Semua Bab กับดักรักสัญญาแค้น (Love Vengeance Contract): Bab 21 - Bab 30

เวลาผ่านไป 2 ชั่วโมงกว่า พีรดนย์เดินออกมาจากห้องน้ำด้วยผ้าขนหนูผืนเดียวที่เผยให้เห็นแผงอกเปลือยเปล่า เสียงตะโกนและเสียงทุบประตูเงียบลง เขาไม่ได้ยินเสียงของมุกดาอีกแล้ว รอยยิ้มเหยียดแสดงออกทางสีหน้าของเขา เธอทนได้แค่นี้เองเหรอ? “ให้มันได้อย่างนี่สิ!” พีรดนย์สบถกับตัวเอง ก่อนจะเดินไปที่ประตู เขาโน้มตัวมองผ่านตาแมว พยายามดูว่ามุกดายังอยู่หรือไม่ แต่ภาพที่เห็นกลับว่างเปล่า เขาขมวดคิ้ว พร้อมสบถออกมาอีกครั้งอย่างหงุดหงิด ก่อนจะตัดสินใจหมุนลูกบิดเปิดประตูออก ทันทีที่ประตูเปิด ร่างของหญิงสาวที่พิงอยู่ด้านนอกเสียหลักล้มเข้ามาอย่างไม่ทันตั้งตัว มุกดาล้มลงกับพื้นเบาๆ ในทางนอนหงาย ส่วนพีรดนย์ชะงัก ก่อนจะรีบก้มตัวลงโดยสัญชาตญาณ ทั้งสองหยุดนิ่งไปชั่วขณะ มุกดานอนหงายอยู่บนพื้น เส้นผมกระจายรอบใบหน้า ดวงตากลมโตเงยขึ้นมองเขาอย่างตกใจ มุกดาตาโตมองร่างกายท่อนบน ก่อนจะเลื่อนสายตามาตกที่ผ้าขนหนูที่พันอยู่รอบเอว ให้ตายเธอเถอะ! … เขาไม่ใส่เสื้อผ้า! ขณะที่พีรดนย์ก้มลงมองตอบ สายตาของทั้งสองสบกันโดยไม่ได้นัดหมาย “มองพอหรือยัง!” พีรดนย์ส่งเสียงเตือนสติมุกดาที่จ้องเขาปานจะกลืนก

“คุณช่วยฉันด้วย อื้อ! ฉะ ... ฉันร้อน” มุกดาพยายามลูบไล้ร่างกายตัวเองเพื่อระงับอารมณ์ที่พลุ่งพล่านอยู่ในตัว ตอนนี้เธอต้องการระบายความร้อนในร่างกายของเธอ “ว่าไงนะ? ดูห่างเหินไม่น่าช่วยเลย” เขารู้สึกว่าสรรพนามที่เธอใช้เรียกตัวเองกับเขา มันฟังแล้วไม่ค่อยสนิทพอที่เขาจะช่วยเธอเลยจริงๆ มุกดาทนไม่ไหวแล้วจริงๆ เธอต้องการให้เขาช่วย “พะ ... พี่พีช่วยมุกด้วย มุกไม่ไหวแล้ว มุกร้อน” เสียงอ้อนทำเอาพีรดนย์ต้องกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ เขาอยากจับเธอกินซะตอนนี้จริงๆ แต่ ... “แต่แย่จัง พอดีตอนนี้ฉันหมดอารมณ์แล้วน่ะสิ” แล้วพีรดนย์ก็ทำท่าจะเดินออกไป มุกดาไม่รอช้า ตอนนี้อารมณ์ของเธอกระเจิดกระเจิง จนขาดสติ กระโจนเข้าไปกอดเอาของเขาทันที “นะคะ ... ช่วยมุกด้วย มุกต้องการจริงๆ” เสียงหวานๆ ทางด้านหลัง พร้อมความร้อนจากกายเนื้อของเธอส่งมาที่เขา มุกดาพลิกกายไปด้านหน้าอย่างรวดเร็ว ใช้สองมือโอบรอบคอ พร้อมประทับริมฝีปากเข้ากับปากของพีรดนย์ในทันที พีรดนย์ไม่ได้ขัดขืนเขาปล่อยให้เธอทำตามใจ ลิ้นเล็กค่อยๆ สอดเข้ามาในโพรงปากหนาอย่างสะเปะสะปะดูไม่เป็นมืออาชีพเอาซะเลย “มานี่ ด้วยฉันสอนเธอเอง!” พีรดนย์คุมอา

