Semua Bab กับดักรักสัญญาแค้น (Love Vengeance Contract): Bab 51 - Bab 60

ผลัก! “โรส! ผมขอโทษนะ!” พีรดนย์ดีดตัวลุกขึ้นทันที มองคนที่ลงไปกองที่พื้น เขารีบคว้าเสื้อที่รสรินทร์นำมาวางที่โต๊ะอาหารมาสวมใส่อย่างลวกๆ ก่อนจะก้าวออกจากห้องไปโดยไม่หันกลับมามองแม้แต่นิดเดียว แรงผลักของพีรดนย์ ทำให้ร่างของรสรินทร์หงายหลังไปในทันที ก้นของเธอกระแทกพื้นอย่างจัง มือทั้งสองข้างค้ำยันตัวเองไม่ให้นอนหงาย สภาพเธอตอนนี้แทบจะดูไม่ได้เลยจริงๆ และที่แย่ที่สุดคือ พีรดนย์ก็ปฏิเสธเธอ! “พี! พีจะไปไหนคะ!” กว่าเธอจะได้สติ พีรดนย์ก็ออกจากห้องไปแล้ว เธอรีบวิ่งตามออกไป แต่ความว่างเปล่าของโถงทางเดินก็ทำให้รู้ว่าเขาไปแล้ว “บ้าจริง! ต้องเป็นเพราะผู้หญิงคนนั้นแน่ๆ พีถึงได้เปลี่ยนไปขนาดนี้!” รสรินทร์สบถออกมาอย่างหัวเสีย ความอัปยศได้รับในวันนี้ทำให้เธอหัวเสียและโกรธจัด “ฉันชักอยากจะเห็นหน้าผู้หญิงคนนั้นแล้วสิ ว่าจะสวยขนาดไหนกันเชียว ถึงได้ทำให้พีเปลี่ยนไปเป็นคนละคนแบบนี้!” รสรินทร์กัดฟันแน่นจนกรามขึ้นนูน ดวงตาฉายแววอาฆาต ห้องโถงชั้นล่างของคอนโด รวีเห็นคนที่ออกมาจากลิฟท์ด้วยท่าทีรีบร้อน เสื้อผ้าไม่เป็นระเบียบ ซึ่งมันไม่ใช่นิสัย

พีรดนย์กลับมาถึงคอนโด เขาตรงดึงขึ้นห้องทันที มันเป็นเวลาเกือบจะเที่ยงคืนได้ เขาเปิดประตูเขามา เห็นมุกดานอนนอนอยู่บนโซฟา ในสภาพที่กำลังงัวเงีย เมื่อเธอได้ยินเสียประตูห้องถูกเปิดออก “กลับมาแล้วหรือค่ะ” เสียงที่บ่งบอกว่าเธอยังไม่ตื่นดี แต่เธอก็พอรู้ว่าคงเป็นเจ้าของห้องกลับมาแล้ว “อือ” เสียงตอบรับสั้นๆ ในขณะที่เจ้าของเสียงยังเดินมาไม่ถึงเธอ มุกดาพยายามไล่ความง่วงออก จนเธอสามารถลืมตาได้เต็มที เธอเดินไปหาเขาเพื่อทำหน้าที่ของเธอ โดยการรับกระเป๋า นำไปเก็บไว้ในที่ที่มันควรอยู่ “ทานข้าวมาหรือยังคะ? มุกเตรียมอาหารไว้ที่โต๊ะแล้วนะคะ แต่อาหารคงเย็นหมดแล้ว” มุกดาไปเก็บกระเป๋าไป วันนี้มุกดาทำอาหารไว้รอเขาหลายอย่าง แต่ไม่คาดคิดว่าเขาจะกลับดึงขนาดนี้ “มันดึกแล้ว” พีรดนย์สังเกตเวลาเห็นว่าเกือบจะเที่ยงคืนได้ “ทานอาหารดึกๆ ไม่ดีต่อสุขภาพนะ” เขาพยายามทำตัวให้ปกติที่สุด พร้อมกับหาเหตุผลมาพูด “ดึกขนาดนี้แล้วหรือคะ?” มุกดาเผลอหลับไปตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้ “ค่ะ” มุกดารับคำ “แต่เดี๋ยวมุกขอไปเก็บอาหารก่อนนะคะ” มุกดาพูดเสร็จก็เดินไปยังห้องอาหาร ปล่อยให้พีรดนย์จัดกา

กลับมาที่ร้านอาหาร ปึก! เสียงฝ่ามือกระแทกโต๊ะดังลั่น ทำเอาทั้งร้านเงียบลงในทันที ในชั่วขณะ สายตาหลายคู่หันมามองเป็นทางเดียวกัน ชายหญิงที่นั่งชิดกันจนร่างแทบจะแทรกเป็นร่างเดียวกันได้ ต่างตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น เพราะจู่ๆ ก็มีมือของใครก็ไม่รู้ทุบลงมาอย่างแรงที่โต๊ะ ทั้งคู่เงยหน้าหน้าขึ้นพร้อมกัน “เธอ!” พีรดนย์และรสรินทร์หลุดเสียงออกมาแทบจะพร้อมกัน แต่ต่างกันที่ พีรดนย์รู้ว่าคนที่ก่อเรื่องคือใคร ส่วนรสรินทร์ กลับคิดว่า ผู้หญิงคนนี้ คือ คนที่กำลังพัวพันกับพีรดนย์ ยิ่งทำให้รสรินทร์แนบชิดพีรดนย์มากขึ้น พร้อมรอยยิ้มเย้ยหยัน พีรดนย์ขมวดคิ้ว “ปลายฟ้า เธอกำลังอะไร” เขาทำเสียงเข้มใส่คนตรงหน้า แต่คนอย่างปลายฟ้า มีหรือจะกลัว และเธอก็ไม่ได้แค่สายตาใครทั้งนั้น ดวงตาของเธอจ้องพีรดนย์เขม็ง เต็มไปด้วยความโกรธ “จำฉันได้ก็ดี จะได้ไม่ต้องเสียเวลาทักทาย!” จากประโยคที่พีรนยด์สนทนากับผู้หญิงตรงหน้า ทำให้รสรินทร์รู้ว่า เธอไม่ใช่คนชื่อ มุก แต่ก็เดาได้ไม่อยากว่านี่คงเป็นเพื่อนกับยัยผู้หญิงคนนั้นแน่! แต่มีหรือ … คนอย่างรสรินทร์จะกลัว! เธอยิ่งเก

