All Chapters of ดั่งกล มนต์ดลใจ: Chapter 51 - Chapter 60

ความหวังเรื่องนำบ้านเข้ากู้กับธนาคารอย่างที่คนินบอกล่าช้าออกไปอีก เมื่อธนาคารเรียกขอเอกสารเพิ่มเติม คคนางค์ที่ไปตกปากรับคำกับเจ้าของเงินจึงเครียดมาก หลังจากวันนั้นเธอไม่เจอเขาอีกเลย ชายหนุ่มหายหน้า ไม่เข้าออฟฟิศ จากที่เคยเจอเป็นประจำที่โรงอาหารทั้งมื้อเช้า เที่ยง เย็น ก็ไม่เจอเหมือนก่อน เขาคงโกรธมากจนไม่อยากเจอแม้กระทั่งหน้าเธอส่วนคนินนั้นแม้จะยังทำงานปกติ แต่ก็ยังกังวลเรื่องเงินที่ต้องนำมาคืนไม่ต่างจากเธอ คนินพยายามที่จะเข้าไปขอคุยด้วย แต่เหมือนศารทูลจะไม่เปิดโอกาส วันนี้คือวันสุดท้ายที่เธอไปตกปากรับคำว่าจะนำเงินมาคืนเขา แต่ดูเหมือนคำสัญญาจะสูญเปล่า เมื่อไม่มีเงินไปคืนเขาตามสัญญาเลิกงานหญิงสาวจึงรวบรวมความกล้าปั่นจักรยานตรงไปที่บ้านของเขา คนอย่างเธอพูดแล้วมีความรับผิดชอบพอ ตอนนี้เธอยอมทำทุกอย่าง ไม่ว่าเขาจะไล่เธอออก หรือจับส่งตำรวจเธอก็จะยอมรับอย่างเต็มใจ แต่เมื่อไปถึงกลับไม่เจอเขา มีเพียงป้าอิ่มที่ค่อนข้างแปลกใจเมื่อเห็นเธอมาหาเจ้านายถึงบ้านพัก“คุณเสือยังไม่กลับเข้ามาเลยค่ะ” ป้าอิ่มแจ้งเมื่อเธอแสดงความจำนง“แล้วป้าอิ่มรู้ไหมคะ ว่าวันนี้จะกลับมารึเปล่า?”“เอ! ไม่เห็นบอกว่าไปไหนนะค

คนินโทรหาศารทูลเพื่อจะนัดเอารายงานประจำเดือน ไปให้ตรวจเซ็นเหมือนทุกครั้ง แต่เจ้านายหนุ่มปฏิเสธ โดยให้เอาเอกสารไปทิ้งไว้ที่นนทกร เขาจึงต้องแบกหน้าอันเศร้าหมองมานั่งปรับทุกข์กับผู้ที่เป็นดั่งมือขวาของเจ้านายหนุ่มแทน ความตั้งใจว่าจะคุยเรื่องเงินที่เขาโอนถ่ายไปเป็นอันต้องล้มเหลวอีกตามเคย และดูเหมือนว่าผู้เป็นนายจะรู้แล้วว่าเขาได้ทำอะไรลงไป และพยายามเลี่ยงไม่คุยกับเขา ก็ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายจะเอายังไงกับความคลุมเครือนี้ ซึ่งมันทำให้ยิ่งรู้สึกผิดและละอายขึ้นเป็นเท่าทวี“ไง ทำหน้าให้มันดี ๆ กว่านี้ไม่ได้เหรอ เหมือนไม่ใช่นายเลยนะ” นนทกรทัก มองใบหน้าหมองเศร้าของเพื่อนร่วมงานที่รู้จักกันมานาน ตอนแรกเขาก็แทบไม่เชื่อเหมือนกันว่าคนินจะแอบโอนถ่ายเงินก้อนนี้จริง ๆ เพราะเท่าที่ทำงานร่วมกันมา คนินเป็นคนที่ตั้งใจและทุ่มเททำงาน ส่วนเรื่องเงินทองก็ไม่เคยมีปัญหามาก่อน ก็ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายมีความจำเป็นหรือเหตุผลอะไรที่ทำอย่างนั้นลงไป“คุณเสือให้ฉันเอารายงานมาฝากไว้ที่นาย”“อืม รู้แล้ว วันนี้คุณเสือไปประชุมเรื่องจัดงานดอกไม้ของจังหวัดที่โรงแรมน่ะ เห็นบอกว่าจะให้โรงแรมเข้าร่วมโครงการด้วย เลยต้องไปร่วมฟังและตัดสินใจเ

“เปิดประตูให้ผมด้วย!” เสียงเข้มที่ดังตามสายเข้ามา ทำเอาใจสั่นอีกครั้ง แข้งขาก็พลอยสั่น อ่อนเพลี้ย ลุกจากเตียงตรงไปที่ประตูคล้ายถูกป้อนคำสั่งร่างสูงแทรกเข้ามาทันทีเมื่อเธอปลดล็อกประตู คคนางค์ถอยกรู อย่างหวั่นใจ ชายหนุ่มผ่านประตูเข้ามาด้วยใบหน้าที่เรียบเฉย มองหญิงสาวตรงหน้าที่หน้าซีดลงเรื่อย ๆ ไม่รู้กลัวเขาหรืออย่างไร ?“ล็อกประตู แปลว่ามีเงินมาคืนหรือไง?” ชายหนุ่มเดินผ่านเธอไปนั่งตรงโซฟาหน้าทีวี“ไม่มีค่ะ” คคนางค์ก้มหน้า บีบมือแน่น ยังยืนนิ่งอยู่ที่เดิม“แล้วคุณตัดสินใจได้หรือยัง ว่าจะเอายังไง?”“เอ่อ แล้วแต่คุณจะตัดสินละกันค่ะ เพราะเลือกแบบไหนมันก็ไม่ต่างกันมาก” ศารทูลลุกเดินกลับมาหาร่างบางที่ยืนนิ่ง วงแขนแข็งแรงสวมกอดเบา ๆ มาจากด้านหลัง การกระทำของเขาทำเอาคคนางค์ตกใจ แต่ยังคงไม่กล้าขยับไปไหน เธอไม่เคยเผชิญกับสถานการณ์อย่างนี้ เป็นครั้งแรกที่เธอถูกกอดจากผู้ชายที่ไม่ใช่พี่ชาย และคนนั้น คือคนที่เธอพึงใจ !แต่มันจะดีกว่านี้ไหม ถ้าสิ่งที่เขาทำมันเกิดจากความรัก คคนางค์นึกละอายตัวเอง ที่แอบหวังความรักจากอีกฝ่าย ความจริงคืออะไร เธอไม่อยากนึกให้ขมขื่น จมูกโด่งของศารทูลเคล้าเคลียตรงกลุ่มผมข้าง

