Semua Bab กับดักรักสัญญาแค้น (Love Vengeance Contract): Bab 71 - Bab 80

“ถ้าเป็นลูกไอ้พีจริง ทำไมในช่องรับรองบุตร ถึงไม่มีลายเซ็นมัน ถ้ามันเป็นคนทำเธอท้องจริงๆ มีเหรอที่มันจะไม่รับผิดชอบ แล้วอีกอย่างวันนี้เธออยู่กับมัน ...” รวีหยุดพูดต่อพลันนึกขึ้นได้ ในตอนที่คุยกับพีรดนย์ เขาบอกว่ารสรินทร์ไม่สบาย หรือว่าจะเป็นเรื่องนี้! นี้ยิ่งตอกย้ำว่าเด็กในท้องไม่ใช่ลูกของพีรดนย์ และเมื่อเขานึกย้อนกลับไปตอนที่มุกดาลากกระเป๋าออกจากคอนโด เธอน่าจะรู้เรื่องที่รสริทน์ท้อง หากเดาไม่ผิด รสรินทร์ต้องเป็นคนวางแผนให้มุกดาเลิกกับพีรดนย์ เขากวดตามองเห็นเพื่อหาสิ่งที่จะช่วยยืนยันความคิด พลันไปเห็นโทรศัพท์ของรสรินทร์วางที่โต๊ะรับแขก เขารีบตรงดิ่งไปคว้ามันทันที “นั้นมันโทรศัพท์ฉัน เอาคืนมานะ!” รสรินทร์รีบพุ่งเข้าไปหา หมายจะแย่งโทรศัพท์คืน แต่ก็ไม่สามารถแย่งมันคืนได้ เพราะรวีทั้งตัวสูงและใหญ่กว่าเธอ แรงเธอจะสู้แรงเขาได้อย่างไร รวีกดเปิดหน้าจอ ปรากฏว่าหน้าจอล็อก “รหัส” เสียงออกคำสั่งดังขึ้น “ไม่!” รสรินทร์แผดเสียงใส่ รวีคว้าข้อมือเธอไว้แน่น “จะให้ดีๆ หรือต้องให้บังคับ!” คำขู่ที่เธอรู้ว่าเขาทำจริง รวียื่นหน้าจอให้รสรินทร์เปิดล็

รวีไม่ยอมให้ปากตัวเองว่าง เขาดึงร่างของรสรินทร์ให้หันข้างเข้าหา เพื่อให้เนินอกอวบของเธออยู่ในระดับที่เขาจะสามารถลิ้มลองมันได้อย่างหนำใจ เขาดูดเม้มอย่างลืมตัว เพราะหน้าอกของรสรินทร์ตอนนี้มันแน่น มันเด้ง และมันเต็มไปหมด จะบอกว่าคนท้องหน้าอกใหญ่ขึ้นก็ว่าได้ ทำเอาอารมณ์เขาระงับไว้ไม่อยู่ นิ้วของเขาก็ขยับแรงขึ้น ถี่ขึ้น ยิ่งทำให้รสรินทร์ร้องครางหนักขึ้น รวีขยับตัวขึ้น พร้อมกับกลืนเสียงครางนั้นลงคอ เขาบดขยี้เสียงนั้นให้มันจมหายไปกับลมหายใจที่กระสันมาแทน มืออีกข้างของเขาประคองรสรินทร์ให้แนบชิดกับร่างเขามากขึ้น และชี้นำมือของเธอให้ช่วยจัดการกับแท่งเอ็นเนื้อของเขา เธอเหมือนรู้งาน ใช้มือข้างที่ถนัดลูบไล้เอ็นเนื้อที่แข็งตัวอยู่ระหว่างขา เธอค่อยๆ รูดเปลือกหุ้มนั้นลง ก่อนจะดึงมันขึ้น เสียงอู้อี้ในลำคอของรวีดังขึ้น มันดึงอารมณ์ของเขาออกมาเป็นอย่างมาก ปากของเขาบดขยี้ปากของรสรินทร์ ลิ้นของเขาตวัดลิ้นของเธอเข้าออกไปมาใน รสรินทร์ไม่ได้สัมผัสบทรักแบบนี้มานาน เธอย่อมมีความต้องการมันเช่นกัน ตอนนี้เธอไม่ปิดกั้นอารมณ์ รวีถอนจูบออก มองหน้าผู้หญิงที่กำลังร่วมรักกับ เธอยังคงเร่าร้

“ผมกับโรสเราเป็นแค่เพื่อนกันครับ” คำตอบเชิงปฏิเสธของพีรดนย์ทำเอาคุณพิภพทำหน้าตาดุขึ้นมาดื้อๆ ก่อนจะยื่นโทรศัพท์ของเขาให้ลูกชายดู “นี้อะไร!? แก่คิดว่าผู้หญิงเขาจะคิดกับแกแค่เพื่อนอย่างนั้นเหรอ!?” พีรดนย์รับโทรศัพท์มา สายตากวาดอ่านอย่างรวดเร็ว ภาพที่เขาอยู่กับรสรินทร์ที่โรงพยาบาล ทั้งยืนอยู่ข้างเตียงคนป่วย ภาพหน้าปกสมุดฝากครรภ์ และภาพแคปหน้าจอที่ปรากฏข้อความ //วันนี้ พีอยู่กับฉันนะ// //เขาพาฉันมาฝากครรภ์ที่โรงพยาบาล// //เธอก็รู้ว่าพีรักฉัน ที่เขาไปหาเธอ ก็เพราะเธอเข้ามาแทรกระหว่างเรา เขาทิ้งฉันไม่ได้หรอก แต่เพราะเธอ เขาถึงต้องไปๆ มาๆ แบบนี้// //ถ้าเธอถอยออกไป ทุกอย่างจะกลับมาเหมือนเดิม ฉันขอร้อง ออกไปจากชีวิตพวกเราเถอะ// มือของพีรดนย์กำโทรศัพท์แน่นขึ้นทันที “นี่มัน!” “แกก็รู้ว่าวงการอัญมณี สิ่งที่สำคัญที่สุดคือความเชื่อใจ และภาพลักษณ์ ถ้าข่าวนี้แพร่งพรายออกไปว่าทายาทเพียงคนเดียวของฉันทำเรื่องเช่นนี้ แกคิดว่าใครจะกล้าเชื่อถือแก บอกฉันมาสิ ว่าแกจะจัดการเรื่องนี้อย่างไร!?” คุณพิภพนิ่ง มองลูกชาย เขาอยากจะรู้ว่าล

