Lahat ng Kabanata ng เมียลับจอมอิทธิพล: Kabanata 11 - Kabanata 20

“ใช่ ยังไงนายคอยจับตาดูทุกคนที่อยู่ในรายชื่อไว้ ตอนนี้ฉันมาทำงานที่นี่พวกมันคงไม่กล้ายักยอกอีกแต่ถ้าคนเคยได้แล้วไม่ได้มันต้องหงุดหงิด อีกไม่นานมันก็ต้องลงมืออีกเพียงแต่เราอย่าให้มันรู้ตัวว่าเรากำลังจับตามองมันอยู่”“ทำให้ไอ้ขโมยมันคิดว่าเจ้านายแค่มาเยี่ยมชมเหมือนอย่างที่บอกตอนแรกใช่ไหมครับ”“ใช่ แบบนั้นล่ะ เพื่อกันไม่ให้มันไหวตัวทัน”“ครับ ผมจะตามดูทุกคนไม่ให้พลาด เจ้านายวางใจได้ครับ”“ดีมาก ถ้าไม่มีอะไรแล้ว นายกลับไปก่อนก็ได้ ฉันขอทำงานอีกสักพัก” เฟอนันเดสบอกกำลังก้มหน้าจะทำงานต่อ วันนี้เขาใช้งานคาร์เตอร์มาทั้งวันแล้วเลยอยากให้ลูกน้องได้พักบ้าง แต่ต้องเงยหน้าเลิกคิ้วน้อยๆเมื่อคาร์เตอร์ถามเสียงอ้อมแอ้มคล้ายไม่แน่ใจ“ผมจะกลับพร้อมเจ้านายครับ ว่าแต่ เอ่อ เจ้านายจะให้ผมติดต่อนางแบบคนเดิมให้มาพบที่เพ้นต์เฮ้าส์อีกไหมครับ คนเดิมที่เคยมาครั้งที่แล้วน่ะครับของจริงไม่มีซิลิโคน”เฟอนันเดสมองอย่างรำคาญ กำลังจะบอกว่าไม่ต้องแต่คิดไปคิดมาก็พยักหน้า ช่วงนี้กำลังเบื่อๆ “นัดให้ไปรอไว้ก่อนแล้วกัน ส่วนนายถ้ายังไม่กลับก็ออกไปรอข้างนอก” บอกห้วนสั้นอย่างไม่สนใจแล้วก้มหน้าดูเอกสารต่อแต่เฟอนันเดสกลับอ่านรายง

เฟอนันเดสมองพุดมาลัยกำลังไขประตูรั้วเข้าบ้าน เขากำลังบอกให้คาร์เตอร์กลับเพราะยังมีโอกาสหน้าที่จะได้ทำความรู้จักเธอมากกว่านี้ ก็ได้ยินเสียงกรีดร้องขอความช่วยเหลือจากผู้หญิงดังขึ้นเสียก่อน แล้วเสียงของพุดมาลัยก็กรีดร้องตาม เขารีบลงจากรถเมื่อเห็นพุดมาลัยถลาเข้าไปหาร่างของหญิงสูงวัยที่ล้มอยู่กับพื้นพุดมาลัยตาโต “แม่ แม่เป็นอะไรหรือเปล่าจ๊ะ” น้ำเสียงตกใจปนสั่นเครือแสดงออกอย่างรุนแรง“พวกที่บ่อนมันตามมาทวงหนี้แม่ มันจะฆ่าแม่ แม่กลัว โบว์ช่วยแม่ด้วย”พุดมาลัยตัวแข็งทื่อเป็นน้ำแข็ง แม่เล่นการพนันจนถูกพวกที่บ่อนคิดจะตามเก็บเชียวหรือ พุดมาลัยประคองมารดาให้ลุกขึ้น ความสงสัยผุดขึ้นเต็มสมอง ปกติมารดาจะเล่นเท่าที่เธอให้ไปไม่เคยเล่นจนเป็นหนี้เป็นสิน ยิ่งถึงตามมาเอาชีวิตกันแบบนี้เธอคิดว่าจำนวนเงินต้องมากทีเดียว แล้วมันเท่าไหร่กัน“แม่ไม่ต้องกลัวนะจ๊ะ โบว์จะช่วยแม่เอง แม่เป็นหนี้เท่าไรบอกโบว์มาจ้ะ” พุดมาลัยรีบปลอบมารดาแล้วหันไปหาชายฉกรรจ์สองคนที่ยืนกอดอกมองเธอ พุดมาลัยกลัวแต่ก็ต้องทำใจดีสู้เสือ“แม่ฉันติดเงินพวกพี่เท่าไรจ๊ะ ฉันจะจ่ายแทนให้ แต่อย่ายุ่งกับเราเลยนะ” พุดมาลัยคิดในใจว่าไม่เกินห้าหกพันแต่เมื

