Lahat ng Kabanata ng เมียลับจอมอิทธิพล: Kabanata 31 - Kabanata 40

“ครับเจ้านาย” คาร์เตอร์รู้ได้ทันทีว่าไม่ควรโทรไปจะดีกว่า เจ้านายคงอยู่กับพุดมาลัย และคงไม่ต้องการให้ใครรบกวน เพราะกว่าจะต้อนพุดมาลัยให้ขึ้นเตียงได้ เจ้านายเขาถึงกับสร้างเรื่องหลอกลวงขึ้นมาหลายเรื่อง ทั้งเรื่องทศพลและเรื่องที่บ่อนล้วนเป็นแผนของเจ้านายคาร์เตอร์กำลังสงสัยว่าเจ้านายจะรู้ตัวเองบ้างไหมว่าไม่ควรทำเพราะถ้าหากพุดมาลัยรู้ความจริง เธออาจะไม่พอใจและโกรธมาก แต่นั่นก็ต้องขึ้นอยู่ว่าเฟอนันเดสจะแคร์พุดมาลัยมากแค่ไหนกันตอนนี้เขาแค่สงสัยว่าเจ้านายจะมีใจให้กับผู้หญิงไทยคนสวยซึ่งเป็นเพียงลูกจ้างระดับล่างในองค์กรตำนานเจ้าชายกับสาวใช้ก้นครัวมันจะเป็นไปได้ยังไงคาเตอร์แอบนึกสงสารพุดมาลัยอยู่บ้าง แต่เขาก็ไม่กล้าพูดอะไรมาก คงต้องดูไปอีกสักพักเพราะเฟอนันเดสเองก็เปรยว่าพอใจในตัวพุดมาลัยมาก จากที่ต้องการเป็นคู่นอนชั่วคราว อาจเกลี้ยกล่อมให้อีกฝ่ายยอมเป็นเมียเก็บ เมียลับไว้เป็นที่ระบายปลดปล่อยก็ได้ใครจะไปรู้ ถ้าเป็นแบบนั้นก็ถือว่าพุดมาลัยถูกแจ็คพ็อต เฟอนันเดสกลับมาเอนกายลงนอนข้างๆร่างละมุนที่หอมกรุ่นเนื้อสาวไปทั้งตัว เขาบรรจงจูบแก้มนวล ตามด้วยลาดบ่าเกลี้ยงเกลา เขาประกบปากร้อนๆ ไปทั่วอย่างหลงใหล ท

เขาใช้เรียวลิ้นแทะเล็มหยอกเอิน ชิมรส ทำให้พุดมาลัยแทบคลั่ง สองมือหนาดันไปใต้สะโพกกลมมนดันบั้นทายกลมกลึงให้แอ่นร่างครางเสียดเสียวจากการถูกกระตุ้นปุ่มสวาท พลิกตัวไปมาด้วยความทรมาน เฟอนันเดสยังไม่คลายมนต์สะกดเขาพาเรียวลิ้น บดกระทุ้งไปที่ใจกลางเกสรที่ซ่อนตัวเหนียมอายอยู่ในใจกลางดอกไม้ เขาบดคลึง ไล้วนไปมากระตุ้นรอบแล้วรอบเล่า สัมผัสหนักเบาสลับหนักหน่วงอย่างเจนจัดและชัดเจนในการเป็นนักล่าไม่นานน้ำหวานสีขาวใสก็ไหลซึมออกมา เนื้อตัวพุดมาลัยเปลี่ยนเป็นสีเข้มขึ้นจากความร้อนที่มาจากเลือดลมสูบฉีดแรง ลิ้นร้ายกาจกำลังทำมุมองศาที่จะเข้าไปเคล้นคลึงให้ลึกที่สุด พุดมาลัยไม่คิดว่าเพียงปลายลิ้นของเขาจะมอบความสุขหฤหรรษ์ให้เธอได้ถึงเพียงนี้ ไม่ต่างจากถูกคลื่นมหาสมุทรพัดร่างเข้าฝั่ง สมองขาวโพลน รู้แต่เพียงว่าต้องการให้เขาปลดปล่อยเธอให้หายจากความทรมานแสนหวานนี้“ใจเย็นนะคนสวย ผมจะทำให้ก่อนไม่ต้องรีบไปสวรรค์ ความมันระหว่างทางยังรอคุณอีกเยอะ”พุดมาลัยฟังได้กระท่อนกระแท่นจับใจความไม่ค่อยได้ เพราะเธอกำลังเสียดเสียว ช่องท้องบิดเกร็ง เล็บมือจิกลงบนที่นอนหนานุ่ม มือเรียวพยายามไขว่คว้าเส้นผมสีน้ำตาลเพื่อกดศีรษะเขาให้จ

