All Chapters of ดั่งกล มนต์ดลใจ: Chapter 61 - Chapter 65

คคนางค์มองดูรอยจ้ำแดงที่ต้นคออย่างขัดใจ ยิ่งเห็นโน้ตที่เขียนแปะอยู่บนกระจกโต๊ะเครื่องแป้งก็ยิ่งโมโห‘ถ้าไปทำงานไม่ไหว อนุญาตให้หยุดนะ แล้วเจอกันคืนนี้!’ จะเป็นใครไปได้นอกจากคนที่ทำให้เธอไม่เป็นตัวของตัวเองในค่ำคืนที่ผ่านมา เธอเป็นของเขาแล้วโดยสมบูรณ์ทางพฤตินัย ส่วนนิตินัยนั้นคงเป็นไปไม่ได้ นึกแล้วก็น้อยใจในโชคชะตาตัวเองที่ต้องมาลงเอยอย่างนี้ แต่เธอก็ยอมรับว่าในความเศร้านั้นความสุขก็แฝงอยู่ด้วยมือบางดึงกระดาษโน้ตออกแล้วขยำทิ้งขยะ กลัวใครจะผ่านมาเห็นให้เธอได้ขายหน้า หญิงสาวมองตัวเองในกระจกเงาอีกครั้ง สะท้อนใบหน้าฉ่ำหวาน ริมฝีปากที่ดูเหมือนจะบวมหน่อย ๆ นั้นก็ขัดใจเธอ ก็จะไม่ให้มันบวมได้ยังไงล่ะ ก็เขาเล่นจูบแบบไม่ให้เธอได้พักหายใจหายคอบ้างเลย วนเวียนย้ำอยู่อย่างนั้น ไม่บวมสิแปลก !หญิงสาวเดินกลับไปที่ตู้เสื้อผ้าอีกครั้ง ตัดสินใจหยิบเสื้อแขนยาวคอเต่าขึ้นมาเปลี่ยนแทนตัวเดิม เพื่อปกปิดร่องรอยแดงจ้ำบนลำคอบอบบาง คราวก่อนก็ที่หน้าอก มารอบนี้มันขยับขึ้นมาเรื่อย ๆ นี่เขากะจะทำมันทั้งตัวเธอเลยหรือยังไง ? คคนางค์ได้แต่ก่นด่าชายหนุ่มอยู่คนเดียววันนี้ก็เป็นอีกหนึ่งวันที่เธอทำงานไม่รู้เรื่อง เมื่อตั

เมื่อออกมานั่งโต๊ะทำงานไม่นาน หนูนิดก็เดินมามองเธอ เมื่อเห็นหน้ากากอนามัยปิดบนหน้าเธอไปครึ่งหน้า“อ้าว! พี่น้องไม่สบายเหรอคะ เมื่อเช้ายังเห็นดี ๆ อยู่เลย”“รู้สึกไม่ค่อยดี คุณเสือเลยให้แมสมาใส่กันไว้ คงกลัวติดจากพี่น่ะ” หญิงสาวแกล้งกระแอมกระไอในลำคอ กลบเกลื่อนความจริงที่เพิ่งประสบมาหมาด ๆ“กินยารึยังคะ?” คคนางค์ส่ายหน้า หลบสายตารุ่นน้อง“เดี๋ยวหนูนิดไปหยิบที่ตู้ยามาให้นะคะ” ว่าแล้วเจ้าตัวก็กุลีกุจรไปที่ตู้ยาติดผนังตรงกลางออฟฟิศ ค้นอยู่ครู่ ทั้งยาแก้ไข้ แก้ไอ แก้เจ็บคอ ก็ถูกวางเต็มโต๊ะเธอ“หนูนิดว่าพี่น้องกลับไปพักผ่อนที่บ้านพักดีไหมคะ ลางานสักครึ่งวัน เดี๋ยวทางนี้หนูนิดดูให้เองค่ะ ไม่ต้องเป็นห่วง”“พี่ไม่ได้เป็นอะไรมากหรอก แค่เจ็บคอแล้วก็ไอนิดหน่อย” หญิงสาวปดรุ่นน้อง นึกขอโทษอีกฝ่ายในใจ“นั่นแหละ ต้องพักผ่อนก่อนที่มันจะลามหนักไปกว่านี้” ระหว่างที่กำลังถกเถียงกันอยู่ ประตูห้องทำงานของศารทูลก็เปิดออกมาพอดี ชายหนุ่มถือแฟ้มที่เธอเพิ่งเอาไปให้เซ็นออกมาด้วย แล้วนำมาวางบนโต๊ะเธอ เขาเลิกคิ้วมองสองสาวอย่างฉงน“มีอะไรกัน?”“พี่น้องน่ะสิ ไม่สบายยังจะนั่งฝืนทำงาน”“ก็บอกแล้วไง ว่าพี่ไม่เป็นอะไรมา

“น้ำตกสวยมาก คุณมาเจอได้ยังไงคะ”“ผมซื้อที่ดินขยายไร่พอดี แล้วมันอยู่ในแปลงที่ซื้อด้วย เลยเหมือนได้ของแถมเสียอย่างนั้น”“ดีจัง” หญิงสาวยังคงชื่นชมไม่หาย“ไหนดูสิ แม่อิ่มห่ออะไรมาให้บ้าง” ชายหนุ่มนั่งลงบนเสื่อ แล้วแกะปิ่นโตออก“โห! อะไรเนี่ย วันนี้มีแค่นี้เองเหรอ เมนูสิ้นคิดของแม่อิ่มสินะ” ชายหนุ่มบ่น มองกะเพราหมูสับกับไข่เจียวอย่างเซ็ง ๆ คคนางค์มองตาม“ของโปรดฉันเลยนะเนี่ย น่ากินจัง คุณไม่ทานฉันขอละกัน” หญิงสาวว่า แล้วคว้าปิ่นโตชั้นที่บรรจุข้าวสวยออกมา ใช้ช้อนตักกะเพราราดลงบนข้าวของตน ชายหนุ่มมองตามตาละห้อย แต่เมื่อเห็นเธอรับประทานอย่างเอร็ดอร่อยก็นั่งยิ้มด้วยความอิ่มใจที่เข้ามาแทน คคนางค์เงยหน้ามองอีกฝ่ายที่ยังไม่แตะอาหาร“ไม่กินจริงเหรอ”“กลัวคุณไม่อิ่ม”“ข้าวตั้งสองปิ่นโตใครจะไปกินคนเดียวหมด มารับผิดชอบด้วยเลย กินไม่หมด เดี๋ยวแม่อิ่มก็บ่นหรอก”“โอเค ทานก็ทาน” ชายหนุ่มยอมแพ้ในที่สุด และได้รับรู้ว่าอาหารเมนูสิ้นคิดของแม่อิ่ม ทำให้เขาเจริญอาหารเป็นอย่างยิ่งชายหนุ่มตั้งใจว่าจะนอนพักสายตาบนตักนุ่มสักตื่นแล้วจะพาหญิงสาวไปส่งบ้านพัก แต่ความหวังก็พังทลายลง เมื่อข้อความของหนูนิดปรากฏหน้าจอ