Four

EVE

MABILIS na dumaan ang isang buwan. Maaga akong nagising nang araw na iyon na may kakaibang pakiramdam sa katawan ko. Ilang araw ko nang nararamdaman ang madalas na pagkahilo at mabilis na pagkapagod. Pero hindi ko iyon masyadong pinansin dahil inisip kong baka dala lang iyon ng stress at puyat sa mga nakaraang linggo. Sa totoo lang, matagal ko nang nakasanayan na isantabi ang sarili kong nararamdaman dahil mas madalas kong iniisip kung paano ko mapapaganda ang araw ni Denzel kaysa kung okay pa ba ako. Ngunit nang umagang iyon, habang nagsisipilyo ako sa bathroom, bigla akong nakaramdam ng matinding hilo at napahawak ako sa gilid ng sink para hindi matumba. Mabilis ang tibok ng puso ko at pakiramdam ko ay may kung anong kakaibang nangyayari sa katawan ko kaya matapos magpahinga nang ilang minuto, nagpasiya akong magpunta sa doctor.

“Ano ba ito? Bakit na nahihilo na naman ako?” sabi ko habang naglalakad.

Habang nasa clinic ako at hinihintay ang resulta ng tests, hindi ko mapigilang kabahan. Nakaupo sa harap ng doctor habang nakapulupot ang mga daliri ko sa handbag ko. Nang ngumiti ang doctor nang makita ako.

“Congratulations, ma'am. You're pregnant.”

Nanlaki ang mga mata ko sa gulat.

“What?”

“Yes. You're pregnant ma'am. Kaya dapat alagaan mo na ang sarili mo,” masayang sabi ng doctor.

Pakiramdam ko, nabingi ako bigla. Hindi ako agad nakapagsalita dahil para bang hindi agad nag-sink in sa akin ang narinig ko. Ilang segundo akong nakatitig lang sa doctor habang unti-unting bumibigat ang dibdib ko, pero hindi dahil sa sakit kun'di dahil sa sobrang dami ng emosyon na sabay-sabay na dumaloy sa akin. Nang tuluyan kong maintindihan ang ibig sabihin ng mga salitang iyon, hindi ko namalayang namumuo na pala ang luha sa mga mata ko.

Buntis ako.

Magkakaanak na kami ni Denzel.

Hindi ko mapigilang mapahawak sa tiyan ko habang nanginginig ang mga labi ko sa halo-halong saya at kaba. Pakiramdam ko ay gusto kong tumawa at umiyak nang sabay.

“Oh my gosh…. magkakaanak na kami? Buntis ako?” naiiyak sa tuwa kong sabi.

Sa loob ng tatlong taon naming pagsasama, sa loob ng tatlong taong paulit-ulit akong nasasaktan at umaasa, ngayon lang ako nakaramdam ng ganitong klaseng pag-asa. Sa simpleng katotohanang may anak kami, bigla akong naniwala na baka ito na ang magiging dahilan para magbago ang lahat. Baka ito na ang himala na matagal ko ng hinihintay. Baka kapag nalaman ni Denzel na magkakaroon kami ng anak, sa wakas ay makita niya ako hindi lang bilang babaeng pinakasalan niya dahil sa kontrata kundi bilang ina ng anak niya. Baka sa pagkakataong ito ay mabuo na rin ang pamilya na matagal ko nang pinapangarap.

Paglabas ko ng clinic, nakaupo ako sa loob ng sasakyan habang paulit-ulit kong tinitingnan ang test results na hawak ko. Hindi ko mapigilang ngumiti kahit may luha pa rin sa mga mata ko. Hindi ko na maalala kung kailan ako huling naging ganito kasaya. Pakiramdam ko ay may liwanag na biglang sumilip sa madilim kong buhay. Sa loob ng maraming taon, puro sakit at pag-asa na hindi natutupad ang naging laman ng puso ko, pero sa araw na iyon, may naramdaman akong bagong dahilan para lumaban.

Naalala ko bigla na iyon din ang araw na magtatapos ang kontrata naming kasal ni Denzel.

Ilang araw na lang sana… tuluyan na kaming maghihiwalay ayon sa kasunduan. Pero nang sandaling iyon, hindi ko na iyon gustong isipin. Sa isip ko, ito na ang tamang pagkakataon para sabihin sa kanya ang totoo. Sigurado akong magugulat siya. Siguro hindi agad niya alam kung ano ang gagawin. Pero naniniwala ako na sa sandaling malaman niyang magkakaanak kami, baka mahalin na niya ako.

Habang nasa sasakyan papunta sa Bowles Corporation, hindi ko mapigilang isipin kung paano ko sasabihin ang lahat kay Denzel. Paulit-ulit kong inensayo sa isip ko ang mga salitang bibitawan ko. Iniisip ko kung paano siya mapapangiti, kung paano siya mapapatigil sa ginagawa niya, kung paano niya ako titingnan kapag nalaman niyang magkakaroon siya ng anak.

Sa isip ko, baka iyon na ang araw na magbabago ang lahat.

Pagdating ko sa main building ng Bowles Corporation, agad akong bumaba ng sasakyan habang mahigpit ang hawak sa maliit na paper bag at sa envelope ng test results. Pamilyar na sa akin ang lugar na iyon dahil ilang beses na rin akong dumalaw noon, pero nang araw na iyon ay kakaiba ang pakiramdam ko. Mabilis ang tibok ng puso ko habang naglalakad papasok sa malaking lobby. Ilang empleyado ang bumati sa akin ngunit halos hindi ko na iyon napansin dahil nakatuon lang ang isip ko sa isang bagay.

