LOGINChapter 95Habang nakatayo kami sa tabi ng medical jet at inihahanda ng mga doktor ang paglipat kay Mommy, hindi ko maiwasang pagmasdan si Don Zetro.Kalmado siyang nagbibigay ng mga utos.Maayos ang bawat kilos.Halatang sanay siyang humawak ng mahahalagang sitwasyon.Huminga ako nang malalim bago ako lumapit sa kanya."Don Zetro..."Mahina kong tawag.Napalingon siya sa akin."Yes?"Ilang segundo akong natahimik.Hindi ko alam kung bakit...Ngunit parang may boses sa loob ko na nagsasabing mapagkakatiwalaan ko siya."Pwede bang...""Ikaw na ang bahala kay Mommy?"Napakunot ang noo niya.Hindi ko rin maintindihan kung bakit ko iyon nasabi.Pero pakiramdam ko...Mas magiging ligtas si Mommy kung nasa pangangalaga niya.Marami siyang koneksyon.At halatang gagawin niya ang lahat para gumaling si Mommy.Nagpatuloy ako."I don't know why...""But I feel that she will be safe with you.""And I know...""You have the resources and the best doctors."Tahimik lamang akong tinitigan ni Don Ze
Chapter 94 Akala ko... Nakilala na ako ni Mommy. Nang marinig kong banggitin niya ang pangalan ko at haplusin ang aking pisngi, umusbong ang pag-asang matagal kong hinintay. Ngunit ilang segundo lamang ang lumipas... Unti-unti niyang ibinalik ang kanyang tingin sa stuffed bunny na mahigpit niyang yakap. Marahan niya itong inayos na tila isang sanggol. Pagkatapos ay muli niya itong hinimas sa ulo. May malungkot na ngiti sa kanyang mga labi. Dahan-dahan siyang nagsimulang kumanta. "Rock-a-bye, baby..." "Sleep, my little Thea..." "Mommy is always here..." "No one will hurt you..." Parang dinurog ang puso ko. Napahawak ako sa aking bibig habang tuluyan nang bumuhos ang aking mga luha. Hindi niya ako nakilala. Hindi pa rin. Naiwan pa rin siya sa nakaraan. Sa panahong maliit pa lamang ako. Sa panahong akala niya ay kailangan pa niya akong protektahan. Lumapit si Joan at marahang niyakap ako. "Bestie..." Mahina niyang bulong. "She needs time." Tumango ako habang umiiya
Chapter 93"I want to go to the hospital now, Joan."Nanginginig ang boses kong sabi."I need to make sure that Mommy is really there."Agad namang tumango si Joan."I'm coming with you.""Hindi kita hahayaang mag-isa."Pinunasan ko ang aking mga luha bago muling humarap kay Lorenzo.Mahigpit kong tinitigan ang kanyang mga mata."I hope...""Everything you told me is true.""Dahil kung nagsisinungaling ka pa rin hanggang ngayon...""Hinding-hindi kita mapapatawad."Napayuko si Lorenzo.Hindi na siya sumagot.Marahil ay alam niyang wala na siyang karapatang humingi pa ng kapatawaran.Humarap ako kay Don Zetro."Mr. Santiago...""Thank you for coming with us."Tahimik siyang tumango."I'll go with you.""Kung buhay pa ang mommy mo...""Mas mabuting may kasama kayong makakatulong sa anumang kakailanganin."Hindi ko alam kung bakit...Ngunit sa presensya niya, may kakaiba akong nararamdamang kapanatagan.Para bang matagal ko na siyang kilala.Hindi ko iyon pinansin.Sa isip ko, iisa lang
Chapter 92Eksaktong alas-siyete ng umaga.Matapos kong matiyak na ligtas na si Caleb at nasa pangangalaga ni Cyrus at ni Mrs. Del Monte, agad akong nagtungo sa presinto.Ang kasama ko lamang ay si Joan at si Don Zetro.Tahimik kaming naglalakad sa mahabang pasilyo ng presinto.Sa bawat hakbang ko ay bumabalik sa isip ko ang mga nangyari kagabi.Ang takot.Ang pag-iyak ng anak ko.At ang sandaling halos mawalan na ako ng pag-asa.Hindi ko namalayang mahigpit na pala ang pagkakakuyom ko sa aking kamao.Napansin iyon ni Joan.Marahan niyang hinawakan ang aking balikat."Bestie...""Relax.""Nandito lang kami."Bahagya akong tumango.Huminto kami sa harap ng holding area.Nandoon sina Lorenzo at Veronica.Pareho silang napalingon nang makita kaming tatlo.Tahimik akong lumapit sa rehas.Diretso kong tiningnan si Lorenzo."Wala na ba kayong ibang taong kayang saktan?"Mahina ngunit matatag kong tanong."Bakit pati ang anak kong walang kamalay-malay ay idinamay ninyo?"Tahimik lamang si Lo
