All

“น้องกูไม่อยากเจอมึง” “บอกไปว่าผัวมาหา” “ไอ้!” สุรเชษฐ์สบถลั่นบ้าน ด่าเป็นชุด “กูไม่ได้ป้องกันเอาไปหลายที เผื่อท้องขึ้นมา ไปตามมาคุยกันให้รู้เรื่อง” “ไอ้นนท์มึง มึง!” สุรเชษฐ์ชี้หน้าเพื่อนมือไม้สั่น อยากจะชักปืนลูกซองมายิงกบาลเพื่อนให้กระจุย แต่เขาไม่อยากติดคุก ได้แต่โกรธหน้าดำหน้าแดง “ซื้อของมาฝากบำรุงจะได้หายป่วย ฤกษ์แต่งงานให้ผู้ใหญ่หาให้แล้ว ลดาตกลงแล้วใช่ไหม” “ตกลงบ้านป้ามึงเหรอ น้องกูไม่เอามึง” “งั้นกูฉุด” “มึงกล้าเหรอ กูยิงไส้พรุน” “กูจะคุย” รัชชานท์เท้าสะเอวมองขึ้นไปบนห้องนอนของเมียเด็ก สุรเชษฐ์ขยี้หัวตัวเอง เขารู้นิสัยเพื่อนดี ไอ้หมอนี่มันบ้า เคยมีใครขวางอะไรมันได้ “ลดาไม่อยากคุยกับมึง” “แต่กูจะคุย” “มึงกลับไปก่อน” สุรเชษฐ์เสียงอ่อนลง “ไม่ไป อีกไม่กี่วันปิดเทอม แต่งงานกันเลยกูจะได้วางใจว่าไม่มีผู้ชายที่ไหนมาเกาะแกะอีก” “มึงฟังภาษาคนรู้เรื่องไหมวะไอ้นนท์”

ไลโอเนลกลับมาที่เมืองบ้านเกิดหลังจากไปนานเกือบสิบปี เขาได้พบกับเรื่องราวปริศนามากมายของโอ๊คเฮเว่นที่ไม่เคยรับรู้มาก่อน และได้พบกับรักแรกของเขา อัลแตร์

พฤกษ์ เกริกเกียรติสุริยะ... เขารักเธอไม่มีวันเปลี่ยนแปลงและจะรักตลอดไป “เจ็บหรือเปล่า ทำไมไม่หลบ” นิ่มสัมผัสถึงน้ำเหนียวๆ ที่ติดมากับเล็บและมือ เธอทำเขาเลือดตกยางออกอีกแล้ว “หลบได้ไง เมียกำลังโมโห ถ้าหกล้มฟาดไปจะทำยังไง พี่เป็นห่วงนิ่ม ห่วงลูกของเรานะ” พฤกษ์คุกเข่าลงตรงหน้า เขาแนบหน้าโอบกอดเอวเธอเอาไว้ “พี่พฤกษ์” “เจ็บแค่นี้เล็กน้อย พี่ยอมทำให้เมียและลูกรู้สึกดีขึ้นเมื่อได้ระบายอารมณ์ ยอมเป็นกระสอบทรายให้ทั้งสองคนฟัดตลอดชีวิตเลย” “พี่พฤกษ์” นิ่มอนงค์ปิดปากร้องไห้โฮ รู้สึกตื้อในอก มีผู้ชายแบบนี้อยู่ในโลกจริงเหรอ *** นิ่มอนงค์ พงศ์ไพบูลย์วิทยา... เธอเพิ่งรู้ว่ารักเขา ผู้ชายที่ทำทุกอย่างเพื่อเธอมาทั้งชีวิต ในวันที่เขาจะจากไป เธอไม่มีวันยอมโดยเด็ดขาด “หวงนิ่มเหรอ” นิ่มอนงค์ยิ้มจนแก้มพองเมื่อได้ยินประโยคของเขา อารมณ์ตึงเครียดคราแรกแปรเปลี่ยนเป็นรื่นรมย์ในทันที “ใครพูด ยังไม่ได้พูดสักคำ” พฤกษ์ตอบหน้าตาย เขาจับขาเธอพาดบ่า “อื้อ... พี่พฤกษ์” นิ่มอนงค์หยัดสะโพกรับ “กะจะจับพี่โดยการปล่อยตัวให้ท้องหรือไง”