Kailangan niyang malaman na magkakaanak na kami.

Pagsakay ko ng elevator, napatingin ako sa sarili ko sa repleksyon ng salamin. Namumula ang pisngi ko sa kaba at excitement. Hindi ko mapigilang mapangiti habang muling hinahaplos ang tiyan ko.

Pagdating ko sa executive floor, mabilis akong lumabas ng elevator at dumiretso sa office niya. Tahimik ang hallway, at naroon pa rin ang familiar niyang secretary sa desk.

“Mrs. Bowles,” nakangiting bati nito.

“Is Denzel inside?” tanong ko.

Bahagya itong nag-alangan pero ngumiti pa rin.

“He’s in his office.”

Tumango ako at hindi na naghintay pa. Pakiramdam ko ay gusto ko nang tumakbo sa sobrang excitement.

Paglapit ko sa pintuan ng office niya, bahagya iyong nakabukas. Itinaas ko ang kamay ko para sana kumatok, pero bago pa ako makagawa ng kahit ano ay may narinig akong boses sa loob.

Boses ng babae kaya napahinto ako.

Bahagya akong lumapit sa siwang ng pinto, at sa nakita ko ay pakiramdam ko ay biglang nanlamig ang buong katawan ko.

Nandoon si Denzel at may babaeng nakayakap sa kanya.

Napako ako sa kinatatayuan ko habang nakatitig sa eksenang nasa harap ko. Maganda, elegante at sexy. Hindi ko na kailangang hulaan kung sino iyon dahil ilang beses ko nang nakita ang mukha niya sa mga lumang magazine at articles.

Si Celeste Harrington.

Ang babaeng matagalang tinatawag ng media bilang first love ni Denzel. Ang babaeng sinasabing tanging babaeng tunay niyang minahal. Nanginginig ang mga kamay ko habang mas humigpit ang hawak ko sa paper bag.

Hindi ko magawang gumalaw at hindi ko magawang huminga ng maayos.

Nakita ko kung paano hawak ni Denzel ang babae habang umiiyak ito sa dibdib niya. Marahan niya itong kinakausap sa boses na hindi ko kailanman narinig na ginamit niya sa akin.

Puno ng lambing na matagal kong hinintay pero hindi kailanman ibinigay sa akin.

“Denzel,” umiiyak na sabi ni Celeste. “I missed you.”

Bahagyang humigpit ang yakap ni Denzel sa kanya.

“It’s okay,” marahan niyang sabi.

At sa simpleng dalawang salitang iyon, pakiramdam ko ay may humiwa sa dibdib ko.

Hindi ko na halos marinig ang kasunod nilang usapan dahil sa malakas na pagtibok ng puso ko, pero may ilang salitang tumagos pa rin sa akin.

“Some people can never be replaced,” marahan kong narinig mula kay Denzel.

Pakiramdam ko ay tuluyan ng gumuho ang mundo ko.

Mabagal akong umatras mula sa pinto habang nanlalabo ang paningin ko dahil sa mga luha. Hindi ko na maalala kung paano ako nakalakad pabalik sa elevator. Hindi ko na maalala kung paano ako nakalabas ng building. Ang naaalala ko lang ay ang pakiramdam na para bang may malaking bahagi ng puso ko ang tuluyang napunit.

Pagdating ko sa loob ng sasakyan, doon ko lang napansing mahigpit ko pa ring hawak ang maliit na paper bag. Dahan-dahan ko iyong binuksan at nakita ko ang puting baby shoes na kanina, sobrang saya kong binili.

Ngayon, pakiramdam ko ay parang kutsilyo na lang iyong nakabaon sa dibdib ko. Napahawak ako sa bibig ko habang tuluyan nang humagulgol sa loob ng sasakyan. Hindi ko na kayang ipaglaban ang sarili ko sa lalaking hindi naman pala ako kailanman pinili. Hindi ko na kayang magmakaawa para sa pagmamahal na malinaw namang hindi para sa akin.

Nang gabing iyon, pinirmahan ko ang divorce papers na ilang araw ko ng tinatanggihan. Pinirmahan ko ang lahat habang tahimik na tumutulo ang mga luha ko sa papel.

Pagkatapos noon, bumalik ako sa kwarto naming dalawa at dahan-dahang inilagay sa loob ng maliit na maleta ang ilang gamit ko. Hindi ako kumuha ng marami. Hindi ko rin dinala ang mga alahas at mamahaling bagay na ibinigay ng pamilya niya.

Ang dinala ko lang ay ang kailangan ko.

Bago ako tuluyang lumabas ng mansion, huminto ako saglit sa gitna ng sala at tumingin sa paligid ng bahay na minsan kong inakalang magiging tahanan ko. Tatlong taon akong umasa sa loob ng bahay na iyon. Tatlong taon akong naniwala na baka balang araw ay mahalin din niya ako.

Pero sa wakas, natutunan ko ring tanggapin na may mga pagmamahal na kahit ibuhos mo ang buong puso mo, hindi pa rin magiging para sa’yo.

Hinaplos ko ang tiyan ko habang pinupunasan ang mga luha ko. Hindi na ako puwedeng maging mahina la dahil may anak na ako. At sa pagkakataong ito, sarili ko naman ang pipiliin ko.

At sisiguraduhin kong ibang Eve na ang makikilala niya pagbalik ko.