Chapter 91Samantala.Sa loob ng presinto, mahigpit na nakabantay ang mga pulis sa holding area kung saan nakakulong sina Lorenzo Santos at Veronica.Kapwa sila tahimik.Halata sa kanilang mga mukha ang pagod at pagkabigo matapos mabigo ang kanilang plano.Ilang sandali pa...Biglang bumukas ang pinto.Isang babaeng nagmamadaling pumasok ang sinalubong ng isang pulis.Walang iba kundi si Bianca Santos.Halos takbo ang ginawa niya papunta sa holding area."Mom!""Dad!"Mangiyak-ngiyak niyang tawag.Pagkakita sa kanyang mga magulang na nakaposas, napahawak siya sa bakal na rehas."Akala ko ba...""Magpapakalayo-layo na kayo?""Ano'ng nangyari?"Napayuko si Veronica.Hindi nito magawang tingnan ang sariling anak sa mata.Samantalang si Lorenzo ay nanatiling tahimik."Dad!""Sagutin n'yo ako!""Bakit nandito kayo?""At bakit sinasabi ng mga pulis na may kaso kayong kidnapping?"Nanlaki ang mga mata ni Bianca."Hindi totoo 'yon, 'di ba?"Tahimik na napapikit si Veronica.Unti-unting pumata
Chapter 90Third Person POVLumipas ang ilang minutong tila napakahaba para sa lahat.Tahimik na nakapuwesto ang rescue team sa paligid ng abandonadong bahay.Bawat galaw ay maingat.Bawat hakbang ay planado.Samantala, abala si Lorenzo sa pagtingin sa bag na ipinadala sa kanya.Sa pag-aakalang nasa kanya ang kontrol ng sitwasyon, bahagya niyang ibinaba ang kanyang pagbabantay kay Caleb.Iyon ang sandaling hinihintay ng rescue team."Target distracted."Mahinang ulat ng isa sa mga operatiba sa communication device."Proceed."Agad silang kumilos.Sa loob lamang ng ilang segundo, mabilis na napasok ng rescue team ang bahay mula sa iba't ibang direksiyon."Don't move!"Sigaw ng isa sa mga operatiba.Nagulat sina Lorenzo at Veronica.Tinangka ni Lorenzo na tumakas, ngunit mabilis siyang napigilan at na-disarmahan ng mga operatiba.Samantala, isa pang operatiba ang agad lumapit kay Caleb."You're safe now, buddy."Mahinahon nitong sabi habang maingat na inaalis ang pagkakatali sa bata.Na
Chapter 1 Althea POV "Bestie, walang hiya talaga iyang Cyrus na iyan!" galit na galit na sabi ni Joan sa kabilang linya. Napakunot ang noo ko habang nakaupo sa waiting area sa labas ng ospital. Kadarating ko lang mula sa check-up dahil ilang araw na akong nakararanas ng pagkahilo at pagsusuka
Chapter 5Pagkapasok ko sa guest room ay agad kong isinara ang pinto.At sa unang pagkakataon mula nang bumalik ako sa mansyong ito...Nawala ang matigas na maskarang suot ko.Napagod ako.Hindi sa pakikipagtalo.Kundi sa pag-alala.Sa bawat sulok ng bahay na ito ay may alaala ng aking ina.Mga ala
Chapter 4 Tahimik na naghari ang buong sala matapos kong sabihin ang tungkol sa financial reports. Ngunit kitang-kita ko ang takot na mabilis na dumaan sa mukha nina Veronica at Bianca. At doon ko lalong natiyak. May tinatago sila. At mukhang malaki ang tinatago nila. "Financial reports?" pilit
Chapter 3 "Lorenzo... magsalita ka!" Hindi na napigilan ni Veronica ang sarili. Halata ang pagkataranta sa kanyang mukha habang paulit-ulit na tumitingin sa aking ama. Parang umaasa siyang may sasabihin itong pabor sa kanila. Parang umaasa siyang muli niya akong isasantabi. Ngunit sa pagkakat







