Semua Bab กับดักรักสัญญาแค้น (Love Vengeance Contract): Bab 11 - Bab 20

ในห้องนอน ขณะที่พีรดนย์กำลังนอน เขาก็ฟังเสียงที่ลอดเข้ามาในห้อง เขาไม่ได้ปิดประตูสนิท เพียงแค่แง้มมันเท่านั้น และวันนี้เขาก็ไม่ได้ลื่นล้มอะไรเลย เขาเพียงแค่ต้องการให้มุกดาเขามาดูแลเขาก็เท่านั้น รอยยิ้มมุมปากเกิดขึ้นบนหน้าของเขาอีกครั้ง “มุกดา นะมุกดา” เขาเอ่ยชื่อหญิงสาวเบาๆ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ยังคงอยู่ที่ใบหน้า มุกดาใช้เวลาทำอาหารเพียงครึ่งชั่วโมงก็เสร็จ เมนูสำหรับคนป่วยคงต้องเป็นอาหารย่อยง่าย รสอ่อน นั้นก็คือ ข้าวต้ม อีกอย่างที่เธอต้องทำข้าวต้ม เพราะว่าในตู้เย็นแทบไม่มีวัตถุดิบที่เพียงพอที่จะทำอาหารอย่างอื่นได้เลย เวลาผ่านไปเกือบชั่วโมงได้ มุกดาคิดว่าเวลาน่าจะเหมาะสมที่จะปลุกคนป่วย เธอมองประตูไม่ได้ปิดสนิท แต่ตามมารยาท เธอก็ไม่ได้ผลักมันเข้าไป ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูรอบแรกดังขึ้น คนป่วยที่อยู่ในห้องทำเป็นไม่ได้ยิน ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เคาะครั้งที่สอง เธอผลักประตูเข้าไป พร้อมโผล่หน้าเข้าไปในห้อง มองคนที่กำลังนอนอยู่บนเตียง เธอไม่กล้าเดินเข้าไปหาเขา เดี๋ยวจะหาว่าเธอเป็นผู้หญิงใจกล้า เกินงาม จึงได้ส่งเสียงปลุกเขาแทน “พี่พีคะ มุกทำโจ๊กเสร็จแล้วค่ะ” ส่งเสียงเรียกครั้

เช้าอีกวัน ร่างบางของมุกดาที่กำลังนอนขดตัวอยู่ในผ้าห่มผืนใหญ่ แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าสาดส่องกระทบใบหน้า ทำให้เธอรู้สึกตัวตื่นขึ้นมา เธอพยายามจะขยับตัวลงจากเตียง แต่ก็ทำไม่ได้ ทุกครั้งที่ขยับ ความเจ็บปวดก็แล่นไปทั่วร่างกาย ... โดยเฉพาะที่ใจกลางร่างกาย เธอหันไปมองข้างกายแต่กลับไม่พบพีรดนย์แล้ว พีรดนย์เดินออกมาจากห้องน้ำในชุดเสื้อเชิ้ตสีดำกับกางเกงยีนส์สีเข้มดูเหมือนจะพร้อมออกไปข้างนอก เขามองไปยังหญิงสาวที่ทำเหมือนลุกไม่ไหว ดูเธอจะพยายามจะลุกจากเตียงมากไปหน่อย! “มุกตื่นแล้วเหรอครับ?” “ตื่นแล้วค่ะ” มุกดาพยายามหลบสายตาของพีรดนย์ ความเขินอายกับเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนยังคงอยู่ หน้าแดงระเรื่อราวกับลูกตำลึง เธอได้มอบความบริสุทธิ์ให้กับเขา ... เพราะเธอรักเขา “หลบตาพี่ทำไมครับ?” พีรดนย์เดินเข้ามาหามุกดาที่เตียง เขานั่งลงบนเตียงพร้อมใช้มือลูบใบหน้าของมุกดาเบาๆ เธอก้มหน้าไม่ยอมสบตา แถมแก้มยังแดงระเรื่ออีก คงจะคิดถึงเรื่องเมื่อคืนอยู่เป็นแน่ รอยยิ้มร้ายของพีรดนย์ผุดขึ้นทันที “มุกป่าวนะคะ” มุกดาทำเป็นกล้า เงยหน้ามองคนที่เหมือนท้าทายเธอ สายตาของเธอสบเข้ากับดวงตาที่ทร

