพุดมาลัยจะเปลี่ยนคำพูดแล้วเธอก็กำลังยืนหอบหายใจแรง ร่างกายสั่นระริก ด้วยความตระหนกเมื่อสบดวงตาคู่คมเหมือนสีบรั่นดีตรงหน้าพุดมาลัยร้อนไปทั้งตัว ทั้งจากความคิดของตัวเอง และจากสายตาคู่คมกริบไม่ต่างจากใบมีดโกนที่กำลังมองเธอราวกับเธอกำลังยืนเปลือยกายต่อหน้าเขา พุดมาลัยประหลาดใจ เมื่อเทพบุตรตรงหน้า กำลังขยับริมฝีปากเป็นรอยยิ้มช้าๆ ร่างสูงขยับมาจนชิด เฟอนันเดสไม่ได้ละสายตาไปจากเธอเลยสักนิด จนพุดมาลัยใจส

“สำนึกผิดก็ดี งั้นก็รีบไปทำงานเถอะ เดี๋ยวสิบโมงห้างเปิดแล้วแคชเชียร์ยังไม่พร้อม ฉันจะเล่นงานเธออีกกระทง”“ค่ะ” พุดมาลัยก้มหน้ารับคำ ถอนใจกับท่าทางวางอำนาจนั้น รีบหมุนตัวไปทำงานต่อ พนักงานในฝ่ายแคชเชียร์ต่างรู้กันทั้งนั้นว่าชาลิสาแอบกิ๊กกับกิตติ ไม่นานอีกฝ่ายอาจได้ขึ้นเป็นผู้ช่วยแผนกการเงินและบัญชี ดังนั้นพนักงานตัวเล็กๆอย่างเธอไม่ควรมีปัญหาด้วยเธอต้องอดทนรองานที่สมัครไว้กว่าสิบที่ ถ้ามีที่ไหนเรียกตัวไปสัมภาษณ์และเรียกให้ทำงานเมื่อไร พุดมาลัยไม่ลังเลที่จะลาออกไปทันที เพราะชาลิสาเป็นหัวหน้าที่คอยแต่วางอำนาจ กราดเกรี้ยวใส่ทุกครั้งที่มีโอกาส เวลานี้ไม่ว่าอีกฝ่ายจะไม่มีเหตุผลเท่าใดก็ต้องอดทน จะลาออกไปเตะฝุ่นพุดมาลัยก็ทำไม่ได้ เพราะมีภาระค่าเช่าบ้านกับดูแลมารดา ส่วนบิดาของเธอนั้นเสียชีวิตด้วยโรคมะเร็งตับไปตั้งแต่เธอเรียนยังไม่จบชั้นประถมหก“พี่สานี่เจ้าอารมณ์จริง ดีนะที่เป็นโบว์ ถ้าเป็นเราเถียงกลับไปแล้ว โบว์ไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย ว่าฉอดๆไม่ถามเหตุผลสักคำ” ดาริกาเดินตามมาบ่นเบาๆ ด้วยรู้ว่าตัวเองก็มีส่วนผิดที่ทำให้เพื่อนโดนดุพุดมาลัยหันไปมองแล้วยิ้มปลงๆ “แต่โบว์ก็ผิดจริงนะดา โบว์ทำผ้าเช็ดห

“ผมนึกออกแล้วครับ เธอชื่อพุดมาลัย อนันต์โชค อายุยี่สิบสองปี ยังโสด เพิ่งเรียนจบปริญญาตรี ทำงานเป็นแคชเชียร์อยู่ในแผนกสุรา”เฟอนันเดสถึงกับอึ้งไปชั่วขณะก่อนจะมองลูกน้องคนสนิทด้วยดวงตาลุกวาบๆ “นี่นายรู้แล้ว จนไปสืบมาหมดแล้ว”“ขอโทษด้วยครับ แต่ผมเห็นสายตาเจ้านายมองเธออย่างสนใจผมก็เลยไปสืบข้อมูลมารอไว้ เผื่อเจ้านายสนใจ”“เธอชื่ออะไรนะ”“พุดมาลัยครับ ชื่อเล่นว่าโบว์”เฟอนันเดสครางในลำคอ นึกอยากได้เธอมาเป็นคู่นอนชั่วคราว แต่ก็ต้องบอกปัดอย่างเสียดาย “แต่ฉันไม่สน ฉันไม่อยากยุ่งกับพนักงานในบริษัทฯ ฉันไม่อยากให้ใครเอาไปพูดต่อ หาคนอื่นให้ฉันแล้วกันระหว่างที่ฉันอยู่ที่นี่”คาร์เตอร์แปลกใจที่จู่ๆเจ้านายเกิดเปลี่ยนใจกะทันหันแต่ก็ไม่กล้าถามรีบโค้งศีรษะรับคำ “ได้ครับ ถ้าเจ้านายต้องการแบบนั้น”“เดี๋ยวฉันจะลงไปเดินดูที่คลังสินค้าสักหน่อย นายไม่ต้องตามไปฉันจะไปเงียบๆ” เฟอนันเดสสั่งงานต่อทันที เพราะไม่อยากให้ใบหน้าของพุดมาลัยเข้ามาก่อกวนอีก ยังไงเขาต้องรักษากฎกติกาที่ตั้งไว้กับตัวเองว่าจะไม่ยุ่งกับพนักงานในบริษัทฯเพื่อไม่ให้เกิดปัญหาภายหลังหากมีใครนำไปพูดต่อ สาวๆมีอีกมากให้เขาได้เลือกใช้บริการไม่จำเป็นต้อ