พีรดนย์เห็นการตอบสนองของเธอ เขากระชับร่างเธอเข้ามากอดแน่นขึ้น แน่นจนทำให้มุกดาเริ่มหายใจไม่ออก “พี่พี! มุกอึดอัด” เขาคลายอ้อมแขนออกเพียงเล็กน้อย เพื่อให้เธอได้หายใจ แต่ยังไม่ทันที่อากาศจะไหลเข้าปอดได้เต็มที่ พีรดนย์ก็ฉกฉวยริมฝีปากบางนั้นไว้อีกครั้ง รสจูบครั้งนี้ไม่ได้อ่อนโยนแต่ก็ไม่ได้เลวร้าย มันเร่าร้อน เต็มไปด้วยไฟเสน่หา ลิ้นร้อนแทรกซึมเข้าไปลิ้มรสความหวานภายในโผลงปากของมุกดา เธอพยายามผลักเขาออก เพราะตามอารมณ์เขาไม่ทัน แต่ยิ่งเธอขัดขืน เขากลับยิ่งบดเบียดจูบให้ลึกซึ้งและดุดันขึ้นเรื่อยๆ จนสมองของเธอเริ่มขาวโพลน “หอมจัง” เสียงพึมพำ ขณะที่เขาผละจากริมฝีปากเพียงแค่นิดเดียวก่อนจะจูบอย่างเร่าร้อนอีกครั้ง กลิ่นกายของมุกดาปลุกเร้าความเป็นชายในตัวเขาจนยากจะควบคุม “ปล่อยมุกเถอะ ... มุกหายใจไม่ทัน” มุกดาดิ้นขลุกขลักอยู่ในวงแขน ทว่าการขยับกายไปมาของเธอกลับกลายเป็นการจุดไฟเผาตัวเอง เพราะทุกครั้งที่สัดส่วนนุ่มนิ่มบดเบียดกับร่างกายกำยำ มันกลับไปกระตุ้นความเป็นชายของพีรดนย์ให้ตื่นตัวตลอดเวลา มุกดาสัมผัสได้ถึงความแข็งขึงที่ดุดันอยู่ตรงหน้าขา พีรดนย์ยกยิ้มร้ายที่มุมปาก “

อาทิตย์หนึ่งผ่านไป ช่วงสายของวัน มุกดาที่ซุกตัวอยู่ในผ้าห่มผืนหนา เธอแทบจะไม่อยากลุกจากที่นอนเลย “ตื่นสายอีกแล้วนะ นี่จะ 11 โมงแล้วนะครับ ตื่นได้แล้ว” พีรดนย์นั่งลงข้างๆ คนขี้เซา พร้อมกับเอื้อมมือไปเขี่ยแก้มเธอเบาๆ มุกดาขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะขยับตัวหนีอย่างงัวเงีย “ขออีกห้านาทีนะคะ” เสียงเธออู้อี้อยู่ใต้ผ้าห่ม “ห้านาทีของมุกนี่ครึ่งชั่วโมงทุกที” เขาพูดพร้อมยิ้มมุมปาก ก่อนจะดึงผ้าห่มลงเล็กน้อย แสงจากหน้าต่างส่งตรงลงบนใบหน้า ทำให้มุกดาลืมตาขึ้นอย่างไม่เต็มใจ “พี่พี…” เธอทำเสียงงอแงเล็กๆ มุกดาค่อยๆ ขยับตัวลุกขึ้นอย่างเชื่องช้า พีรดนย์ค่อยๆ ประคองตัวเธอให้นั่ง “ช่วงนี้มุกเพลียมากเลยค่ะ” เธอบ่นเบาๆ พร้อมบิดขี้เกียจ มุกดารู้สึกว่าร่างกายของเธอแปลกไปจริงๆ อ่อนเพลียตลอดเวลา “เพลียอะไรครับ พี่ว่าช่วงนี้พี่ก็ไม่ได้ทำรุนแรงนะ” คำพูดนั้นยิ่งทำให้มุกดาหน้าแดง “พี่พีก็ ...” เธอใช้มือตีแขนเขาเบาๆ “พูดอะไรคะเนี่ย!” “โอ๋ๆ พี่ล้อเล่น” เขายกมือยอมแพ้ทันที “ไม่ล้อแล้ว” มุกดาหันหน้าหนี แต่ริมฝีปากกลับเผลอยิ้มเล็กๆ พีรดนย์ขยับเข้าไปใกล้อีกนิด “หนีไปไหน?” พีรดนย์ขยับ