ANG KINADENA KONG PUSO: MY CUPID BABY のすべてのチャプター: チャプター 1 - チャプター 10

Chapter 2 Kasabay ng paglayo ko sa kanya ay pakiramdam ko ring unti-unti kong iniiwan ang lahat ng alaalang binuo namin. "Althea, please!" habol niya habang sumusunod ng ilang hakbang. Ngunit agad akong huminto. At sa huling pagkakataon ay nilingon ko siya. Ang mga matang minsang puno ng pagmamahal para sa kanya ay wala nang ibang laman kundi pagod at sakit. "Ang kapal ng mukha mo." Napatigil siya. "Sa lahat ng taong pwede mong lokohin, ako pa." Napailing ako. "Huwag ka nang mag-abala pang magpaliwanag." Bumara ang luha sa lalamunan ko. Ngunit pinilit kong maging matatag. "Dahil mula ngayon, wala ka nang karapatan sa buhay ko." At matapos sabihin iyon, tuluyan ko siyang tinalikuran. Habang sa likuran ko ay paulit-ulit niyang tinatawag ang pangalan ko. Ngunit hindi na ako lumingon. Dahil kung lilingon pa ako. Baka makita niya kung gaano ako kasira. At ayokong ibigay sa kanya ang huling piraso ng dignidad na natitira sa akin. "Okay ka lang?" Nag-aalalang tanong ni Jo

Chapter 4 Tahimik na naghari ang buong sala matapos kong sabihin ang tungkol sa financial reports. Ngunit kitang-kita ko ang takot na mabilis na dumaan sa mukha nina Veronica at Bianca. At doon ko lalong natiyak. May tinatago sila. At mukhang malaki ang tinatago nila. "Financial reports?" pilit na kalmadong tanong ni Veronica. "Oo." Tumayo ako mula sa kinauupuan ko. "May problema ba doon?" "Wala kang karapatang humingi ng mga dokumentong iyon." Napataas ang isang kilay ko. "Talaga?" Napatingin ako kay Dad. "Dad, sabihin mo nga." Muling bumagsak ang katahimikan. Halatang nahihirapan siya. Ngunit sa pagkakataong ito, hindi ko siya tutulungang makaiwas. "Althea..." "Yes or no?" Mariin kong tanong. "May karapatan ba ako o wala?" Napapikit siya sandali. At nang muli siyang dumilat ay tila tumanda siya ng sampung taon. "Meron." Parang binuhusan ng malamig na tubig sina Veronica at Bianca. "Dad!" Sigaw ni Bianca. Ngunit hindi na siya pinansin ng aking ama. At sa unang pagkakat

Chapter 6Tahimik akong nakahiga sa kama habang nakatitig sa kisame.Malamig ang hangin mula sa aircon, ngunit hindi nito kayang patahimikin ang magulong isip ko.Paulit-ulit na bumabalik sa akin ang mga nangyari kanina.Ang hotel.Ang babae.Si Cyrus.At ang paraan ng pagguho ng mga pangarap na matagal kong iningatan.Napapikit ako.Ngunit sa halip na sakit, isang matinding desisyon ang unti-unting nabuo sa isip ko.Kailangan kong magpalit ng number.Hindi sapat ang pag-block sa kanya.Kilala ko si Cyrus.Kapag may gusto siyang gawin, gagawin niya ang lahat para makuha iyon.At ayaw ko nang bigyan pa siya ng pagkakataong makapasok muli sa buhay ko.Ayaw ko nang makarinig ng mga paliwanag.Ayaw ko nang makarinig ng mga dahilan.At higit sa lahat...Ayaw ko nang marinig ang boses ng lalaking sumira sa puso ko.Dahan-dahan akong napahawak sa aking tiyan.Kaagad na lumambot ang aking ekspresyon.Hindi pa man kita nakikita...Hindi pa man kita nahahawakan...Pero ikaw na ang dahilan kung

Chapter 8"Anong kailangan ninyo?"Diretso kong tanong habang nakaupo sa gilid ng kama.Hindi na ako nag-abalang magkunwaring masaya sa pagbisita nila.Kung tutuusin, sapat nang nakakapagod ang pagpapanggap na wala akong alam.Nagkatinginan muna sina Veronica at Bianca.Parang may pinag-uusapan gamit lamang ang kanilang mga mata.Pagkatapos ay pilit na ngumiti si Veronica."Ahm... three days from now, may gaganaping welcome party para sa'yo."Napataas ang isang kilay ko."Welcome party?"Tumango siya."Oo. Dahil nakabalik ka na sa mansyon."Tahimik akong nakatingin sa kanya.Pinag-aaralan ang bawat galaw.Ang bawat ekspresyon.Ang bawat salita.At habang tumatagal...Mas lalo akong nagiging sigurado.May balak sila.At hindi simpleng welcome party lang iyon."Bakit pa kasi magdaos ng party para sa kanya?"Mahinang bulong ni Bianca.Ngunit sapat iyon para marinig ko.At malinaw na malinaw ko iyong narinig.Ngunit hindi ko siya pinansin.Sa halip ay ibinalik ko ang tingin kay Veronica.

Chapter 10 Lumipas ang mga araw. At dumating na rin ang araw ng engrandeng welcome party na inihanda nina Veronica at Bianca. Mula sa ikalawang palapag ay tanaw ko ang mga bisitang isa-isang dumarating sa mansyon. Mga negosyante. Mga kaibigan ng pamilya. Mga kilalang personalidad. Halos lahat ng mahahalagang tao sa kanilang mundo ay inimbitahan nila. Kung hindi ko alam ang katotohanan, marahil ay maiisip kong talagang masaya sila sa pagbabalik ko. Ngunit alam ko ang totoo ay ang party na ito ay isa lamang magandang balot ng kanilang mga kasinungalingan. Isa lamang palabas at ngayong gabi at tatapusin ko ang palabas na iyon. Huminga ako nang malalim habang nakatingin sa salamin. Suot ko ang isang eleganteng royal blue gown na lalong nagpatingkad sa aking kutis. Maayos ang aking buhok. Simple ngunit elegante ang aking make-up. At sa unang pagkakataon matapos ang maraming taon. Mukha akong tunay na tagapagmana ng pamilyang Monteverde. Hindi na isang simpleng saleslady. Hindi na i