พุดมาลัยโอนเงินให้มารดาก่อนจะเข้าทำงาน ร่างบอบบางกำลังจะเดินกลับไปประจำเครื่องแคชเชียร์ที่แผนกสุราก็ถูกดาริกาดึงมือไปดูประกาศที่ออกมาติดบอร์ดวันนี้ ในประกาศบอกว่า ห้ามไม่ให้พนักงานคนใดกลับเข้ามาภายในศูนย์การค้าหลังจากเลิกงานไปแล้ว นอกจากมีเหตุอันสมควรซึ่งต้องได้รับอนุญาตจากหัวหน้าแผนกของตนเสียก่อนประกาศนั้นทำให้พนักงานที่ยืนอ่านอยู่มองหน้ากันอย่างสงสัย ว่าทำไม มีอะไรเกิดขึ้น เหตุใดถึงออกประกาศฉบับนี้มาเพราะปกติก็ไม่มีใครกลับเข้ามาอยู่แล้ว มีเพียงแต่พุดมาลัยและดาริกาเท่านั้นที่รู้“ไม่รู้มีอะไรเกิดขึ้นนะเธอ ฝ่ายบุคคลถึงได้ออกประกาศนี้มา” เสียงพนักงานสาวๆซุบซิบกันพุดมาลัยได้ยิน รู้สึกขนคอเย็นเฉียบ หนาวไปทั่วสันหลังกลัวว่ามีคนในบริษัทฯรู้เรื่องเธอ แต่นั่นยังไม่เท่ากับเสียงของทศพลที่ดังขึ้นข้างหลัง“เย็นนี้อยู่เช็คสต็อกด้วยนะโบว์ พี่บอกกับหัวหน้าโบว์แล้ว เพราะสินค้าไม่ตรงกับรายงานหลายตัว โดยเฉพาะพวกเหล้านอกที่หายไป ไม่รู้หายได้ยังไงหรือมีใครยักยอกหรือเปล่า” ทศพลใช้น้ำเสียงข่มขู่ทำให้พุดมาลัยฟังแล้วตัวเกร็งขึ้นด้วยความโมโหก่อนจะตอกกลับอีกฝ่าย“ไม่ใช่หน้าที่ของโบว์ เป็นหน้าที่ของพี่ทศไม่ใช

เสียงของดาริกาดังขึ้นก่อนทำให้คนที่แอบย่องมาเงียบๆหมายจะทำมิดีมิร้ายถึงกับหันหน้าเหวอไปมอง ทศพลตกใจก่อนจะทำเสียงดุกลบเกลื่อน “เธอต่างหากดาริกาเข้ามาทำอะไร พี่เข้ามาดูว่าโบว์เขาทำงานถึงไหนแล้ว ส่วนเธอไม่มีส่วนเกี่ยวข้องเข้ามาทำไม ไม่เห็นประกาศท่านประธานหรือไงว่าห้ามพนักงานที่ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องเข้ามา” ทศพลคำรามแล้วชิ้นิ้วไปที่ประตู ทว่าดาริกายักไหล่ มองอย่างรู้ทัน เคยเสียรู้ทศพลตอนที่ชวนพุดมาลัยไปงานวันเกิดอีกฝ่ายครั้งหนึ่งแล้วเธอจึงไม่ไว้ใจทศพลอีกเป็นครั้งที่สอง ตอนนั้นเพื่อนรักเกือบเสียท่า ดาริกาเลยสัญญากับตัวเองว่าจะต้องชดเชยให้เพื่อนด้วยการช่วยระแวดระวังภัยให้ “ดาไปขออนุญาตพี่สาทำโอทีช่วยคลังสินค้านับสต็อกมาแล้ว เหตุผลแค่นี้พอไหมพี่ทศ” ทศพลอ้าปากค้างที่ดาริกากล้าประกาศตัวเป็นศัตรู ทศพลกำมือแน่นอย่างเสียดาย “งั้นก็นับให้ถูกต้องด้วยล่ะ ถ้าทำผิดแม้แต่รายการเดียว เธอได้ถูกไล่ออกแน่” ทศพลตวาดอย่างหัวเสียแล้วก็เดินย่ำเท้าออกไปโครมๆ พุดมาลัยหัวเราะเบาๆในลำคอสมน้ำหน้าทศพลที่ผิดหวังกลับไป แต่กระนั้นก็ยังนึกหวั่นใ