All Chapters of ดั่งกล มนต์ดลใจ: Chapter 41 - Chapter 50

ร่างบอบบางที่ดูโดดเด่นแตกต่างจากผู้โดยสารอื่น ๆ เดินปะปนกันออกมาจากประตูทางออกสนามบิน เรียกสายตาหลาย ๆ คนให้มองตาม ไม่เว้นแม้แต่คนิน ที่แม้จะเคยเจออีกฝ่ายหลายต่อหลายครั้ง แต่ทุกครั้งเขาก็ไม่เคยห้ามสายตาตัวเองไม่ให้เผลอมองอีกฝ่ายได้เลย ทั้งที่สมองคอยเตือนตลอดว่าหญิงสาวผู้นี้เกลียดเขา และเขาเองก็ไม่ได้พิสมัยในตัวเธอเช่นกัน“พี่เสือไปไหน?” หญิงสาวยิงคำถามทันที สอดส่ายสายตาหาพี่ชายต่างสายเลือด หน้าสวยดูผิดหวัง“แล้วขนกันมาทำไมเยอะแยะ ประชุมแค่ไม่กี่ชั่วโมง” ดวงตาคู่สวยตวัดมองมาที่คนิน เมื่อไม่เห็นศารทูล จะมาอะไรกับเขาด้วยก็ไม่รู้ ทำงานอยู่ในไร่ ในป่าเขา จะไปรู้เรื่องโรงแรมอะไร ไม่รู้ศารทูลคิดอะไรถึงได้ไว้ใจผู้จัดการคนนี้หนักหนา!“คุณเสือไม่ว่างมา ให้พี่มารับแทน แต่ถ้าคุณรดา อยากรู้เหตุผล ก็ไปถามคุณเสือเอาเองนะ พี่แค่มาตามคำสั่ง” ธัญรดาทำเสียงจิ๊จ๊ะในลำคออย่างไม่พอใจ ใบหน้าสวยเชิดขึ้นเมื่อได้ยินคำตอบที่ดักคอเธอไว้ก่อนจะแผลงฤทธิ์“หึ ช่วยกันดีจริง ๆ เลยนะ เรื่องอย่างนี้”“ความผิดพวกผมเหรอครับ ที่ทำตามคำสั่งเจ้านาย” คนินที่ยืนเงียบมานานทนฟังไม่ไหว จึงสวนขึ้นมา นนทกรได้แต่อ้าปากที่กำลังจะตอบ

คนินเป็นตัวแทนของศารทูลเข้าประชุมกับสมาคมพร้อมด้วยน้องสาวของเจ้านาย ตอนแรกที่หญิงสาวเห็นหน้าเขาแทนพี่ชาย ก็แทบจะเดินออกจากห้องประชุมทันที แต่โดนทักจากคนรู้จักที่เป็นสมาชิกของสมาคมเหมือนกันก่อน ครั้นจะขอตัวออกไปตามนนทกรมาเข้าประชุมแทนก็ไม่ทันเสียแล้ว เมื่อประธานการประชุมเดินเข้ามา และเริ่มการประชุมทันทีหญิงสาวอดทนนั่งเพื่อให้หมดเวลาช่วงแรกจนไม่มีสมาธิในการฟังเลย ต่างจากอีกคนที่ดูเหมือนจะไม่สนใจเธอเช่นกัน ชายหนุ่มตั้งใจฟังและมีส่วนร่วมถามตอบในการประชุมอย่างไม่ขัดเขิน จนหญิงสาวหมั่นไส้‘ชิ! ทำยังกับเป็นเจ้าของโรงแรม’ ธัญรดาค่อนขอดอีกฝ่ายในใจ นึกเคืองทั้งพี่ชายและนนทกร ที่หายไปเลย แถมน้องสาวนายผู้จัดการนี่อีก ไม่มีส่วนในการประชุมนี้จะมาทำไมก็ไม่รู้การประชุมครั้งนี้ก็เต็มไปด้วยความเบื่อหน่ายในความรู้สึกของธัญรดา ที่ต้องมาร่วมประชุมกับคนที่เธอเกลียดขี้หน้า ความจริงเรื่องการบริหารโรงแรมอะไรนั่น เธอไม่เคยสนใจเลยสักนิด เพราะรู้ดีว่าทีมบริหารโรงแรมมีประสิทธิภาพพอ และกิจการโรงแรมที่ทางบ้านพ่อแม่บุญธรรมเธอทำอยู่นั้น ไม่ได้คาดหวังผลกำไรมากนัก เป็นเพียงธุรกิจที่ดำเนินกันต่อ ๆ มาจากรุ่นสู่รุ่นมากก

หลังกลับมาจากหัวหิน ทั้งหมดก็เข้าสู่โหมดทำงานที่ไร่กันตามปกติ คคนางค์ก็เช่นเดียวกัน วันนี้เธอต้องมาเคลียร์บัญชีที่ฝากหนูนิดดูเมื่อตอนไปหัวหิน หญิงสาวเปิดแฟ้มรายการเดินบัญชีของไร่ดูเป็นอันดับแรก เพราะเธอต้องส่งรายงานให้กับคนินตรวจก่อน จากนั้น คนินจะนำส่งให้ศารทูลรับทราบต่อไปคิ้วเรียวขมวดเข้าหากัน เมื่อเห็นความผิดปกติของบางรายการ หญิงสาวใช้ดินสอวงเอาไว้ก่อน จากนั้นจึงค้นแฟ้มรายการค่าใช้จ่ายในแต่ละเดือนมาเทียบกัน แม้ว่าหญิงสาวจะเพิ่งเรียนจบมาไม่นาน แต่ระหว่างที่เธอเรียน ก็รับงานเป็นผู้ช่วยฝ่ายบัญชีให้กับรุ่นพี่ที่รู้จักกันซึ่งทำงานอยู่สำนักงานตรวจสอบบัญชี เธอจึงพอมีความรู้ในด้านนี้อยู่บ้างหญิงสาวไล่ดูรายละเอียดย้อนหลัง ยอดเหมือนไม่มีอะไรเพราะเป็นการเบิกจ่ายเพื่อซื้ออุปกรณ์และวัสดุสิ้นเปลืองที่ใช้ภายในไร่ มีลายเซ็นของคนินที่เป็นทั้งผู้สั่งซื้อและอนุมัติเอง แต่ยอดการสั่งซื้อสองเดือนมานี้สูงจนเกือบเท่าการสั่งซื้อทั้งปีจนผิดปกติ หรือว่าช่วงนี้ทางไร่สั่งของเข้ามาเยอะ เพื่อรองรับการเก็บเกี่ยวที่มากขึ้น เพราะศารทูลขยายไร่ออกไปอีก เธอไม่แน่ใจ แต่ก็อยากเห็นเอกสารการสั่งซื้อของเดือนอื่น ๆ อีก