พุดมาลัยสวมกอดมารดาด้วยความดีใจ หากมารดาเลิกเล่นการพนันได้จริง ชีวิตต่อไปจากนี้เธอและมารดาคงมีความสุขมากขึ้น หมอที่เข้ามาตรวจบอกว่าแม่ของเธอปกติดีไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงให้กลับบ้านได้ พุดมาลัยจึงลงไปเคลียร์ค่าใช้จ่ายที่ฝ่ายการเงินด้านล่าง เธอไปติดต่อก็พบว่าเฟอนันเดสจ่ายเรียบร้อยแล้วฝ่ายเฟอนันเดสเปิดประตูเข้ามาก็ต้องประหลาดใจ คิ้วคมเข้มขมวด เมื่อไม่พบคนไข้นอนอยู่บนเตียง เดินเข้าไปกวาดมองรอบๆห้องก็ไม่พบใคร“พุดมาลัยกับแม่ไปไหนกัน” เฟอนันเดสคำราม หัวเสียอย่างหงุดหงิด ร้อนถึงคาร์เตอร์ต้องรีบไปถามพยาบาลแล้วกลับมาบอกเจ้านาย“คุณพุดมาลัยพาแม่กลับไปแล้วครับ พยาบาลบอกว่าไปก่อนหน้าเราจะมาถึงสิบนาที”เฟอนันเดสฟังจบแล้วก็ย่ำเท้าโครมๆออกไปอย่างอารมณ์เสีย เขารู้ว่าวันนี้อีกฝ่ายลาพักร้อนมาดูแลมารดา เขาก็ตั้งใจว่าจะมารับกลับ เพราะโทรถามหมอแล้ว แต่เขาก็มาถึงช้าไป พุดมาลัยไม่คิดจะโทรบอกให้เขารู้เลย วันนี้ทั้งวันท่านประธานใหญ่จึงนั่งทำงานอย่างไร้สมาธิ มีแต่อารมณ์หงุดหงิดทั้งวันบรรยากาศยามเช้าสดชื่นแต่พุดมาลัยคิดมาตลอดทางเดินที่มาทำงานว่าเธอจะขอบคุณเฟอนันเดสอย่างไรดีที่ช่วยเหลือมารดาเธอไว้ รวมถึงเธอจะบอกเข

