All Chapters of ดั่งกล มนต์ดลใจ: Chapter 21 - Chapter 30

กระทั่งวันอาทิตย์ซึ่งเป็นวันหยุดปกติของเธอ วันนี้พิเศษตรงที่จะได้ลงไปในเมืองเชียงรายพร้อมพี่ชาย และคงเป็นครั้งแรกตั้งแต่มาทำงานที่นี่ ที่เธอได้ลงไปเปิดหูเปิดตาในเมือง เพราะวันหยุดส่วนมากเธอก็ได้แต่นอนเล่นที่บ้านพัก หรืออย่างมากก็ปั่นจักรยานชมวิวในไร่เท่านั้น“วันนี้คงไม่เมารถแล้วนะยัยน้อง” คนินอดถามน้องสาวไม่ได้ เมื่อเห็นท่าทีตื่นเต้น ดูนั่นดูนี่ชวนเวียนหัวของคคนางค์“น่าจะไม่นะพี่หนึ่ง เพราะน้องกินยาแก้เมารถมาแล้ว”“เดี๋ยวนี้มีพัฒนาการนะ”“ก็น้องพี่หนึ่งฉลาดนี่คะ” หญิงสาวได้ที ชมตัวเองเสียเลย“จ้า แม่คนฉลาด” พี่ชายประชดอย่างไม่จริงจังนัก แล้วหันไปตั้งใจขับรถต่อเมื่อเส้นทางเริ่มเปลี่ยนเป็นลาดชันลงเรื่อย ๆ“พี่หนึ่ง ถ้าเยี่ยมคุณเพ็ญเสร็จ พาน้องไปเที่ยวหน่อยสิ ตั้งแต่มาอยู่เชียงราย ยังไม่ได้ไปเที่ยวไหนเลยเนี่ย”“โธ่! ยัยน้อง เชียงรายมันจะมีอะไรให้เที่ยว มีแต่ป่าแต่เขาอย่างที่เราเห็นทุกวันนั่นแหละ”“วัดร่องขุ่นไง น้องอยากไป เคยเห็นแต่ในรูป สวยดีนะพี่หนึ่ง พาน้องพาหน่อยสิ”“เข้าวัดเป็นด้วยเหรอเรา ปกติเห็นแต่เที่ยวผับไม่ใช่เหรอ?” พี่ชายเย้า แต่คคนางค์ตาโต“พี่หนึ่งรู้เรื่องนี้ได้ยังไง”“พี

“วันนี้เราคงต้องค้างในเมืองนะ” ชายหนุ่มบอกเธอเมื่อรถจอดนิ่งสนิทที่หน้าวัดร่องขุ่น หลังจากที่เขาเออออเอาเองว่า เธอควรมาชมความงดงามของศิลปะและสถาปัตยกรรมที่โด่งดังไปทั่วประเทศ ซึ่งคคนางค์ก็ไม่ได้ท้วงอะไร เพราะใจหนึ่งก็อยากมาอยู่แล้วตั้งแต่แรก เพียงแค่แปลกใจเรื่องที่ต้องนอนค้างคืนต่างหาก“ต้องค้างด้วยเหรอคะ?”“ค้างสิ ผมขี้เกียจขับรถน่ะ มีงานต้องเข้าไปเซ็นที่โรงแรมพอดี เลยกลัวว่าจะดึก” คคนางค์รู้มาบ้างว่าเจ้านายเธอมีกิจการหลายอย่าง ซึ่งโรงแรมก็น่าจะเป็นหนึ่งในนั้น“ถ้าอย่างนั้นฉันจะโทรถามพี่หนึ่งก็ได้ว่าพอจะวนกลับมารับฉันได้ไหม”“หนึ่งก็คงกลับมาไม่ทัน คุณนอนที่นี่สักคืนก่อนก็ได้ พรุ่งนี้เช้าค่อยกลับพร้อมผม” มือบางที่กำลังจะควานหาโทรศัพท์ชะงักไป“พักที่โรงแรมเรานี่แหละ ไม่ต้องห่วง พวกนายหนึ่งนายกรเขามาค้างกันประจำ เพราะเรามีห้องพักสำหรับพนักงานที่ไร่สำรองไว้ให้อยู่แล้ว เวลาทำงานเสร็จดึกดื่น ใครขับรถกลับไม่ไหว ก็เข้าไปติดต่อพักได้เลย” ชายหนุ่มยกชื่อพี่ชายหญิงสาวเพื่อให้หายกังวลใจ“ค่ะ อย่างนั้นก็ได้” ฟังแล้วเธอคงทำอย่างอื่นไม่ได้ นอกจากพยักหน้ารับคำแล้วก้าวลงจากรถตามเจ้านายหนุ่มเข้าไปในวัดด