อาหารเมนูเด็ดของแม่อิ่มที่เขาว่าคือ ‘หมูกระทะ’ คคนางค์แทบจะกรีดร้อง เธอไม่ได้กินอาหารพวกนี้นานแค่ไหนแล้ว ตอนเรียนอยู่ที่เชียงใหม่เธอกินเกือบทุกอาทิตย์ เพราะชอบมาก หญิงสาวแทบจะวิ่งเข้าไปกอดแม่อิ่ม คิดถูกแล้วที่มากินที่นี่ หลังจากที่ปฏิเสธแทบจะทุกครั้ง“เห็นคุณเสือบอกอยากทาน วันนี้อิ่มเลยจัดให้ แต่อิ่มไม่ใส่สามชั้นมาเยอะนะคะ ทานเยอะ ๆ มันไม่ดี” คคนางค์หน้ามุ่ยทันที โธ่! ของโปรดเธอเสียด้วย แม่อิ่มนะแม่อิ่ม“ไม่ดีตรงไหน ของอร่อยเลยนะนั่น พวกกุ้งปลาหมึกทั้งหลายชิดซ้ายเลยนะ”“นั่นสิคะแม่อิ่ม ขอเพิ่มอีกนิดได้ไหมคะ น้องไม่ได้ทานนานแล้ว นาน ๆ ที ไม่เป็นไรหรอก”“กินชุดนี้ให้หมดก่อนแล้วอิ่มจะมาเติมให้ อ้อ! แต่ถ้าบรรดาหมึก กุ้ง ไม่หมด สามชั้นก็อดนะคะ”“ใจร้าย” ศารทูลพ้ออย่างไม่จริงจังนัก ดั่งเป็นตัวแทนความรู้สึกของคคนางค์ในตอนนี้ แม่อิ่มหันมามองค้อนนิด ๆ แล้วหายเข้าครัวไปอีกครั้ง บนโต๊ะจึงเหลือเพียงเธอกับเขา บริเวณที่แม่อิ่มตั้งโต๊ะให้คือ เทอเรสบนระเบียงลอยของบ้านที่เธอเคยมาอยู่หลายครั้งวันนี้อากาศค่อนข้างเย็น ดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้าไปแล้ว บรรยากาศโดยรอบถูกปกคลุมด้วยความมืด มีเพียงแสงจากดวงไฟตามทางเ

คคนางค์เพิ่งได้เจอกับคนินในวันหยุด ซึ่งครั้งนี้คนินอยู่ติดไร่ ต่างจากทุกครั้งที่แม้กระทั่งวันหยุดพี่ชายเธอก็มักมีเหตุให้ไปนู่นนี่อยู่เสมอ หญิงสาวลองไลน์ไปชวนพี่ชายเข้าไปซื้อของในตัวเมือง คนินเงียบหายไปนานพอควรถึงได้ส่งข้อความตอบตกลงกลับมา“น้องนึกว่าพี่หนึ่งจะไม่พาไปแล้วเสียอีก” คคนางค์ชวนคุยระหว่างทาง“ความจริงพี่ก็อยากพาน้องไปทุกที่ที่น้องอยากไปนั่นแหละ ติดแต่งานที่รัดตัวนี่สิ”“พี่หนึ่งต้องทุ่มเทขนาดนั้นเลยเหรอคะ เราไม่ใช่เจ้าของไร่เสียหน่อย แค่ทำไปตามหน้าที่ให้เต็มที่ก็น่าจะโอเคแล้วนะน้องว่า”“น้องก็รู้ว่าพี่เป็นคนยังไง ยังจะมาถามอีก”“น้องรู้ค่ะ แต่ที่แปลกใจแล้วก็สงสัยคือ ตอนนี้พี่หนึ่งเดือดร้อนเรื่องเงินอยู่รึเปล่าคะ?” คำถามของน้องสาวทำให้คนินอึ้งไป ละสายตาจากถนนมามองใบหน้าสงสัยของอีกฝ่าย ก่อนจะปรับสีหน้าแล้วหันไปตั้งใจขับรถต่อ“หือ ทำไมถามอย่างนั้น สงสัยอะไรในตัวพี่”“พี่หนึ่งปิดอะไรน้องอยู่ไหมคะ”“พี่ไม่มีอะไรต้องปิด น้องจะพูดก็อะไรก็ว่ามาตรง ๆ พี่ไม่ชอบให้พูดจาแบบนี้” คนินเริ่มหงุดหงิด ปกติเขามักจะอ่อนโยนกับน้องสาวเสมอ แต่เมื่อมีเรื่องที่กวนใจเขามาตลอด ช่วงนี้จึงอารมณ์แปรปรวน