Semua Bab กับดักรักสัญญาแค้น (Love Vengeance Contract): Bab 41 - Bab 50

ไนต์คลับ ปลายฟ้าในชุดเสื้อสายเดี่ยวสีดำกับกางเกงยีนขายาวสีเข้ม รองเท้าของเธอสูงเกือบ 3 นิ้วได้ เพื่อให้ดูผอมเพรียว วันนี้ตั้งใจมาหาเขา ไอ้คนบ้าที่ขโมยจูบของเธอในวันนั้น “พี่ชาย ช่วยไปตามคุณเตชิตให้หน่อยได้ไหม พอดีฟ้ามีเรื่องจะคุยกับเขาค่ะ” เสียงออดอ้อนแบบสุดๆ ของปลายฟ้า หากจะบอกว่าสตรอว์คงจะได้ “คุณเตชิตสั่งไว้ว่าไม่ให้คุณเข้าพบครับ” บอดี้การ์ดสองคนหน้าประตูทางเข้าคลับเอ่ยขึ้น ปลายฟ้ายังคงยิ้มหวานราวกับไม่ได้รู้สึกอะไรกับคำปฏิเสธเมื่อครู่ “อือ … อย่างนั้นเหรอคะ” เธอพยักหน้าช้าๆ ทำท่าทางเข้าใจง่ายดายเกินจริง “โอเคค่ะ ไม่พบก็ได้” เธอตอบกลับเหมือนคนว่าง่าย แต่พอปลายฟ้าก้าวจะเดินผ่านเข้าไปในคลับ บอดี้การ์ดกลับยกมือขึ้นขวางทันที “ผมบอกแล้วว่าคุณเตชิตไม่พบคุณครับ” ปลายฟ้าชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะทำหน้ามึนงงอย่างน่ารัก “ฟ้าเข้าใจค่ะ” เธอพูดเสียงอ่อน “ฟ้าไม่ได้จะไปพบเขา ฟ้าแค่จะเข้าไปนั่งฟังเพลง หาอะไรดื่มนิดหน่อย แค่นี้ก็ไม่ได้เหรอคะ?” บอดี้การ์ดสองคนมองหน้ากัน พวกเขารู้ดีว่าเธอเป็นใคร เตชิตเพียงแค่สั่งว่าไม่ให้เธอเข้าพบ แต่ไม่ได้สั่งห้ามเธอเข้าใช้บริการ ปลาย

อารมณ์ที่พุ่งสูงขึ้นของทั้งคู่กำลังชักนำห่วงเวลาที่ยากจะห้ามใจ เตชิตไม่ปล่อยให้โอกาสนี้หลุดลอยไป เขาบดจูบเน้นย้ำหนักสลับหนักเบา มือของเขาเริ่มซุกซนลูบไล้ไปตามแผ่นหลังบาง และรั้งสะโพกมนให้เบียดชิดกับกายเนื้อของเขา จนปลายฟ้าเริ่มรู้สึกถึงความร้อนผ่าวที่ส่งผ่านมาที่ร่างกายของเธอ สมองของเธอเริ่มขาวโพลน หัวใจเต้นรัว รสสัมผัสที่เตชิตมอบให้มันช่างยั่วยวนจนเธอเกือบจะเผลอปล่อยตัวปล่อยใจ แต่แล้ว “หยุดนะ!” ปลายฟ้าใช้แรงเฮือกสุดท้ายดันแผงอกกว้างออกห่าง พลางหอบหายใจโกยเอาอากาศเข้าปอดอย่างเอาเป็นเอาตายริมฝีปากของเธอบวมเจ่อและแดงช้ำจากฤทธิ์จูบที่ดุดันเมื่อครู่ สายตาที่เคยมุ่งมั่นเริ่มสั่นระริกด้วยความสับสน “พอแล้ว ... ฉันทำตามที่นายต้องการแล้ว” เธอพูดโพล่งออกมาด้วยเสียงสั่น “บอกมาได้หรือยังว่ามุกอยู่ที่ไหน? นายสัญญาแล้วนะ” เตชิตชะงักไปครู่หนึ่ง อารมณ์ที่กำลังฟุ้งพล่านถูกขัดจังหวะขึ้นมาอย่างกะทันหัน จนเผลอจิ๊ปากอย่างเสียอารมณ์ เขาขยับปกเสื้อที่ยับย่นจากการดึงทึ้งของเธอให้เข้าที่ ก่อนจะลุกขึ้นนั่ง จ้องมองใบหน้าที่กำลังแดงละเลื่อน แม้จะหงุดหงิดที่โดนเบรกกลางคัน แต่ในใจกลับรู้สึก