โปรเจคควบคุมจิตใจและควบคุมกลไกการทำงานของสมองเพื่อให้มนุษย์คนนึงตกเป็นทาสของคนคนหนึ่งไปตลอดชีวิต ถ้าการทดลองสำเร็จ หมอฟิวส์ จะเป็นหมอที่ประสบความสำเร็จในทางวิทยาศาสตร์ที่เขาคลั่งไคล้อย่างมาก จรรยาบรรณไม่ได้ซึมซับเข้าสมองอย่างที่ควรจะเป็น เขาถึงไม่เคยนึกถึงศีลธรรมของความเป็นคนที่ควรจะทำ ขอแค่มีชื่อเสียง และเป็นบุคคลที่อยู่สูงที่สุด เพราะเขาคิดว่าความรู้ที่เขามีมันไม่ควรได้ใช้แค่ในโรงพยาบาล ปกป้อง คือความสำเร็จเพียงหนึ่ง จากการทดลองที่บ้าคลั่งและมันตอบแทนเขาด้วยผลข้างเคียง ที่ทำให้เขาพิเศษ.. กว่าคนทั่วไป

ผู้ชายอะไรปากหมา! (ไม่ชอบขี้หน้าตั้งแต่แรกเห็นแต่แล้วพรหมลิขิตก็ผลักทั้งคู่ให้มาพบกันและรักกัน)

มนุษย์เรามีดวงจิตที่ซ้อนทับหลายภพหลายชาติ เพียงเพื่อการหลุดจากวัฏจักรสงสาร ดวงจิตนั้นจึงผ่านเรื่องราวมากมาย กว่าจะหลุดพ้นจนมาสู่การเป็นภพสุดท้ายของดวงจิต ทุกภพทุกชาติของดวงจิตหนุนนำรวมเป็นหนึ่งเข้าสู่จิตดั่งเดิมแห่งการเริ่มต้นเพื่อตื่นรู้เตรียมสู่โสดาบันนิรันดร์ อสงไขยหมุนเวียนเปลี่ยนไปทุกภพชาติเกิด แก่ ดับไป อีกสักเท่าใดไม่อาจเดาได้ ขอเพียงตั้งมั่นให้ทุกอย่างบรรจบทุกชาติภพแห่งการพบเจอ ทั้งรัก ทั้งหลง ทั้งแค้น ไม่ว่าผู้ใด เพียงอโหสิกรรมก็หลุดพ้นหมดสิ้นเวรกรรมต่อกัน นั้นแล

ลือกันให้แซ่ดทั่วเมืองหลวง... ‘ลี่เจียวเจี๋ย’ แม่ทัพหน้ากากเหล็กผู้ไร้พ่าย คือบุรุษเหี้ยมโหด อัปลักษณ์ และไร้หัวใจ! ส่วน ‘หวังเข้อซิง’ คุณหนูใหญ่จวนเสนาบดี คือสตรีอัปลักษณ์ เสียโฉม จนต้องเก็บตัวอยู่แต่ในเรือน! เมื่อสมรสพระราชทานชักนำให้ผีเน่ากับโลงผุต้องมาแต่งงานกัน ท่านแม่ทัพผู้เกลียดการถูกบังคับจึงควบม้าบุกไปจวนว่าที่พ่อตาเพื่อ ‘ขอถอนหมั้น!’ ทว่าฟ้ากลับเล่นตลก เมื่อคุณหนูอัปลักษณ์ในข่าวลือ กลับกลายเป็น ‘สตรีสวมหน้ากากจิ้งจอก’ ผู้มีดวงตางดงามดุจดวงดารา ที่เคยปล้นหัวใจเขาไปในคืนเทศกาลโคมไฟ! เมื่อรู้ว่าว่าที่ฮูหยินกำลังเล่นละครงิ้วปลอมเป็นสาวใช้เพื่อหลอกทดสอบเขา แม่ทัพหนุ่มจึงซ้อนแผนตลบหลัง จากที่ตั้งใจจะไปยกเลิกงานแต่ง... กลับกลายเป็นเร่งส่งเทียบมงคลมาสู่ขอในวันพรุ่งนี้แทนเสียอย่างนั้น! “ข้าขอเปลี่ยนจากการยกเลิกหมั้นหมาย... เป็นการให้แม่สื่อนำ ‘เทียบมงคล’ มาสู่ขอในวันพรุ่งนี้เลยก็แล้วกันขอรับ!”

