All Chapters of ดั่งกล มนต์ดลใจ: Chapter 31 - Chapter 40

ศารทูลมาทำงานปกติ หลังกลับมาจากท่องเที่ยวต่างประเทศกับครอบครัว ชายหนุ่มไม่ลืมหอบหิ้วของฝากมาแจกจ่ายพนักงานที่ออฟฟิศ“เลือกกันตามสบายเลยนะ ใครอยากได้อะไรก็ตกลงกันเอาเอง” หนูนิดพุ่งตัวไปที่ของฝากเป็นคนแรกทันทีที่เจ้านายหนุ่มวางข้าวของลงบนโต๊ะกลางตรงมุมนั่งเล่นของออฟฟิศ เด็กสาวส่งเสียงเรียกเธอ“พี่น้องมาเร็ว ดูสิน่ารัก ๆ ทั้งนั้นเลย แต่หนูนิดขอจองอายแชโดว์นะ” หนูนิดรีบตีตราเครื่องสำอางยี่ห้อดัง คคนางค์กำลังจะลุกตามไปสมทบกับวงของฝากต้องชะงัก เมื่อเสียงทรงอำนาจและนิ้วของเจ้านายหนุ่มกวาดชี้มาที่เธอ“ส่วนคุณ เข้ามาพบผมในห้องก่อน จะถามเรื่องงานหน่อย” หมดกัน! กว่าจะได้ออกมา ของฝากคงถูกกระจายจนไม่เหลืออะไรให้เธอเลือกแล้ว คคนางค์มองของฝากตาปรอย ตัดใจเดินตามหลังร่างสูงเข้าห้องทำงานไปด้วยความเซ็ง !ชายหนุ่มเข้าไปนั่งที่เก้าอี้ตรงโต๊ะทำงาน หันมาเลิกคิ้วมองเธอ เมื่อยังเห็นหญิงสาวหน้ามุ่ยยืนค้ำหัวอยู่“นั่งก่อนสิ” คคนางค์นั่งลงตามคำสั่ง ไม่ได้บ่นอะไร แต่สีหน้ายุ่งเหยิงแสดงชัด คงห่วงไปเลือกของฝากสินะ ชายหนุ่มยิ้มขันกับอาการคนตรงหน้า“ไหน ระหว่างที่ผมไม่อยู่ มีอะไรที่ต้องอนุมัติไหม?”“ส่งให้พี่หนึ่งไปห

“ได้ยินมาว่าคุณเสือจะส่งนายไปงานประชุมผู้ประกอบการโรงแรมเหรอ?” นนทกรถามขึ้นกลางวงอาหารกลางวัน“ฉันว่าจะแวะไปหาแม่พอดี เลยขอคุณเสือไปเอง” คำตอบของคนินทำเอาคคนางค์หูผึ่ง แอบสงสัยว่าทำไมพี่ชายถึงต้องไปประชุมสมาคมผู้ประกอบการโรงแรม เพราะที่ไร่ไม่ได้เปิดเป็นกิจการท่องเที่ยวและที่พัก แต่นึกอีกทีโรงแรมในเมืองของเจ้านายเธอคงเป็นหนึ่งในสมาชิกของสมาคมที่นนทกรพูดถึง“ปีนี้จัดที่ไหน?”“หัวหิน” คุณป้า หัวหิน ช่างน่าสนใจ! แต่สำหรับเธอคงหมดสิทธิ์ ไม่แคล้วอยู่เฝ้าไร่“ดีจัง พอนายพูดถึงหัวหิน ฉันก็ชักอยากไปด้วยแล้วสิ”“นายจะไปทำไม แล้วใครจะดูแลงานที่นี่” คนินค้านอย่างไม่คิด“งานผู้จัดการมันเป็นของนายนะ จะมาโยนให้ฉันได้ยังไง ฉันเป็นเลขานะเว้ย” นนทกรโวยวายไม่ยอมเช่นกัน“อ๋อ! รู้แล้ว อยากไปกับคุณรดาสองต่อสองใช่ไหม ?” นนทกรเย้า เพราะส่วนมากจะเป็นธัญรดาที่เข้าประชุมกับสมาคมเป็นประจำทุกปี“อยากกับพ่อแกดิ! ใครอยากไปกับยายนั่น มองเรายังกับตัวอะไร” คนินฉุน ยิ่งนึกถึงหน้าสวย ๆ แต่เย่อหยิ่ง มองเหยียดเขาตลอดเวลาก็ยิ่งอารมณ์เสีย ใช่ ! เขารู้ว่าการไปเป็นตัวแทนเจ้านายเพื่อเข้าประชุมในครั้งนี้ต้องเจอกับธัญรดาแน่นอน แ

