Semua Bab กับดักรักสัญญาแค้น (Love Vengeance Contract): Bab 31 - Bab 40

“พวกแก! ปล่อยเพื่อนฉันเดี๋ยวนี้นะ! ปล่อยฉันด้วยไอ้พวกบ้า!” ปลายฟ้าร้องลั่นไม่ฟังคำเธอเลยแม้แต่น้อย “พวกแกจะทำอะไรเพื่อนฉัน!” ปลายฟ้ามองไปที่มุกดาที่กำลังถูกชายชุดดำ นำร่างที่ไม่ได้สติของเพื่อนขึ้นรถตู้ไป “ปล่อยฉัน ... มุก! มุก!” เสียงปลายฟ้ายังคงปล่อยออกมาเต็มแรง แต่ก็ไร้ผล ชายชุดดำไม่สนเธอเลยแม้แต่น้อย จนกระทั่งพวกเขาจัดการกับมุกดาให้ขึ้นรถเรียบร้อย ปลายฟ้าก็ถูกปล่อยตัว รถตู้แล่นออกไป ปลายฟ้าหลังถูกปล่อยตัวก็รีบขึ้นรถตัวเอง เธอพยายามจะขับรถตามไป แต่ก็ไม่สามารถตามทันได้เลย “บัดซบ ... ไอ้พวก XX” ปลายฟ้าสบถคำหยาบคายออกมาทันที “ต้องเป็นนายแน่! … พีรดนย์” ปลายฟ้าคาดเดาเรื่องในครั้งนี้ พวกนั้นต้องเป็นพวกของเขาแน่นอน! เธอหันหัวรถกลับไปอีกฝั่งของถนนทันทีที่คิดได้ “ฉันไม่ปล่อยนายแน่! … กล้าทำร้ายเพื่อนฉัน!” สองชั่วโมงก่อนหน้า เพล้ง! พีรดนย์ คว้างโทรศัพท์ลงพื้นอย่างแรง หน้าจอแตกกระจายเต็มพื้น ใบหน้าหล่อเหล่าของเขาบิดเบี้ยวด้วยอารมณ์โกรธจัด ภาพในหัวของเขาที่ปรากฏ มันทำให้อารมณ์ร้อนของเขากลับมาอีกครั้ง และภาพเหล่านั้นยังคงติดตามเขาอยู่ มันเป็นภาพของชายหญ

มุกดาลืมตาขึ้นอย่างช้าๆ เปลือกตาของเธอขยับรับแสงนีออนสีขาวจ้าเหนือศีรษะ แสงนั้นแสบตาจนเธอต้องยกมือขึ้นมาบังไว้โดยสัญชาตญาณ เธอกะพริบตาถี่ๆ พยายามปรับสายตาให้ชัดขึ้น ดางตาเธอกวาดตามองสิ่งที่เห็น เพดานเหนือศีรษะสีขาวสะอาด ผนังรอบด้านตกแต่งด้วยโทนสว่าง มองรอบๆ ตอนนี้เธออยู่ในห้องนอน ... ที่นี่คือที่ไหน? แล้วเธอมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร? มุกดาพยายามขยับตัว แต่เธอกลับรู้สึกมึนศีรษะอย่างแรง จนต้องยกมือขึ้นกุมขมับตัวเอง พร้อมนวดคลึงเบาๆ ก่อนที่ความทรงจำจะค่อยๆ กลับมา ลานจอดรถ … เสียงฝีเท้า … แรงดึงกระชาก เธอจำได้ว่ามีใครบางคนพยายามจับตัวเธอไว้ เสียงร้อง ก่อนที่ทุกอย่างจะมืดดับลง หัวใจของมุกดาเริ่มเต้นแรง มุกดาสูดลมหายใจลึก ความกลัวค่อยๆ แทรกซึมเข้ามาแทนที่ความสับสน ใครกัน … ที่พาเธอมาที่นี่ และต้องการอะไรจากเธอ? คำถามเหล่านั้นวนซ้ำในหัว ขณะที่ความเงียบยิ่งทำให้เธอรู้สึกหวานกลัวมากขึ้น เอี้ยด! เสียงประตูห้องถูกเปิดออก พร้อมกับเสียงผู้ชายที่ฟังดูคุ้นเคยทำลายความเงียบที่เธอกำลังเผชิญ “ตื่นแล้วเหรอ?” มุกดาหันกลับไปตามเสียงที่ได้ยิน ค

“กรี๊ด!” เธอทนกับสัมผัสที่น่ารังเกียจนี้ไม่ไหว เสียงร้องที่ดังเหมือนครั้งสุดท้ายของชีวิตก็ดังขึ้น เธอควบคุมสติของเธอไม่อยู่แล้วจริงๆ มันน่าขยะแขยงจนเธอจะเป็นบ้า “หุบปากสิวะ!” เพียะ! เสียงฝ่ามือกระทบกับใบหน้าของเธอ ทำเอามุกดาหน้าชา เจ็บไปจนถึงไรฟัน มุกดาร้องไห้ออกมาหนักกว่าเดิมด้วยความเจ็บ โพรงปากของเธอเหมือนจะมีเลือดออกมาด้วย หลังจากที่ชายคนนั้นตบเธอ มันก็ใช้มือลูบที่หน้าของเธอ พร้อมกับตบเบาๆ มาที่แก้มของเธออีกครั้ง เสียงสุดท้ายที่เธอได้ยินมันเลื่อนรอยและเธอก็ช็อกจนหมดสติไป “ต้องให้กูใช้กำลังอยู่เรื่อย!” ปัง! ปัง! เสียงปืนดังขึ้นสองนัดติด “โอ๊ย! ใครยิงกู!” ชายแปลกหน้าร้องเสียงหลงทันที เพราะมันรู้ว่าตัวเองโดนยิ่งเข้าที่ขาข้างหนึ่ง ก่อนที่มันจะผละออกจากร่างบางของหญิงสาวที่นอนไม่ได้สติ “กูยิงเอง! ... ใครใช้มึงมายุ่งกับเมียกู!” เสียงของพีรดนย์ดังขึ้นทางด้านหลังของชายแปลกหน้า ชายแปลกหน้ารู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ตั้งสติได้พร้อมที่จะวิ่งหนี แต่มีหรือคนอย่างพีรดนย์จะปล่อยให้มันลอยนวล เขายิงไปที่ขาของมันอีกนัดจนมันล้มลงไปกับพื้น “ปะ ... ปล่อยผมไป