วรดาที่นิ่งเงียบมาตลอดตั้งแต่ก้าวขาเข้ามาในห้อง เธอเทียวเม้มปากเข้าหากันแน่นแล้วแน่นอีก คำว่า ‘มีอะไรกัน’ ของอติรุจน์ เธอแทบอยากจะลุกหนี เขาดูไม่ออกอีกหรือว่าเธอกำลังจะโดนเชือดอยู่แล้ว “เอ่อ..งะ..งั้นหนูขอตัวก่อนนะคะ” ถอยไปตั้งหลังยังทันอยู่ใช่มั้ย เธอไม่พร้อมสำหรับสถานการณ์นี้จริง ๆ แต่แล้วความตั้งใจของเธอก็ถูกเสียงของคู่แม่ลูกผูกจิตพังลงอย่างไม่เป็นท่า

ในวัยเพียงสิบหกปี น้อยกลายเป็นที่หมายปองของคนพาล จน ผู้เป็นตาต้องพาเจ้านกกระจิบตัวน้อย ไปฝากไว้กับหมอรัญชน์ผู้เปรียบดั่งนกอินทรีที่จะปกป้องดูแลแม่นกกระจิบไปจนบินโบย ได้ด้วยตนเอง ทว่าหัวใจของหนุ่มใหญ่กลับอ่อนไหวกับสาวน้อยที่แสนชื่อแสนไร้เดียงสา เขาไม่ใช่โคเฒ่านะไอ้หมอ แต่เธอก็ช่างน่ารักแสนดีเหลือเกิน มือของเขาเอื้อมจับมือของน้อยมากุมไว้ ก่อนจะดึงน้อยเข้ามาใกล้ น้อยรีบยกมือยันอกหมอไว้ แล้วทำหน้าตาตื่น "หมอจะกอดน้อยอีกเหรอ?" "เอ่อ...เอ้อ..." เด็กมันรู้ทันเสียแล้ว เขาจะทำยังไงได้ หมอรัญชน์กระแอม น้อยรีบเอ่ยเสียงแจ๋ว "ถ้าหมอกอดน้อย แล้วเผลอจะ...จูบน้อยเหมือนเมื่อคืนอีก มันก็จะซ้ำอีกหนนะ น้อยอาจจะท้องก็ได้" "หื่ม?" หนนี้คิ้วของหมอรัญชน์พันกันยุ่งเลยล่ะ แม่คุณ แม่เด็กน้อยเอ้ย....นี่เรียนสุขศึกษาหรือยังนะ แค่กอด...กับจูบ มันท้องที่ไหน กันเล่า น้อยของเขา

แพรขวัญ นักเขียนนิยายรักโรแมนติกชื่อดัง เธอถูกส่งตัวไปเขียนงานที่ต่างจังหวัด การติดต่อมาครั้งนี้ทำให้เธอจำใจไปที่นั่นอย่างเลี่ยงไม่ได้ ในขณะเดียวกันกับที่เธอจับได้ว่า เวย์ แฟนหนุ่มนักธุรกิจนั้นนอกใจเธอมาโดยตลอด จนความเจ็บปวดนี้ส่งตัวเธอไปอยู่ที่ไร่เทวาอนันต์ ความจริงจึงถูกเปิดเผยว่านายท่าน อคิรา คือผู้ชายที่โหดร้ายยิ่งกว่าอะไรดี เขาแค้นเคืองที่ภรรยาสาวนอกใจ และชู้รักก็คือแฟนของแพรขวัญ พวกเขาสองคนแอบคบซ้อนโดยที่ไม่มีใครรู้มาก่อน อคิราจึงซ่อนเธอไว้ในไร่..เช่นเดียวกับที่ผู้ชายคนนั้นซ่อนภรรยาแต่งของเขาไว้เช่นเดียวกัน ความเจ็บปวดจากการถูกคนรักทรยศ มันสร้างบาดแผลให้กับชายหญิงที่ใกล้ชิดกันในชั่วข้ามคืน หากเสียงลั่นไกจากปลายกระบอกปืนไม่ดัง นั่นแปลว่าความแค้นทั้งหมดยังคงอยู่ แต่ทว่า.. ความแค้นนั้นเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความรัก เธอจะทำเช่นไรหากว่าเขามองเธอเป็นแค่ตัวแทน 'ไม่ใช่ตัวจริง'