“คุณเสือคะ คือว่าห้องพักเหลือแค่ห้องคุณเสือห้องเดียวค่ะ พอดีวันนี้แขกเยอะ เราจำเป็นต้องปล่อยห้องที่เคยสำรองไว้ให้คนที่ไร่ไป เพราะเช็คกับคุณกรแล้วว่า วันนี้ไม่มีคนที่ไร่มาพักค่ะ” แล้วปัญหาก็ตามมาทันทีที่ชายหนุ่มพามาถึงโรงแรม เมื่อพนักงานส่วนหน้าแจ้งเขาด้วยท่าทีอึกอัก“ไม่เป็นไร เอาคีย์การ์ดมา เดี๋ยวผมแก้ปัญหาเอง” ศารทูลไม่ได้ว่าอะไรพนักงาน แต่คนที่ทำหน้าเหมือนโดนดุคือคคนางค์ที่หน้าซีดลงทันทีเมื่อได้ยินคำตอบนั้นห้องพักเหลือห้องเดียว คือห้องของเขา แล้วเธอจะนอนที่ไหน? คำถามลอยวนเวียนอยู่ในสมองของหญิงสาว จนมาหยุดอยู่หน้าลิฟต์โดยสาร ชายหนุ่มกำลังจะกดเปิดแต่เธอร้องท้วงไว้ก่อน“เดี๋ยวค่ะคุณ ห้องพักเหลือห้องเดียวไม่ใช่เหรอ แล้วเราจะนอนกันยังไงคะ” นอนกันยังไง? คือคำถาม? สาบานว่าเขาไม่ได้คิดลามก ใบหน้าคมยิ้มร่าทันที คคนางค์มองคนตรงหน้าด้วยความฉงน เขาเมาหรือยังไงกันนะ?“คุณเคยนอนแบบไหนก็นอนแบบนั้นแหละ”“ห้องเดียวกับคุณนี่นะคะ” หญิงสาวถามเสียงสูง“ใช่ไง หรือคุณจะนอนที่หน้าฟร้อนท์” ชายหนุ่มชี้ไปที่โซฟาหนานุ่มตรงมุมรับรองลูกค้า มองเธอด้วยสีหน้ากวนโมโหในสายตาคคนางค์“เอาน่า อย่าคิดมาก ผมไม่ทำอะไรคุณ