มุกดาที่กำลังวิ่งอยู่ได้ยินเสียงเรียก เธอจึงหยุดวิ่งและหันมายิ้มให้เขา ก่อนจะวิ่งกลับมาหาพีรดนย์ ทำเอาพีรดนย์ถอนหายใจออกมา ... นี้เขารู้สึกแย่ขนาดนั้นเชียวหรือ เมื่อคิดว่าเธอจะหนีเขาไป! เพราะก่อนหน้าเธอก็วิ่งลงทะเลมาแล้วรอบหนึ่ง เขาจะไม่ให้มันเกิดขึ้นเป็นครั้งที่สอง! “ทรายนุ่มมากเลย มุกชอบมากค่ะ” มุกดามองหน้าพีรดนย์ รอยยิ้มที่ดูมีความสุขของเธอทำเอาเขายิ้มตอบเธอโดยไม่รู้ตัว “เล่นเป็นเด็กไปได้” มุกดามองลงไปยังทะเล เธอไม่ได้เล่นน้ำทะเลนานแค่ไหนแล้วนะ มุกดาไม่รอช้า เธอวิ่งลงไปเล่นน้ำพร้อมเรียกคนที่กำลังมองเธอ “พี่พี ... มาเล่นน้ำกัน” เธอเรียกเขาว่าพี่พี ใช่แล้วเธออยากจะเรียกเขาแบบนี้ ก่อนที่เขาจะไม่ให้เธอเรียก ส่วนพีรดนย์ก็เดินตามเธอมาติดๆ มุกดามองชายหนุ่มที่ก้มหน้ามองหาดทราย พีรดนย์ที่ไม่ทันตั้งตัว น้ำทะเลใสๆ ก็กระเด็นใส่เขาเข้าไปเต็มๆ เป็นมุกดาที่ได้ที วักน้ำทะเลใส่เขานั้นเอง ฮ่า ฮ่า ฮ่า ... เสียงหัวเราะสดใสของมุกดาทำให้หัวใจของพีรดนย์ที่สับสน เกิดการสั่นไหวไปกับความน่ารักของเธอ เขายืนให้เธอทำอย่างนั้นจนเสื้อผ้าเขาเปียกไปหมด แต

เช้าวันใหม่ สนามบินสุวรรณภูมิ หญิงสาวคนหนึ่งกำลังลากกระเป๋าใบใหญ่ ออกมาจากอาคารผู้โดยสารขาเข้า ในขณะที่เธอกำลังเดิน เสียงดังจากกระเป๋าสะพายใบเล็กก็ดังขึ้น เธอหยิบโทรศัพท์ออกมา มองดูหน้าจอ ก่อนจะกดรับสาย “ว่าไง?” (โรสเพื่อนรัก ถึงไทยแล้วใช่ไหม?) คำถามจากปลายสายที่โทรเข้ามาทักทาย “ถึงแล้วสิ ไม่งั้นจะโทรติดเหรอยะ” คำตอบกวนๆ ส่งไปยังปลายสาย (ปากร้ายไม่เปลี่ยนเลยนะเรานะ!) ปลายสายแขวะกลับ เสียงหัวเราะเบาๆ ของหญิงสายดังขึ้น พลางลากกระเป๋าใบใหญ่ผ่านประตูผู้โดยสารขาเข้า (ไม่ได้เจอกันตั้งนาน คืนนี้ไปกินข้าวกันไหม?) เสียงจากปลายยังคงดังขึ้นอีกครั้ง “ไว้วันหลังนะ วันนี้ฉันกะจะไปเซอร์ไพรส์พีสักหน่อย” เมื่อพูดชื่อนี้ รอยยิ้มก็ผุดขึ้นบนใบหน้าของเธอ สี่ปีแล้วสินะที่เธอไม่ได้เจอเขา คิดถึงจัง (เอาเถอะ แกจะทำอะไรก็ระวังรวีจับได้ละกัน) เสียงคนปลายสายเอ่ยเตือน “ฉันกับรวีเลิกกันไปตั้งนานแล้ว ลืมหรือยะ ยัยนี!” หญิงสาวดุปลายสายเมื่อเธอได้ยินเพื่อนเอ่ยถึงชื่อนี้ (ฉันนีน่า ... หัดเรียกชื่อฉันเต็มๆ ด้วยนะยะยัยรสร

หลังจากที่รสรินทร์จากไป พีรดนย์แทบไม่มีสมาธิในการทำงาน เขารู้สึกยังไงกับรสรินทร์? เขายังชอบเธออยู่หรือเปล่า? แล้วมุกดา ... เขาควรจะทำยังไงต่อไปดี? ช่วงเวลาเดียวกัน ปลายฟ้าสามารถติดต่อมุกดาได้จึงเรียกให้เธอมาพบโดยด่วน เธอ นัดมุกดาที่ร้านคาร์แฟในห้างสรรพสินค้าใกล้บ้านเช่นเคย มุกดาที่ไม่ต้องการให้เพื่อนเป็นห่วงจึงออกไปตามนัด “แกเล่ามาทั้งหมดเลยนะยัยมุกว่านายพีอะไรนั้นจับแกไปไว้ที่ไหน? แล้วเขาทำร้ายร่างกายแกหรือเปล่า? แกเจ็บตรงไหนบ้าง? บอกฉันมาให้หมด! ฉันจะไปแจ้งความให้แกเอง!” คำถามรัวๆ ออกมาจากปากของปลายฟ้า มุกดาถึงกับเวียนหัวทันทีกับคำถามมากมายที่เพื่อนโยนใส่เธอ “ยัยฟ้า! ใจเย็นก่อน ฉันจะตอบแกสั้นๆ ง่ายๆ เลยนะ เอาเป็นว่าฉันปลอดภัยดี เขาไม่ได้ทำร้ายฉัน แล้วแกก็ไม่ต้องไปแจ้งความด้วย!” มุกดาตอบคำถามสั้นๆ กระชับ ได้ใจความ สิ่งที่เธอเล่ามานั้นก็ไม่ได้เกินจริง เขาไม่ได้ทำร้ายร่างกายเธอเลย ... แต่ จิตใจของเธอนั้น มุกดาสรุปเอาตามนี้ เธอจึงเล่าเฉพาะที่เพื่อนเธอถามเท่านั้น เพราะไม่อยากให้เพื่อนเป็นห่วง อีกอย่างหากปลายฟ้ารู้เรื่องมากเกินไป