มุกดากลับเข้าบ้านช่วงเย็น หลังผ่านการร้องไห้มาอย่างหนัก และเธอพยายามปรับอารมณ์ให้มั่นคงที่สุด เพื่อไม่ให้คุณพ่อและคุณแม่สงสัย วันนี้พ่อของเธออยู่บ้าน มุกดารู้สึกแปลกใจ เพราะปกติท่านจะไม่กลับบ้านในเวลานี้ “ทำไมวันนี้กลับบ้านเร็วจังคะ?” มุกดาเข้าไปหอมแก้มพ่อที่กำลังดูไอแพด “บริษัทของเรากำลังจะดีขึ้น เพราะลูกสาวของพ่อเลยนะ” ไชยยศพูดกับมุกดาอย่างอารมณ์ดี และภาพในไอแพดที่ปรากฏก็คือภาพเพชรเจ้าปัญหาเม็ดนั้นที่ทำให้เธอต้องตกอยู่ในสภาพนี้ ... แต่ก็ดีแล้ว พ่อของเธอ บริษัทของครอบครัวเธอก็จะปลอดภัย มุกดาเห็นพ่ออารมณ์ดีเธอจึงยกเรื่องที่ต้องทำออกพูด “คุณพ่อคะ มุกขอไปอยู่คอนโดกับยัยฟ้าได้ไหมคะ?” มุกดาใช้เพื่อนสนิทมาอ้าง เธอหวังว่าพ่อจะอนุญาต “ได้สิลูก แล้วรอบนี้ค้างกี่คืนล่ะ?” ไชยยศยังคงดูเพชร และเครื่องประดับที่จะจัดทำต่อ เขาไม่อยากจะขัดอะไรลูกสาวอยู่แล้ว เพราะช่วงนี้มุกดาก็ไปนอนค้างกับเพื่อนบ่อยๆ “ยังตอบไม่ได้ค่ะ คือมุกอยากไปช่วยยัยฟ้าทำงานค่ะ อีกอย่างเผื่อมีไอเดียใหม่ๆ ในการออกแบบเครื่องประดับด้วยค่ะ” มุกดาขยับเปลือกตาขึ้นลงถี่รัวเพื่อเป็นการอ้อนคุณพ่อของเธอ

“เดี๋ยว! คุณชื่ออะไรคะ” ต้องรู้จักเขาให้ได้ “เตชิตครับ” เตชิตตอบคำถามหญิงสาวเสร็จเขาก็เดินจากไปทันที ทำเอาปลายฟ้าที่กำลังเคลิ้ม และเธอก็เห็นเพียงแค่แผ่นหลังของเขาไปจากไปแล้ว “เดี๋ยวสิคุณ!” เสียงของปลายฟ้าไล่หลังตามชายหนุ่ม แต่วันนี้คนเยอะเกินไป ทำให้เธอไม่สามารถเดินตามเขาทัน ปลายฟ้าพยายามมองหาแต่ก็ไม่พบ “หวังว่าจะได้เจอกันอีกนะคะ คุณเตชิต” ปลายฟ้ายกแก้วเครื่องดื่มขึ้น ยิ้มหวานให้กับตัวเอง ส่วนเตชิดที่กลับมาประจำยังชั้นสองเพื่อสอดส่องความเรียบร้อยภายในร้าน เขามองลงไปยังหญิงสาวที่เขาเพิ่งช่วยเธอไปเมื่อสักครู่นี้ เธอยังอยู่ตรงนั้น จริงๆ แล้ว แต่ชิดรู้จักปลายฟ้า เพราะเธอคือเพื่อนสนิทของคุณมุกดา และเขาก็เห็นเธอมาที่นี่บ่อยๆ และชอบมาคนเดียว ปลายฟ้าถือเป็นผู้หญิงที่ตรงสเปกของเขาเลยก็ว่าได้ เขาจ้องเธอมานาน แต่ไม่มีโอกาสเข้าใกล้ และนี้ก็ถือเป็นครั้งแรกที่เขาหาโอกาสเข้าใกล้เธอได้ ช่วงบ่ายของอีกวัน ภายในห้องทำงานของมุกดา บริษัทอัครวรากรุ๊ป เธอกำลังจัดทำแผนการเดินทางเพื่อเข้าร่วมงานประมูลเพชรที่ดูไบ ให้ท่านประธาน นั้นก็คือพ่อของเธอเอง ตลอดทั้งวันยังไม่ได้ทำอย่า

“อือ ... พี่เคยเห็นมุกมาก่อน แต่ตอนนั้นพี่ไม่กล้าจีบ ได้แต่แอบมองอยู่ห่างๆ ... จนกระทั่งเราเรียนจบมัธยม พี่ไม่คิดว่าจะได้เจอมุกอีก จนกระทั่งพี่ได้เจอมุกอีกครั้งที่มหาวิทยาลัย ... และพี่ก็ตัดสินใจที่ตามหารักแรกของพี่ พี่จึงตัดสินใจทิ้งแพรว” น้ำเสียงของรวีเริ่มแสดงว่ากำลังรู้สึกผิดขึ้นมาทันที “แต่พี่ก็ไม่ได้คิดว่าแพรวเขาจะ ... จะคิดสั้นแบบนั้น พี่ไม่ได้ตั้งใจให้มันเกิดเรื่องแบบนี้จริงๆ มุกเข้าใจพี่ใช่ไหม?” เหมือนจะเป็นคำถาม แต่ก็เหมือนจะเป็นประโยคขอความเห็นใจ ทำเอามุกดาพูดอะไรไม่ออก “แต่พี่ก็ไม่คิดว่า ไอ้พีมันจะเอาความแค้นมาลงที่มุก แทนที่มันจะเป็นลูกผู้ชายมันกลับมาแก้แค้นมุกที่ไม่เกี่ยวอะไรด้วย พี่คิดว่ามันต้องการให้พี่เจ็บมากที่สุด โดยเอาความแค้นมาลงที่คนที่พี่รัก ใช่ มันคิดถูก เพราะพี่เจ็บมาก มุก ... พี่ขอโทษ” รวีทำหน้ารู้สึกผิดเป็นอย่างมาก แม้กระทั่งน้ำตาลูกผู้ชายยังไหลอาบใบหน้า ตอนนี้เขารู้สึกผิดที่ทำให้มุกดาต้องรับเคราะห์แทนเขา คนที่ควรจะโดนพีรดนย์แก้แค้นมันควรเป็นเขา ไม่ควรเป็นมุกดาเลยสักนิด เธอไม่ได้มีความผิดอะไรเลย มุกดามองหน้าชายที่เธอไม่ค่อยชอบ แต่พอฟังเหตุผ