“คุณอาครับ ... ผมไม่ได้จะขอให้คุณอายกโทษให้ผมตอนนี้ แต่ผมขอโอกาสพิสูจน์ตัวเอง” คุณไชยยศหรี่ตาลงเล็กน้อย “พิสูจน์ยังไง?” พีรดนย์ไม่ต้องใช้เวลาคิดอะไรมาก เขาตอบแทบจะในทันที “ผมจะพิสูจน์ด้วยการกระทำ ไม่ใช่แค่คำพูด” พีรดนย์ดูจริงจังขึ้นมาทันที ก่อนจะพูดต่อ “ผมสัญญาว่าผมรักมุกเพียงคนเดียว ผมจะไม่ทำอะไรที่ทำให้เธอต้องเสียใจอีก... ” คุณไชยยศยังคงนิ่ง ฟังโดยไม่ขัดอะไร ปล่อยให้เขาพูดต่อ “... หากคุณอายอมให้ผมเจอมุก ผมจะคุยกับมุกให้รู้เรื่อง และจะขอคบกับมุกอย่างเปิดเผยครับ ผมรู้ว่าที่ผ่านมาผมยังไม่ยอมเปิดเผยเรื่องของเรา เพราะผมไม่ชัดเจนพอ ขอคุณอาให้โอกาสผมสักครั้งนะครับ ...” พีรดนย์เว้นวรรคการพูด เพื่อสูดลมหายใจเข้าปิดลึกๆ ก่อนจะพูดต่อ “... สิ่งที่ผมจะพิสูจน์ให้คุณอาเห็น ไม่ใช่แค่การประกาศฐานะของมุกให้สังคมรับรู้เท่านั้น แต่ผมจะเริ่มต้นด้วยการเข้าไปกราบขอขมาคุณพ่อคุณแม่ของมุกอย่างเป็นทางการ ผมจะขออนุญาตคบหากับมุกตามประเพณี เพื่อกู้คืนเกียรติและศักดิ์ศรีให้กับคุณอาทั้งสองและมุก ผมจะทำให้ทุกคนได้รู้ว่า มุก คือ ภรรยาของผมครับ” คุณไชยยศยังคงนั่งนิ่ง ไม่พูดอะไรเหมือนจะยั

“เขาโกหกฉันในวันที่ไปเจอผู้หญิงคนนั้น” ในที่สุดมุกดาก็พูดออกมา หลังจากที่นั่งฟังเพื่อนมานาน “ฉันรู้ว่าเขายังรักผู้หญิงคนนั้น ไม่ได้รักฉัน” น้ำตามุกดาไหลลงมาอย่างไม่รู้ตัวเมื่อเอยประโยคที่ทำให้เธอปวดใจ “แก ...” ปลายฟ้าตกใจที่เห็นเพื่อนร้องไห้ เธอรีบหยิบทิชชูส่งให้มุกดา “แกจะเชื่อยัยผู้หญิงคนนั้นได้ไงงั้น ขนาดท้องกับคนอื่นยังกล้าโกหกว่าท้องกับอีกคน คนแบบนี้เชื้อไม่ได้” ปลายฟ้าพยายามปลอบเพื่อนที่กำลังเศร้า “คุณอาก็บอกแล้วว่าเขารักแก ไม่ได้รักยัยนั้น แกจะไม่เชื่อแม้กระทั้งพ่อตัวเองเลยเหรอ?” ปลายฟ้าเริ่มใช้พ่อของมุกดาเข้ามาช่วย ซึ่งก็ถือว่าได้ผลขึ้นมาบ้าง เธอเงยหน้ามองเพื่อน “ฉันรู้ว่าแกน้อยใจ ที่ผ่านมานายพีนั้นก็ทำดีกับเธอขึ้นเยอะนะ ... ถึงแม้เรื่องของพวกแกสองคนจะเริ่มต้นไม่ค่อยสวย แต่แกลองถามใจตัวเองดู ว่าแกรักเขาหรือเปล่า? ... อีกอย่างตอนนี้แกก็มีลูกกับเขาแล้วด้วย แกต้องนึกถึงลูกในท้องแกให้มากๆ” ปลายฟ้าเริ่มตีเหล็กในตอนร้อน เสริมเหตุผลให้มีน้ำหนักมากขึ้น “ทานนี่หน่อย แกยังไม่ได้ทานอะไรมาตั้งแต่เช้าเลยนะ” ปลายฟ้าเปลี่ยนบทสนทนา หันมาตักอาหารส่งให้มุกดา เธอเลื