คาร์เตอร์เท้าแขนกับโต๊ะทำงาน มองหน้าเลขาที่ทำหน้าตระหนก “คุณเมเนอสันไม่ชอบให้พนักงานนำเรื่องส่วนตัวของท่านไปซุบซิบนินทา ถ้าท่านรู้พนักงานคนนั้นจะถูกไล่ออกทันทีโดยไม่มีการจ่ายชดเชยใดๆให้ทั้งสิ้น คุณช่วยบอกพนักงานทุกคนในชั้นนี้ให้ทราบด้วยนะครับ”เลขาสาวกลืนน้ำลายเหนียวๆลงคอ ใบหน้าที่แต่งแต้มเครื่องสำอางมาอย่างดีหดเล็กลง รู้ทันทีว่านั่นคือคำเตือนมากกว่าขอร้อง“ค่ะ ดิฉันเข้าใจ ดิฉันจะบอกทุกคนไม่ให้นำเรื่องของท่านประธานไปพูดกับใครเด็ดขาด”“ตัวคุณด้วยนะครับคนสวย” คาร์เตอร์ยิ้มบอก ทำให้คนฟังอายหน้าม้านเพราะถูกพูดจี้ใจดำ“ค่ะๆ รวมทั้งตัวดิฉันด้วยก็จะไม่พูด จะปิดปากให้สนิทเลยค่ะ”“ดีมากครับ” คาร์เตอร์ยิ้มบอกแค่นั้นแล้วก็เดินจากไปทิ้งให้เลขาสาวมองตามแล้วอยากจะกรี๊ดใส่ที่ถูกหลอกด่า แต่ก็ไม่กล้ามีเรื่องด้วยเพราะคาร์เตอร์เป็นคนสนิทของเจ้านายใหญ่จากการที่คาร์เตอร์กำชับทางอ้อมกับพนักงานบนออฟฟิศไปแล้ว จึงทำให้พุดมาลัยลงมาทำงานอย่างปกติสุข รวมถึงชาลิสาที่หายหัวฟัดหัวเหวี่ยงจากเรื่องของทศพลแล้วก็กลับมาพูดคุยราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น พุดมาลัยเองก็ไม่ได้ติดใจอะไร ชาลิสาคุยมาเธอก็คุยตอบ“ไปพักกินข้าวหรือโบว

พุดมาลัยทำงานเพลินจนถึงเวลาเลิกงาน วันนี้ลูกค้าเยอะเพราะเป็นวันหยุดเสาร์อาทิตย์ ดาริกามารอที่ประตูทางออกเหมือนเดิม เมื่อเห็นเพื่อน พุดมาลัยจึงเล่าเรื่องที่ได้ยินในห้องเก็บของให้ดาริกาฟัง“ดา ฉันสงสัยว่าจะมีคนยักยอกไวน์ ฉันได้ยินคนคุยกันในห้องเก็บของตอนที่ดามาเรียกเมื่อกลางวัน”ทั้งสองคุยไปเดินไปกระทั่งมาถึงหน้าป้ายรถโดยสาร “จริงหรือโบว์แล้วเห็นไหมว่าเป็นใคร”พุดมาลัยส่ายหน้า “ไม่เห็นฉันได้ยินแต่เสียง แล้วเสียงก็เบามากจนฉันไม่รู้ว่าเป็นใคร”“ถ้าเป็นเรื่องจริง โบว์ต้องเก็บเป็นความลับไว้ก่อนนะ อย่าเพิ่งกระโตกกระตากเพราะเรายังไม่มีหลักฐาน แล้วเราอาจจะซวยได้ที่ไปปรักปรำเขา”พุดมาลัยพยักหน้า “โบว์ก็คิดแบบนั้น เลยมาปรึกษาดานี่แหละ”“ฉันจะช่วยจับตาดูอีกแรง แล้วเราค่อยคุยกันอีกทีว่าจะทำยังไงต่อ” ดาริกาเสนอเพื่อนด้วยความเป็นห่วง จะออกตัวแรงอาจจะเป็นภัยตามมาได้ ดังนั้นเธอจึงเตือนเพื่อนให้ทำอย่างรอบคอบ ซึ่งพุดมาลัยก็คิดแบบเดียวกันจึงพยักหน้า แล้วยืนรอรถอีกครู่ ก็ต้องเบิกตากว้างมองตามสายตาคนอื่นๆที่ยืนรอรถอยู่รถเฟอรารี่สีแดงสดมาจอดเทียบฟุตบาธ กระจกรถถูกกดลง แล้วเสียงของคนขับก็เรียกชื่อพุดมาลัย“โบ