Mag-log inWINONA'S POVHalos limang minuto akong nakatitig sa lalaking nasa harapan ng pinto."Sir..."Hindi ko pa rin lubos maisip kung bakit naroon si Rafael."You're here..."Bahagya niyang nahimas ang batok."I know."May ilang segundong katahimikan hanggang sa muli siyang nagsalita."I skipped dinner."Napakurap ako."...What?""I got hungry."Napangiti ako nang bahagya."So..." "I was wondering if... you still have something to eat." aniya. Hindi ko napigilang matawa. Sa lahat ng dahilan na naisip ko... Hindi ko inakalang iyon ang sasabihin niya."Come in."Bahagya siyang nag-atubili."Are you sure?"Tumango ako."I don't think I can let the CEO of Villarreal Holdings starve."Napangiti rin siya."That's very thoughtful of you."Pagpasok pa lamang niya sa sala... May dalawang maliit na bagyong agad na sumalubong sa kanya."DADDY CEO!" Halos sabay na sigaw nina Brix at Bea.Hindi na siya nakailag. Sabay silang yumakap sa magkabilang binti niya.Napatawa siya."Easy. I just got here." sab
WINONA'S POVHindi ko napigilang mapangiti habang pinagmamasdan sina Daniel at ang kambal. Halos sampung minuto na silang nagkukuwentuhan sa tapat ng Villarreal Holdings, ngunit parang hindi pa rin sila nauubusan ng sasabihin.Sa huli... ako na mismo ang natawa."If we keep talking here, we'll never make it to dinner."Napakamot sa batok si Daniel."I guess I missed these two too much.""You definitely did." Natatawa kong sagot.Hindi nagtagal ay nasa loob na kami ng isang eleganteng Chinese restaurant sa BGC.Hindi ito sobrang engrande pero tahimik, maaliwalas at paborito noon ni Daniel tuwing may business meetings sila sa Singapore."Still your favorite?" Tanong ko.Tumango siya."Some things never change."Napangiti ako. Maging ang kambal ay masayang nag-oorder ng pagkain."Uncle, I want dim sum!" sabi ni Brix."And fried rice!" Dagdag ni Bea.Tumawa si Daniel."Order anything you want. It's my treat."Agad namang nag-high five ang kambal. Habang hinihintay ang pagkain. Sumandal si
WINONA'S POV "Mommy..." Saglit akong napatingin kay Bea nang marinig ang tinig nito. "Why isn't Daddy CEO picking us up today? Why did only his driver come?" Naroon na ang kambal sa loob ng opisina ko. Pareho silang nakaupo sa lounge chair habang abala sa kani-kanilang tablet, habang tinatapos ko naman ang huling report na kailangan kong isumite bago umuwi. "Daddy CEO has a meeting with foreign investors." sagot ko habang nasa laptop ang atensyon ko. "So he couldn't leave the office." "Oh..." Tumango si Bea na tila naintindihan ang paliwanag. Makalipas ang ilang segundo ay nagsalita naman si Brix. "So... are we waiting for Daddy CEO to finish his meeting? Then he'll drive us home?" Iyon sana ang plano ngunit... Ngumiti ako habang pinindot ang Send button sa laptop pagkuwa'y isinara ko ito. "Actually... we have dinner plans." Sabay na napatingin sa akin ang kambal. "Dinner date?" Excited na tanong ni Bea. "Five-star hotel again?" Umiling si Brix. "I found
WINONA'S POV Lunes na naman. Matapos ang matagumpay na CSR outreach noong nakaraang linggo, unti-unti nang bumalik sa normal ang takbo ng Villarreal Holdings. Abala na naman ang bawat departamento. May mga meeting. May mga reports at may mga deadlines na kailangang habulin. Tahimik akong nakaupo sa opisina habang inaayos ang schedule para sa susunod naming corporate event nang biglang umilaw ang cellphone ko. Napalipat ang tingin ko sa screen. Daniel Lim Calling... Saglit akong natigilan. Hindi ko inaasahang tatawag siya. Napangiti ako bago agad sinagot ang tawag. "Hello, Sir Daniel." Isang pamilyar na tawa ang narinig ko mula sa kabilang linya. "Winona. It's been a while." Napangiti ako. "It has." "How are you?" tanong niya. "I'm doing well." "And the twins?" muling tanong niya. Lalong lumawak ang ngiti ko. "They're doing great." May ilang segundong katahimikan pagkatapos ay muli siyang nagsalita. "I'm in Manila." Nanlaki ang mga mata ko. "You're here?" "Busines