คนินมาส่งเธอที่บ้านเดือนเต็ม เพราะต้องกลับบ้านของตนไปจัดการธุระกับคุณจุรีพรให้รู้เรื่อง แม้น้องสาวจะอ้อนขอไปด้วย แต่พี่ชายก็ไม่ยอมใจอ่อน“พี่ต้องไปทำธุระกับแม่ คืนนี้น้องก็อยู่กับน้าเดือน ให้หายคิดถึงกันไปข้างเลยนะ”“แต่น้องก็อยากไปเยี่ยมคุณป้าด้วยนี่ พี่หนึ่งกลับมาส่งอีกรอบไม่ได้เหรอ” คนเป็นน้องเสนอ เผื่อพี่ชายจะเปลี่ยนใจ“ก็บอกแล้วไงว่าไปธุระ วันนี้เรามีเวลาจำกัด พี่ต้องรีบจัดการให้เรียบแล้ว แต่อีกไม่นานแม่ก็จะไปอยู่ที่เชียงรายแล้ว ยังไงต้องได้เจอกันแน่ แต่น้าเดือนนี่สิ นาน ๆ จะได้มาเจอ ใช้เวลาให้คุ้มค่าดีกว่า”“แล้วถ้าน้าเดือนไม่ให้น้องกลับไปทำงานอีกล่ะคะ ทำไงดีเนี่ย”“ไม่ได้หรอก สัญญาจ้างงานมีระบุนี่ ว่าน้องต้องทำให้ครบปี ไม่อย่างนั้นจะโดนค่าปรับนะ”“พี่หนึ่งคิดว่าคนอย่างน้าเดือนไม่กล้าจ่ายเหรอคะ”“พี่รู้ แต่น้าเดือนเป็นผู้ใหญ่พอ คงไม่ทำอย่างนั้นหรอก แล้วอีกอย่างน้องก็โตแล้ว จะมาเลี้ยงเหมือนตอนเป็นเด็กไม่ได้ เรียนจบก็ต้องทำงานสิ”“ก็จริง แต่ถึงน้าเดือนมีจ่าย น้องก็จะไปทำอยู่ดี เพราะน้องอยากอยู่กับพี่หนึ่ง” คนินลูบหัวน้องสาวอย่างเอ็นดูเมื่อเจอลูกอ้อน“สองคนนั่นจะอยู่ในรถอีกนานไหมยะ