คคนางค์ตื่นมาก็ไม่เจอศารทูลแล้ว ไม่รู้ว่าเขากลับออกไปตอนไหน แต่ที่พอจะจำได้เลือนรางเพราะความง่วงงุนคือ ชายหนุ่มสัมผัสเธออีกครั้งเนิ่นนาน ส่วนเธอก็หลับ ๆ ตื่น ๆ จนมาสะดุ้งเมื่อโทรศัพท์ที่ตั้งเวลาปลุกไว้ ร้องเตือนนี่แหละใบหน้าหญิงสาวเห่อร้อนเมื่อก้มมองดูสภาพตัวเอง เสื้อผ้าเธอถูกถอดไปตอนไหนไม่รู้ เพราะอีกฝ่ายไม่ได้ให้เธอตั้งตัวอะไรเลย และเขาเองก็ไม่ได้ทำอะไรเกินเลยอย่างที่บอกไว้จริง ๆ แต่สำหรับเธอก็ถือว่าหนักหนาอยู่กับการที่ต้องรับมือกับความไหวหวามที่เขาแสดงออกต่อเธอหญิงสาวยกมือถือขึ้นมาดูเวลา ลุกจากเตียงเพื่อเข้าห้องน้ำทำธุระส่วนตัว แต่กระนั้นเมื่อเห็นสภาพของตัวเองในกระจกก็ยังกระดากไม่หาย คคนางค์มองรอยจ้ำสีแดงบนเนินอกหลายจุด ลูบเบา ๆ ไม่ได้รู้สึกเจ็บแต่อย่างใด แต่ทำไมเธอกลับรู้สึกแปลก ๆ จะว่าไปเขาก็ไม่ได้ทำอะไรรุนแรงกับเธอ แล้วรอยนี้มาจากไหน? เมื่อลองสำรวจบริเวณอื่น ๆ ก็ไม่มี ยกเว้นตรงเนินอกเท่านั้น แต่ก็ยังดีที่มันอยู่ในร่มผ้า ไม่อย่างนั้นเธอก็ไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน เผื่อใครสังเกตแล้วถามขึ้นมาคคนางค์ละความสนใจจากเรือนร่าง เร่งทำธุระส่วนตัวเพื่อให้ทันไปทานข้าวเช้าที่โรงอาหาร ยังด

“ขอนั่งด้วยคนนะ” ศารทูลเอ่ย ไม่รอให้ใครอนุญาต เขาทรุดนั่งข้าง ๆ เพ็ญศรี เยื้องกับคคนางค์เพียงนิดเดียว เพ็ญศรีขยับจัดที่จัดทางให้ใหม่จนลงตัว“นึกว่าคุณเสือจะเข้าในเมืองกับคุณกรเสียอีก” เพ็ญศรีชวนคุย“ไม่ได้ไปครับ วันนี้เพลีย ๆ เมื่อคืนนอนดึก หลับไม่เต็มตื่นด้วย” คคนางค์ถึงกับนั่งตัวแข็งเมื่อได้ยิน หน้าเห่อร้อนขึ้นมาทันที“ไหนคุณกรเล่าให้ฟังว่าอารมณ์ดีแต่เช้า นึกว่าจะนอนเต็มอิ่มเสียอีก”“มีเรื่องสุขใจก็อารมณ์ดีเท่านั้นเอง แต่ก็ยังยืนยันว่านอนไม่หลับ”“อาการคนแก่รึเปล่าคะ” เพ็ญศรีแซว“คุณเพ็ญก็ว่าไป นอนไม่หลับมีกันได้ทุกคนนั่นแหละ ไม่เกี่ยวกับแก่ไม่แก่หรอก บางทีมีความสุขจนนอนไม่หลับก็มี ใช่ไหมครับน้อง?” อยู่ ๆ บทสนทนาก็ตกมาอยู่ที่คคนางค์ เขาพยายามจะสื่ออะไร?“เอ่อ! ไม่ทราบสิคะ” หญิงสาวตอบไม่เต็มคำนัก“คนนี้ก็อีกคน วันนี้ท่าทางแปลก ๆ” เพ็ญศรีฟ้อง“อย่าบอกนะว่าคุณก็นอนไม่หลับเหมือนผมด้วย” ศารทูลแกล้งแหย่“ไม่ใช่ค่ะ ฉันหลับสบายดี” หญิงสาวอยากหาอะไรขว้างใส่ใบหน้าล้อเลียนนั่นเหลือเกิน กลัวคนอื่นจะไม่รู้หรือไงนะ อยากผิดสัญญานักหรือไง?“อ้อ! อย่างนั้นเหรอ” เขาว่าแล้วแสร้งสนใจอาหารในจานตัวเองต่อ