“แค่คำขอโทษจากปากของเธอมันยังไม่คุ้มกับชีวิตของน้องสาวฉันเลย! เธอจะต้องชดใช้!” พูดจบพีรดนย์เดินออกไปจากห้องทันที เขาไม่สนใจเธอที่กำลังร้องไห้อย่างหนัก ตอนนี้เธอจมอยู่กับความรู้สึกผิดที่ตัวเองไม่ได้ตั้งใจให้เกิดขึ้น “ฮึก! ฮือๆ ฉันขอโทษ ฉันไม่ได้อยากให้เรื่องมันเป็นแบบนี้ ... ฉันไม่รู้จริงๆ” มุกดาแทบขาดใจ เธอเองก็รู้สึกผิดกับเรื่องนี้ และก็เป็นเพราะเธอที่ทำให้เกิดเรื่องกับน้องสาวของเขา แต่เธอก็ไม่รู้จริงๆ มันเป็นความผิดของเธออย่างนั้นหรือ!? ตอนนี้มุกดารู้สึกอ่อนแอจริงๆ ถึงแม้เธอจะพยายามที่จะไม่ร้องไห้ เพราะภายในใจของเธอมันทั้งโกรธเขา แต่เธอก็ทำไม่ได้ เธอรู้สึกเสียใจกับการที่เขาหลอกเธอ และรู้สึกผิดจนแทบจะเป็นบ้า เธออยากรู้ว่าชาติก่อนเธอไปทำอะไรไว้ ทำไมชาตินี้เธอถึงต้องเจอเรื่องแบบนี้ มุกดาร้องไห้อยู่พักใหญ่ เธอก็ค่อยๆ ขยับตัวอย่างยากลำบากเพื่อจะเก็บเสื้อผ้าที่ตกอยู่บนพื้นห้อง แล้วค่อยๆ สวมใส่มันอย่างทุลักทุเล ตอนนี้ เธอ ... เจ็บไปหมด ... มุกดาลากร่างที่แทบจะไร้วิญญาณของเธอออกมาจากห้องที่เป็นเหมือนฝันร้ายของเธอได้สำเร็จ และพีรดนย์ก็ทิ้งเธอไปนานแล้ว กว่า

ช่วงสายของวัน บริษัทอัครวรากรุ๊ป หลังจากอาการดีขึ้น มุกดาทดลองมาทำงานที่บริษัทเป็นครั้งแรก มันเป็นอะไรที่น่าตื่นเต้นสำหรับเธอมาก และมันอาจจะช่วยให้เธอลืมเรื่องที่เลวร้ายที่เพิ่มเกิดขึ้นกับเธอเมื่อสามวันที่ผ่านมาได้ อีกอย่างเธอก็เพิ่งเรียนจบกลับมา เธอจะได้นำความรู้มาช่วยงานที่บริษัทด้วย “มุก ... วันนี้ตอนบ่ายลูกไปเป็นตัวแทนของบริษัทพ่อหน่อยนะ” เสียงของผู้เป็นพ่อดังขึ้นขณะมุกดากำลังจัดเอกสารบนโต๊ะทำงาน มือของเธอชะงักไปเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมอง “ตัวแทนเหรอคะ?” เธอถามอย่างแปลกใจ “ให้ไปพบลูกค้าหรือคะพ่อ” “อืม กลุ่มพีไดมอนด์ คอร์ปอเรชั่น เขานัดดูใบเสนอราคาสินค้าตัวใหม่” ผู้เป็นพ่อมองหน้าลูกสาว ก่อนจะกล่าวต่อ “พ่อคิดว่าลูกน่าจะไปได้ ช่วงบ่ายวันนี้พ่อมีประชุมซ้อนพอดี” “ได้ค่ะพ่อ” เธอตอบในที่สุด พร้อมรอยยิ้มบางๆ “มุกจะทำให้ดีที่สุดค่ะ” “คนที่จะมาวันนี้เป็นลูกชายของคุณพิภพ ประธานใหญ่กลุ่มบริษัทพีไดมอนด์ คอร์ปอเรชั่น นี้เอกสารที่เขาส่งมาให้เราพิจารณาก่อน” ไชยยศยื่นเอกสารใบเสนอราคาสินค้าให้กับมุกดา มุกดารับเอกสารและตรวจสอบสินค้า ปรากฎว่าสินค้

การประชุมบอร์ดผู้บริหารของบริษัทอัครวรากรุ๊ป วันนี้ค่อนข้างเครียด เพราะตอนนี้บริษัทกำลังประสบปัญหาขาดแคลนเงินทุน และความน่าเชื่อถือของสินค้าระดับไฮเอนด์ เมื่อเสร็จจากการประชุม ไชยยศจึงรีบมาที่ห้องทำงานของลูกสาวทันที เขาคาดหวังกับเพชนเม็ดงามเม็ดนี้มาก เสียงเปิดประตูห้อง ทำให้มุกดาที่กำลังยุ่งอยู่กับเอกสารต้องเงยหน้ามองตามเสียง “การเจรจาซื้อขายเพชรเป็นยังไงบ้างลูก ... ได้มาหรือยัง พ่อขอดูเพชรหน่อย?” ไชยยศไม่พูดพร่ำทำเพลง ยิ่งประเด็นคำถามที่ต้องการทันที มุกดาได้ยินสิ่งที่พ่อเธอถาม หน้าจากงออยู่แล้ว งอหนักกว่าเดิม อุตส่าห์ลืมไปได้บ้างแล้วเชียว! พ่อนะพ่อ เสียงในหัวมุกดาบ่นให้กับผู้เป็นบิดา “มุกไม่ได้ตกลงซื้อกับเขาค่ะ” เธอตอบตามตรง น้ำเสียงพยายามนิ่งที่สุด “ว่าไงนะ!” เสียงของไชยยศดังขึ้นทันที ใบหน้าที่ยิ้มแย้มของไชยยศแปรเปลี่ยนเป็นบึ้งตึงทันที “แล้วทำไมลูกไม่ซื้อไว้!” แล้วเราจะเอาเพชรที่ไหนไปแสดงในงานระดับโลกได้ “พ่อ เพชรเม็ดนั้นมันพิเศษก็จริงค่ะ แต่ดีลยังไม่สมบูรณ์ มุกต้องการข้อมูลราคาที่ชัดเจน และเงื่อนไขทั้งหมดเป็นลายลักษณ์อักษรก่อน” เธออธิบายอย่างใจเย็น ฟังดูเป็น