“แล้วมีไหมล่ะกางเกงวอร์ม ถ้ามีก็ไปเปลี่ยนใหม่ซะ!” ชายหนุ่มบอกเสียงเข้มเข้าข่ม ไม่รู้ล่ะ ยังไงเขาก็จะไม่ยอมให้เธอใส่กางเกงขาสั้นไปเดินเล่นชายหาดแน่ ๆ“หรือกางเกงขายาวน่ะมีไหม ถ้าไม่มี เดี๋ยวผมจะโทรบอกให้พนักงานหาให้ได้”“แล้วถ้าฉันไม่เปลี่ยนล่ะ? คุณจะมาจำกัดสิทธิ์คนอื่นอย่างนี้ไม่ได้ ถึงแม้ฉันจะเป็นลูกน้องคุณก็ตาม แต่นี่ไม่ใช่เวลาประชุม และถ้าเป็นเวลาทำงาน ตอนนี้ก็หมดเวลางานแล้ว เวลานี้คืออิสระของฉันที่จะทำอะไรก็ได้ ทั้งการลงไปเดินเล่นที่ชายหาด และชุดที่ฉันใส่ จะใส่ทูพีชหรือจะเป็นชุดยังไง แบบไหน ก็เป็นสิทธิ์ของฉัน คุณไม่มีสิทธิ์มายื่นสั่งปาว ๆ อย่างนี้” คคนางค์ที่ตอนนี้เลือดขึ้นมาแล้ว เถียงกลับอย่างไม่มีทางที่จะยอมอีกฝ่ายเด็ดขาด“งั้นก็ไม่ต้องไปไหนกันล่ะ ผมก็จะยืนทะเลาะกับคุณ ยืนขวางคุณอยู่ตรงนี้แหละ เอาสิ ผมเองไม่ได้อยากไปเดินเล่นชายหาดเหมือนใครบางคนอยู่แล้ว ยืนตรงนี้สักชั่วโมงก็ไม่มีปัญหา แต่กับคุณสิ ตอนนี้อากาศกำลังดี ชายหาดสวย อยากพลาดไหมล่ะ?” ชายหนุ่มกลับนึกสนุกที่ได้ต่อปากต่อคำกับหญิงสาวที่ตอนนี้หน้าแดงไปหมดตามอารมณ์ เขาเองก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน กับเรื่องเล็กน้อยทำไมต้องมายืน

คคนางค์ปลีกตัวออกมาจากสามหนุ่ม เมื่อเห็นว่าไม่เกี่ยวกับเธอ หญิงสาวกวาดสายตาเก็บบรรยากาศรอบตัว มองสระว่ายน้ำของโรงแรมที่ขณะนี้มีผู้ใช้บริการค่อนข้างคับคั่ง อาจเพราะแดดร่มลมตก อากาศไม่ร้อนจนเกินไป สาว ๆ หลายคนอวดหุ่นสวยในชุดว่ายน้ำ ทั้งวันพีช ทูพีช นึกแล้วอิจฉา วกกลับมาดูตัวเองก็ยังโมโหไม่หาย แค่กางเกงขาสั้นเธอยังใส่ออกมาข้างนอกไม่ได้ เรื่องชุดว่ายน้ำคงหมดสิทธิ์ ถ้ามากับจอมเผด็จการอย่างเจ้านายเธอ เอาเถอะ ! ครั้งนี้เธอมาเพราะงาน ไม่ได้มาเที่ยว คิดไว้แค่นี้จะได้ไม่หงุดหงิดใจ รอใส่ตอนมาเที่ยวเองดีกว่า จะจัดแต่ชุดแซ่บ ๆ ให้หายอยากไปเลย หญิงสาวเดินหมายมาดกับตัวเองคคนางค์เริ่มแปลกใจว่าทำไมผู้หญิงหลายคนส่งสายตาชะมดชม้ายมาที่เธอ แล้วเลยไปข้างหลัง เมื่อหันกลับไปดูก็ถึงบางอ้อ ศารทูลเดินทอดน่องตามเธอมาตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้ ยิ่งเห็นแววตาเต้นระยิบราวกับถูกอกถูกใจอะไรนักหนายิ่งหมั่นไส้ แน่ล่ะสิ! จะถูกใจอะไร นอกจากบรรดาสาว ๆ ริมสระว่ายน้ำ คคนางค์เร่งฝีเท้าเพื่อให้พ้นบริเวณนั้นไว ๆ ไม่ใช่เพราะสาว ๆ พวกนั้นหรอกนะ เธอแค่อยากไปเดินชายหาดเร็ว ๆ เท่านั้นเอง“ขี่ม้าเล่นกันไหม” เสียงถามจากด้านหลังดังมา เมื่