ศารทูลยิ้มกับหน้าจอสมาร์ตโฟน จ้องมองสติ๊กเกอร์รูปเจ้าหมี OK ราวกับตัวตลก เออหนอ! กว่าจะจัดการเจ้าหล่อนได้ก็เล่นซะเหนื่อย เป็นผู้หญิงคนอื่นคงไม่ต้องพูดให้มากความ แต่ว่าไปเขาก็ไม่เคยพาผู้หญิงคนไหนมาพักที่นี่ นอกจากน้องสาวบุญธรรม ซึ่งที่จริงก็ไม่เคยเข้าพักในช่วงเวลาเดียวกันเลย เขามักจะเลี่ยงเสมอ เพราะรู้ดีว่าอะไรเป็นอะไร จึงไม่อยากมีปัญหาตามมาทีหลังชายหนุ่มวางสมาร์ตโฟน หยิบแฟ้มงานที่ต้องอนุมัติขึ้นมาเปิดอ่าน จนเวลาเลยค่อนคืน มองดูตัวเลขแสดงเวลาที่หน้าจอแล็ปท็อป เป็นเวลาตีสองกว่า ป่านนี้คคนางค์คงนอนไปแล้ว นึกขึ้นมาได้ว่าตัวเองยังไม่ได้ไปหยิบเสื้อผ้าซึ่งอยู่ในห้องที่ยกให้แขกสาวชายหนุ่มนั่งชั่งใจอยู่พักว่าจะเข้าไปเอาข้าวของหรือจะซักแห้งดี ด้วยความที่ไม่เคยทำอย่างหลัง และวันนี้ก็ตระเวนเดินทางไปหลายแห่ง ถ้านอนสภาพอย่างนี้คงไม่หลับแน่แท้เมื่อตัดสินใจได้ว่าต้องอาบน้ำ จึงเดินออกจากห้องทำงานตรงไปห้องนอนใหญ่ของตัวเองอีกที ลองหมุนลูกบิดประตู แล้วก็เป็นอย่างที่คาดไว้ คคนางค์ล็อกห้อง แต่นั่นไม่ใช่ปัญหา เขาไขล็อกประตูด้วยลูกกุญแจที่ถือติดมาด้วย ค่อย ๆ แง้มประตูเปิดเข้าไปภายในห้องมืดสลัว และเงียบกร

คนินขอลางานต่ออีกหนึ่งสัปดาห์หลังจากทำธุระเรื่องงานเรียบร้อยแล้ว เพราะได้รับข้อความจากมารดาว่ามีเรื่องด่วนจะปรึกษา ชายหนุ่มพยายามโทรกลับหา แต่มารดาเขานั้นไม่ยอมรับสาย ส่งเพียงข้อความตอบกลับมาว่า ต้องให้เขาลงไปพบที่กรุงเทพฯ เท่านั้น ไม่อยากคุยทางโทรศัพท์ สุดท้ายเขาจนหนทางและด้วยความห่วงใยมารดา จึงต้องมานั่งฟังปัญหาที่ไม่สามารถเล่าผ่านทางโทรศัพท์ได้ และสิ่งนั้นทำให้ชายหนุ่มถึงกับกุมขมับทีเดียว“คุณแม่ เอาเงินไปทำอะไรตั้งมากมายขนาดนั้นครับ” คนินพยายามระงับอารมณ์หลากหลายที่ต่างตีปะทะขึ้นมาให้ต้องปวดหัว“ก็!” คนเป็นแม่อึกอัก แม้จะเลี้ยงคนินมากับมือ แต่รู้ดีว่าบุตรชายไม่เหมือนตนนัก บทจะดุ เด็ดเดี่ยวขึ้นมาก็น่ากลัวอยู่ใช่น้อย นางไม่ได้กลัวลูก แต่ค่อนข้างเกรงใจเสียมากกว่า เพราะตั้งแต่ลูกชายเรียนจบ ก็ส่งเสียเงินทองให้กินใช้ไม่เคยขาดมือ เป็นตนเองมากกว่าที่ใช้เงินมือเติบ จนไม่สามารถหลุดออกจากวงจรฟุ้งเฟ้อไปได้“ก็อะไรครับ? ผมอยากรู้ว่าแม่เอาเงินไปไหน ยอดไม่ใช่น้อย ๆ”“แม่ติดเกมออนไลน์น่ะ”“ห๊ะ! อะไรนะครับ เกมอะไรใช้เงินหมดไปเป็นหลายล้าน” คนินคิดว่าเขาคงฟังผิดไป“บาคาร่ากับสล็อตน่ะ” นางสารภาพแต่ไม