WINONA'S POVThe last backpack had finally found its owner. Unti-unti nang humupa ang ingay sa covered court habang tuwang-tuwang tinitingnan ng mga bata ang bago nilang school supplies. May mga excited na agad binubuksan ang backpacks nila, may nagkukumpara ng crayons at notebooks sa mga kaklase, at may ilan pang mahigpit na niyayakap ang school kit na parang pinakamahalagang regalo sa buong mundo.Seeing those genuine smiles...Biglang naging worth it ang lahat ng puyat at paghahanda namin para sa outreach na ito."Ms. Sanchez."Lumingon ako at nakita ko ang principal na papalapit sa amin, may bakas ng taos-pusong pasasalamat sa kanyang mga mata."Thank you. This outreach has brought so much joy to our students."Ngumiti ako."They deserve every opportunity to dream."Tumango siya bago napatingin kina Bea at Brix na masayang tumutulong magligpit ng mga bakanteng karton."And your little volunteers... They've been wonderful today."Hindi pa man ako nakakasagot ay biglang itinaas ni B
WINONA'S POV Halos magtatanghali na nang matapos ang unang batch ng distribution. Mahigit limang daang school kits na ang naipamigay. Punong-puno ng tawanan ang buong school. May mga batang masayang isinusukat ang bago nilang backpacks. May ilan namang agad na binubuklat ang mga bagong notebook na para bang ayaw nang bitawan ang mga ito. Napangiti ako. Ito ang dahilan kung bakit gustung-gusto ko ang mga outreach program. Nakakapagod pero sulit. "Mommy!" Napalingon ako nang marinig ang boses ni Bea. Tumatakbo itong papunta sa akin habang hawak ang kamay ng isang maliit na batang babae. "Can we play with them during lunch break?" Napangiti ako. "Finish your lunch first." "Okay!" Masaya itong tumango bago muling tumakbo. Hindi nagtagal ay nagsimula na ring maghanda ng tanghalian ang mga volunteers. Sa ilalim ng malaking acacia tree inilatag ang mga packed lunch. Wala nang CEO. Wala nang managers. Lahat kami ay magkakatabing nakaupo sa damuhan. Napailing ako nang mak
Winona’s POV Limang taon ang lumipas.... “Brix, Bea, hold your suitcase. We’re going home now,” nakangiting sabi ko habang inaayos ang sunglasses ko. Sabay namang tumango ang dalawang bata, parang mga mini adults na sanay na sa airport chaos kahit apat na taong gulang pa lang sila. “Mommy,
Winona's POV Hindi ko alam kung anong masamang espiritu ang sumapi sa akin. Basta ang alam ko lang, sa sumunod na segundo ay nakakapit na ang dalawang kamay ko sa leeg ng lalaki habang tuluyan kaming nilalamon ng isang mainit at mapanganib na halik. Mabuti na lamang at hindi siya umiwas. Hind
Winona's POV Muli kong pinagmasdan ang lalaki. Nakatayo siya ilang hakbang mula sa akin habang nakasandal sa railing ng rooftop, nakatingala sa madilim na langit ng Maynila. May hawak siyang wine glass sa isang kamay habang ang isa naman ay nasa bulsa ng slacks niya. Parang kanina pa siya dito sa
Winona's POV Pagod akong napabuntong-hininga habang inaayos ang headset sa tenga ko at mabilis na chine-check ang setup ng grand ballroom ng Stravezki Hotel. “Miss Sanchez, confirmed na po iyong fireworks cue mamayang ten?” tanong ng isa sa staff ko. “Yes. And make sure walang magkakamali sa