เขาประกบริมฝีปากของเขามาที่ริมฝีปากฉันอีกครั้ง มันเป็นจูบที่บอกแทนทุกความรู้สึก เราต่างคลั่งไคล้ในกันและกันมาก และเมื่อมือของเขากำลังจะปลดเปลื้องเสื้อผ้าของฉันออก มันก็ทำให้ฉันสะดุ้งตกใจกระเถิบหนี "เอวารีนเป็นอะไรครับ" ฉันไม่ได้ตอบอะไรเขากลับไป ทั้งที่ฉันอยากเป็นของเขาแต่ว่าร่างกายฉันไม่ได้งดงาม "เอวารีนอยากกลับบ้านค่ะ" "เอวารีนเป็นอะไรครับ" "เอวารีนไม่อยากทำแล้วค่ะ" "รังเกียจพี่หรอครับ" "เปล่าค่ะ" "เกิดอะไรขึ้นครับ บอกพี่ได้ไหม" "พี่อย่ารู้เลยค่ะ" พี่เฟยหลงเดินมาจับมือฉันและนำไปสัมผัสที่ใบหน้าของเขา "เอวารีนไว้ใจผู้ชายคนนี้ไหมครับ" "เอวารีนไว้ใจพี่ค่ะ" "บอกพี่มาเถอะครับ พี่รับได้ทุกอย่าง" "แต่ร่างกายของเอวารีนมันไม่ได้สวยอย่างที่เห็นนะคะ" "เอวารีนสวยขนาดนี้ จะมีตรงไหนที่ไม่น่ามองอีกหรอครับ" ฉันเดินไปที่มุมห้องและหันหลังปลดเปลื้องเสื้อผ้าออกทีละชิ้น จนกระทั่งร่างกายเปลือยเปล่า ตั้งแต่ก้นจนถึงต้นขาด้านหลังของฉัน เป็นรอยถูกตีอย่างเห็นได้ชัด "รังเกียจเอวารีนไหมคะ" "ไม่ครับ ร่างกายเอวารีน สวยที่สุดแล้ว"

หัวใจเธอมอดไหม้เพราะรักที่มีให้เขา แต่สิ่งที่ได้คือความเจ็บช้ำและคราบน้ำตา จึงเลือกจากมาพร้อมกับสายเลือดที่เขาไม่ต้องการ + + + "คุณไม่ต้องกลัวว่างามจะเอาเรื่องของเราไปบอกใคร มันจะเป็นความลับ" "ง่าย ๆ ขนาดนี้เลย?" "แล้วคุณต้องการอะไรอีก" เอ่ยถามเขาอย่างท้อแท้ น้ำตาร่วงลงมาอย่างไม่อาจห้ามไหว เขาปล่อยมือข้างหนึ่งจากไหล่เธอ แล้วใช้มันเกลี่ยผิวแก้มใส ไล้น้ำตาหยดนั้นออกไป เธอเกือบทิ้งน้ำหนักพิงอกเขาเสียแล้ว หากเขาไม่เผยรอยยิ้มเยือกเย็นเสียก่อน "กลับมาทำหน้าที่ตัวเอง แล้วก็ห้ามไปยุ่งกับผู้ชายคนอื่น เพราะฉันไม่ชอบใช้ผู้หญิงร่วมกับใคร" ใบหน้าหล่อเหลาขยับเข้ามาชิดใกล้หมายกดฝังลงไปกับแก้มขาว แต่เพราะเธอโกรธที่เขาคอยพูดจาเหยียดหยามและต้องการเอาเปรียบเธออยู่ตลอดเวลาจึงผลักอกหนาออกไปอย่างแรง "งามไม่ยอมอีกแล้วนะคะ"

อย่าโง่ไปหน่อยเลยพาขวัญ ฉันแค่พูดคำหวานหลอกเธอให้เชื่อ ให้เธอมอบกายให้ฉันง่าย ๆ เหมือนที่พี่ชายเธอเคยทำกับน้องสาวฉันนั่นแหละ

