บททั้งหมดของ His Greatest Inheritance: บทที่ 1 - บทที่ 10

ETHAN GREYNaupo si Shanaia sa single sofa sa gitna ng sala at isa-isang pinagmasdan ang mga taong naroon.Tahimik ang buong mansiyon.Hindi niya man lang sinulyapan ang direksyon namin. Para bang hindi kami kasama sa silid.Pagkatapos ng ilang segundong katahimikan, nagsalita siya. "Now... speak."Nagkatinginan ang mga magulang ni Shally."Shanaia," maingat na sambit ni Mrs. Villafuerte, "kagagaling mo lang sa biyahe. Mas mabuti sigurong magpahinga ka muna."Dahan-dahang lumingon si Shanaia sa kaniyang ina. "That's not what I want to hear, Mom."Malamig ang boses niya ngunit sapat iyon para maramdaman ng lahat ang babala."Hayaan mo na kami rito," singit ni Mr. Villafuerte."Hayaan?" Napatawa siya nang mapakla. "It's about my sister, Dad. So whether you like it or not, makikialam ako."Tumuwid siya ng upo."Now, if you don't want to tell me what I need to know, I'll ask them myself."Doon lang siya tuluyang humarap sa amin."Mr. Erick Parker, am I right?"Sasagot na sana si Dad nang

KYLER EZEKIEL“Pwede ba?! Mamaya ka na mangulit! May ginagawa ako!”Irritado kong pinindot ang end call bago tuluyang pinatay ang cellphone ko. Isinuksok ko iyon sa bulsa ng suot kong jeans at napabuntong-hininga.Buwisit na lalaki.Alam nang tatlong taon na akong tumigil sa pambababae, pilit pa ring nagyayaya sa club at kung anu-anong kalokohan.“Sir, fifteen thousand pesos po.”Napalingon ako sa cashier at iniabot ang card ko.Pagkatapos magbayad ay kinuha ko ang paper bag na naglalaman ng dress na pinabili ni Claire. Lalabas na sana ako ng boutique nang mapahinto ako sa mismong pintuan.Parang huminto ang buong mundo.Parang nawala ang lahat ng ingay sa paligid.Dahil naroon siya.Nakatayo ilang metro ang layo sa akin.Kasama ang kapatid niyang si Shally.Shanaia.Tatlong taon.Tatlong mahabang taon ko siyang hindi nakita.At ngayon, nasa harapan ko na siya.Mas maganda.Mas elegante.Mas malamig.Mas mahirap abutin.Unti-unti akong lumapit habang pilit kinokontrol ang mabilis na t

ELI CLAYTONWala pang alas-siyete nang makarating ako sa office ko sa loob ng club. Habang hinihintay si Shanaia, inabala ko muna ang sarili ko sa pagbabasa ng mga impormasyong nakuha ko tungkol sa pamilya Parker. Nakapatong sa mesa ang makapal na folder habang isa-isa kong binabalikan ang laman nito.Napangisi ako. Sigurado akong hindi magiging maganda ang reaksyon ni Shanaia kapag nalaman niya ang mga impormasyong ito.O baka hindi rin. Si Shanaia pa naman iyon. Napakahirap basahin ng emosyon niya. Hindi mo malalaman kung galit ba siya, masaya, nalulungkot, o nasasaktan dahil palagi siyang may poker face. Walang emosyon sa mga mata. Walang ekspresyon sa mukha. Minsan naiisip ko na baka ganoon talaga kapag sobrang dami mong pinagdaanan. Unti-unti kang natututong itago ang lahat hanggang sa wala nang makabasa ng nararamdaman mo.Ilang minuto pa ang lumipas nang bumukas ang pinto ng office. Napatingin agad ako roon. At gaya ng inaasahan, si Shanaia iyon.Agad akong tumayo mula sa swive

KYLER EZEKIELBandang alas otso ng umaga nang magising ako, ngunit pakiramdam ko ay wala man lang akong naitulog. Mabigat ang ulo ko. Parang may martilyong paulit-ulit na pumapalo sa sentido ko. Hindi ko alam kung epekto ba iyon ng alak... o ng babaeng hindi na nawala sa isip ko buong magdamag.Si Shanaia.Paulit-ulit na bumabalik sa alaala ko ang eksena sa club.Ang lalaking kasama niya. Ang pag-akbay nito sa kaniya. At higit sa lahat..."Kung gusto mong maka-usap ang baby ko, next time na lang. Kakagaling lang namin sa kuwarto."Napapikit ako at mariing kinuskos ang mukha ko. "Tangina..."Hindi ko alam kung ano ang dapat kong paniwalaan. Talaga bang galing sila sa iisang kuwarto? O baka naman mali lang ang pagkakaintindi ko? Maybe they were discussing something important. Something private. Pero...Bakit ang sakit pa ring isipin?Napailing ako. "Ano ba 'tong iniisip ko?"Pinilit kong bumangon at dumiretso sa banyo. Mas mabuti pang bisitahin ko si Sky. Siya lang ang lugar na kahit pa

ELI CLAYTON Nakatulala lang ako sa engagement ring na nakapatong sa gitna ng coffee table habang maingat na binabalutan ni Wilson ng gauze ang duguan kong kamay. Tahimik ang buong condominium. Ang tanging maririnig ay ang mahinang kaluskos ng first aid kit at ang paminsan-minsang paghinga naming dalawa. Ilang minuto pa lang ang nakakalipas mula nang umalis si Shanaia. At ilang minuto rin akong walang tigil na sinuntok ang pader. Hindi ko na mabilang kung ilang beses kong ibinaon ang kamao ko sa sementong dingding hanggang sa dumugo ang mga kamay ko. Lahat ng dekorasyong makita ko sa silid, pinagbabato ko. Ang mga picture frame, vase, at kung anu-anong display ay nagkalat ngayon sa sahig bilang mga basag na piraso. Hindi iyon sapat. Hindi pa rin maibsan ang sakit na nararamdaman ko. Kahit nang dumating si Wilson, halos mahirapan pa siyang awatin ako. Humugot siya ng malalim na buntong-hininga habang tinatali ang bandage. "Kaya pala pinapunta ako rito ni Shanaia," aniya. "May gi