ดาริกาบ่นเบาๆกับตัวเอง สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อระงับความโกรธ ก่อนจะก้มหน้าทำงานต่อ พร้อมกันนั้นก็ยังพยายามโทรหาเพื่อนรักเรื่อยๆว่าเหตุใดจึงหยุดงานไป ก่อนหน้านี้ดาริกาก็โทรไปหามารดาของพุดมาลัยมาแล้วเพราะคิดว่าไม่สบายทว่านางพรรณีก็สบายดี ไปทำงานตามปกติ ดาริกาเลยวางสายไป ไม่ได้บอกพรรรณีว่าพุดมาลัยหยุดงานเพราะกลัวอีกฝ่ายจะเป็นห่วงไม่เป็นอันทำงานกำลังคิดอะไรเพลินๆ ดาริกาก็ต้องสะดุ้ง เมื่อใบหน้าของใครบางคนชะโงกเข้ามาใกล้“ว้าย มาได้ยังไง มาทำอะไรที่นี่” ดาริกาแหวใส่แล้วรีบถอยหนี ขึงตา แผดเสียงดังก่อนจะเบาลงเมื่อนึกได้ว่าอยู่ในที่ทำงาน กวาดตามองซ้ายมองขวา หาพนักงานขายที่ควรจะอยู่ในบริเวณนี้ พวกเธอเหล่านั้นหายไปไหนกันหมดดาริกาทำงานเป็นแคชเชียร์อยู่ในแผนกเสื้อผ้าสตรี ซึ่งปกติจะมีลูกค้าหนาตาตลอดแต่วันนี้ลูกค้าน้อย พนักงานขายก็หายไปไหนจนแทบไม่มี“นี่มันที่ทำงานของฉัน คุณมาทำอะไร เชิญออกไปให้พ้นหน้าก่อนที่ฉันจะเรียกยามให้มาจับตัวคุณโยนออกไป” ดาริกากดเสียงต่ำข่มขู่ เพราะยังโกรธเคืองเรื่องเก่าไม่หาย แต่ทำให้คาร์เตอร์เลิกคิ้วน้อยๆก่อนจะหัวเราะเบาๆ“ผมมาซื้อของ แล้วต้องการจ่ายเงิน ถ้าไม่มายืนอยู่ตรงนี