"หลี่หยางข้าขอสาบานว่าถ้าหากว่าข้ายังมีชีวิตอยู่ข้าจะทำให้เจ้าแล้วตระกูลของเจ้าต้องล่มสลายตายตามพี่สาวของข้า!!!!" ชิงอี้นางได้ตะโกนออกมาด้วยความเสียใจพร้อมทั้งอุ้งทารกที่เกิดมาจากพี่สาวเอาไว้

เขาหมอเทวดาผู้มีรูปลักษณ์สง่างามราวกับเทพเซียนจุติลงมาบนโลกมนุษย์ เป็น "บุรุษในฝัน" ที่เหล่าคุณหนูในห้องหอและบุตรีจากตระกูลสูงศักดิ์ต่างถวิลหาอยากจะได้มาเป็นคู่ครอง แม้แต่ 'สุ่ยอีอี' องค์หญิงสิบสามผู้สูงศักดิ์ ก็มิอาจต้านทานเสน่ห์ของเขาได้ จนยอมสยบแทบเท้าด้วยความรักลุ่มหลง ทว่าในวังหลวงอันเหน็บหนาว ไม่เคยมีผู้ใดสั่งสอนนางว่าควรจะรักอย่างไร... นางจึงโง่เขลาเบาปัญญา คิดเพียงว่าหากมอบ "พรหมจรรย์" อันล้ำค่าที่สุดให้เขาไปโดยไม่เกรงใจศักดิ์ศรี จะสามารถพิสูจน์ความจริงใจ และเหนี่ยวรั้งให้เขาอยู่อยู่เคียงข้างในฐานะ 'ราชบุตรเขย' ได้ ทว่าในสายตาของเขานั้น... นางกลับเป็นเพียงสตรีชั้นต่ำที่ไร้ยางอายยิ่งกว่าหญิงคณิกา! เพื่อมิให้พระบิดาและราชวงศ์ต้องเสื่อมเสียเกียรติเพราะการกระทำของนาง องค์หญิงสิบสามจึงตัดสินใจหนีจากเขาไปให้ไกลแสนไกล โดยยอมตกลงแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์กับท่านอ๋องสามแห่งแคว้นเทียนเย่ว์... เขากลับบีบบังคับให้ท่านอ๋องสามเขียน "หนังสือหย่า" จนทำให้นางกลายเป็นสตรีที่ถูกทิ้งให้ผู้คนเย้ยหยันไปทั่วใต้หล้า นางจึงหนีไปบำเพ็ญเพียรที่อารามจิ้งอวิ๋น...  

บุพเพฤาชะตา ที่นำพามาพบเจอ หน้าที่เมียบำเรอ เขาให้เธอจำขึ้นใจ ฉากหน้าแสนโสภา ภรรยานิตินัย ฉากหลังนั่งร้องไห้...นางบำเรอตีทะเบียน

"พราว พราววลิน" หญิงสาวผู้เกิดมาพร้อมกับความสมบูรณ์แบบ เธอสวย เธอเก่ง เธอเพียบพร้อม และไม่ยอมใครแต่จะมีใครรู้ล่ะว่า "นางร้ายในคราบของนางฟ้า" เบื้องหลังความสำเร็จของเธอจะผ่านเรื่องราวอะไรมาบ้าง

ผู้ชายสารเลวชาติชั่ว ผู้ชายที่นอกใจเธอไปคบกับพี่สาวฝาเเฝดของเธอ ในวันนี้กลับมาทวงความเป็น 'ผัว' กลับคืนมาในวันที่เธออุทิศตัวเพื่อเกลียดเเค้นเขาจนหมดหัวใจ!

ใต้เงาดารา ดอกไม้หนึ่งผลิบาน แม้ลมชะตาจักพัดพาไปแห่งใด ก็มิเคยร่วงโรย

ตอนมีไม่เคยคิดจะรักษา ปล่อยเธอเป็นของตายทั้งที่ยังมีลมหายใจ ความดี มันซื้อใจเขาไม่ได้ เพราะเขาไม่มีวันคิดจะเปลี่ยนแปลงตัวเอง จนเป็นเธอที่ต้องยอมออกไปจากชีวิตเขา