“นายมันเลวที่สุด!” มุกดาตวาดทั้งน้ำตา พร้อมใช้มือทั้งสองข้างทุบหน้าอกของพีรดนย์อย่างแรง “ทำอีก ทำเลย ทำจนกว่าเธอจะพอใจ” พีรดนย์อยู่นิ่งๆ ให้เธอทุบตีเขาอย่างพอใจ “ทำไมคุณไม่ฆ่าฉันให้ตายไปเลย!” มุกดายังคงทุบไปที่หน้าอกของเขา “เอาสิ ... ฆ่าฉันให้ตายไปเลย เพื่อที่จะได้ชดใช้ให้น้องสาวของคุณ!” มุกดาเอื้อมมือไปคว้ามือของเขาขึ้นมาแล้วจับมือทั้งสองข้างของเขามาบีบเข้าที่คอของเธอเอง ถ้าเขาอยากให้เธอตาย เขาก็ควรฆ่าเธอด้วยมือของตัวเอง! “ฉะ ... ฉัน” พีรดนย์ไม่รู้จะพูดอะไรออกไปดี เขาไม่ได้อยากให้เธอตาย เขารีบดึงมือของเธอที่จับมือของเขาออกทันที ก่อนที่เธอจะทำอะไรไปมากกว่านี้ “ถ้าคุณไม่ฆ่าฉัน ... งั้นฉันจะตายให้คุณดูเอง!” มุกดาเสียงสั้นตะโกนใส่หน้าพีรดนย์ทำให้เขาไม่ทันตั้งตัว เธอสะบัดตัวออกจากเขาอย่างรวดเร็ว เธอพุ่งออกจากห้องอย่างไม่คิดชีวิต ประตูถูกเปิดกระแทกผนังดังลั่น ก่อนที่เธอจะวิ่งผ่านโถงบ้านออกไปด้านนอก “มุก!” พีรดนย์รีบวิ่งตามทันที หัวใจเต้นแรงอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ด้านนอกคือท้องฟ้ายามสายของวัน บ้านหลังนี้อยู่ติดริมทะเล เสียงคลื่นซัดเข้าฝั่งดังสม่ำเสมอ ลมทะเลพัดแรงจนเส้

เวลาผ่านไปจนพลบค่ำ มุกดาหลับไปหลายชั่วโมง เธอก็ยังไม่ตื่น “ได้เวลาทานข้าว ทานยาแล้ว” เสียงปลุกพร้อมการสัมผัสที่แตะลงบนแก้ม ทำให้เธอค่อยๆ ลืมตาขึ้นอย่างงัวเงีย ภาพตรงหน้ายิ่งทำให้เธอต้องส่ายศีรษะไปมาเพื่อไล่ความง่วง เป็นเขา! “ลุกขึ้นมากินอะไรหน่อย” เสียงที่ทำให้เธอได้สติมากขึ้น มุกดาขมวดคิ้ว “ฉันไม่หิว ไม่อยากกินยาแล้วด้วย” “ไม่ได้” พีรดนย์ขึ้นเสียง “เธอเพิ่งจมน้ำ แถมยังบาดเจ็บก่อนหน้านั้น มีโอกาสป่วยสูง ต้องกิน ห้ามดื้อ!” มุกดามองหน้าคนออกคำสั่ง เธอเหลือมองเขาด้วยหางตา แต่สุดท้ายก็ยอมลุกขึ้นนั่งช้าๆ พีรดนย์ตักข้าวต้มส่งให้เธอ มุกดากินอย่างเสียไม่ได้ “กินอีก” คำที่สองถูกส่งให้เธอ “ไม่ไหวแล้ว” เธอบ่น หน้าตาเหมือนเด็กที่ถูกบังคับ “กินอีกคำ” เขาสั่ง มุกดามองหน้าไม่ยอมอ้าปาก พีรดนย์ถอนหายใจ “อีกสามคำ แค่ให้มีอะไรรองท้องก็พอ” มุกดาจ้องเขาอย่างขัดใจ แต่ก็ยอมทำตามในที่สุด จนครบสามคำตามที่เขาบอก “เอาล่ะ กินยาได้แล้ว พีรดนย์ยื่นเม็ดยาให้ “ฉันไม่กิน” มุกดาเบือนหน้าหนี พีรดนย์นิ่งไปครู่หนึ่ง เขาไม่พูดอะไร กลับหยิบเม็ดยานั้นยัดเข้าปากตัวเองแทน