เมื่อมาถึงร้านอาหารที่ตั้งอยู่บนโรงแรมหรู เฟอนันเดสก็รวบเอวเธอให้เดินใกล้ๆ ทำให้พุดมาลัยหันไปมองเขาอย่างซาบซึ้ง เขาทำให้เธอมั่นใจในระดับหนึ่งว่าไม่อายที่พาเธอมาด้วย เมื่อไปถึงร้านที่เขาจองไว้ เขาสั่งปิดโซนที่ใกล้กับผนังกระจกไว้มุมหนึ่งเพื่อคุยธุรกิจกับหุ้นส่วนพุดมาลัยมองบรรยากาศรอบๆแล้วรู้สึกประหม่า แปลกแยก ทุกคนที่มาทานอาหารที่นี่ล้วนแต่เป็นไฮโซ คนมีเงินมีชื่อเสียงกันทั้งนั้น ดูจากการแต่งตัว แต่งหน้าทำผมมาทานอาหาร ไม่มีใครแต่งตัวธรรมดากันสักคน บางคนพุดมาลัยก็เคยเห็นจากข่าว หรือตามหน้าฟีดข่าวในเฟซบุ๊ค พุดมาลัยถอนใจให้กับความแตกต่างนี้ แล้วเร่งฝีเท้าให้เดินเร็วขึ้นเมื่อมือแกร่งรุนหลังเบาๆเพื่อให้เธอทักทายกับหุ้นส่วนของเขาที่ยืนรออยู่ดวงตากลมโตที่มีแพขนตางอนยาวตามธรรมชาติเบิกกว้างนิดๆเมื่อพบว่าไม่ได้มีแค่หุ้นส่วนชาวต่างชาติที่ชื่อจอห์นคนเดียว แต่มีหญิงสาวอีกคนร่วมโต๊ะด้วย พุดมาลัยยิ้มบางๆ ตอนที่เฟอนันเดสแนะนำ“จอห์น นี่พุดมาลัย พุดมาลัยนี่มิสเตอร์จอห์น วูดส์หุ้นส่วนผม”“สวัสดีค่ะมิสเตอร์วู้ดส์” พุดมาลัยยกมือขึ้นไหว้แทนการเขย่ามือซึ่งจอห์นก็เข้าใจเพราะอยู่เมืองไทยนานแล้ว และยังมีครอบครั

พุดมาลัยนิ่งเงียบ เธอไม่อยากทะเลาะกับเขาตอนนี้ “ไม่มีค่ะ คุณไม่ได้ทำอะไรให้โบว์โกรธ แต่โบว์ค้างกับคุณไม่ได้ คุณอาจคิดว่าเป็นเรื่องปกติธรรมดาในบ้านเมืองคุณแต่ที่นี่เมืองไทย จู่ๆโบว์จะไปค้างอ้างแรมกับคุณไม่ได้ คุณไปส่งโบว์ที่บ้านเถอะค่ะ แต่ถ้าไม่ไปโบว์จะกลับแท็กซี” พุดมาลัยอธิบายเสียงเรียบ ใจเย็น ทั้งที่โกรธเขาแต่ก็โกรธได้ไม่เต็มที่เพราะตัวเองยอมเขาง่ายแต่เฟอนันเดสก็รับปากแล้วว่าจะไม่มีผู้หญิงคนอื่น แต่เมื่อเห็นไอรดาก็ทำให้เธออดคิดมากไม่ได้เฟอนันเดสเอนศีรษะกระแทกเบาะอย่างแรง เขารู้สึกหงุดหงิดนั่นเป็นเพราะเขาคุ้นชินกับการใช้ชีวิตในแบบอเมริกันที่โตขึ้นมาเป็นวัยรุ่นก็ต้องแยกตัวออกจากพ่อแม่เพื่อมายืนด้วยลำแข้งของตัวเอง เขาไม่เข้าใจว่าทำไมเธอเรียนจบจนทำงานแล้วยังถึงติดแม่อยู่อีกมันแปลกสำหรับเขา เห็นเสี้ยวหน้าสวยจัดที่เบือนหนีก็อยากประคองมาจูบแล้วจูบอีกแต่ทำอะไรไม่ได้สักอย่าง“ตามใจ ถ้าอยากกลับบ้านก็กลับ ผมจะไปส่ง” เฟอนันเดสบอกอย่างตัดใจ น้ำเสียงขุ่นมัว ไม่จำเป็นต้องง้ออีกฝ่าย เสียงบอกไม่ดังนักกับแรงรถที่กระชากออกทำให้พุดมาลัยสะดุ้ง มองอีกฝ่ายอย่างน้อยใจแต่ก็เก็บกลั้นไว้ กระทั่งถึงบ้าน