Todos

เรือคือบ้าน มหาสมุทรคือมารดร หากแต่ชายฝั่งคือขุมทรัพย์ กองโจรสลัดประจำเรือแบล็กคาเคนจึงมุ่งหมายที่จะปล้นสะดมคฤหาสน์เก่าของตระกูลลอร์ดแห่งหนึ่งประเทศอังกฤษ แต่ผู้ใดจะรู้เล่า ว่าหีบสมบัติที่พวกเขาปล้นขึ้นเรือมาจะเป็น...โลงศพของแวมไพร์? แค่ถูกทางกองทหารหมายหัวลงบัญชีดำก็ว่าหนักหนาแล้ว เมื่อต้องมาเจอกับ ลอร์ดเกรแฮม แวมไพร์ที่มีอายุมากกว่าห้าร้อยปี เห็นทีว่าชีวิตของลูกเรือคงจะหาไม่กันในวันนี้ เดือดร้อนถึง กัปตันออเดรย์ แบรล์ ที่ต้องเสียสละตัวเอง เพื่อรักษาชีวิตลูกน้องจากการถูกลงมติเสียงข้างมากให้พลีกายแทนทุกชีวิต มันใช่เรื่องที่เขาจะต้องมาเสียสละเหรอ!? โชคดีที่ลอร์ดเกรแฮมไม่ได้กระหายเลือดถึงขนาดกล้ากัดกัปตันโจรสลัดรูปงามแต่โสโครกซกมกตรงหน้าได้ ทว่า...ไม่ได้หมายความว่าจะไม่ กิน ต่อให้ไม่ได้กระหายเลือดแต่ก็กระหายรัก ความปรารถนาที่เก็บกลั้นมากกว่าหลายร้อยปีถูกปลดปล่อยในครานี้ โดยมีกัปตันจอมกะล่อนเป็นที่รองรับอารมณ์ คอยดูเถอะ ถึงฝั่งเมื่อไร ข้าจะเอาลิ่มไม้ตอกเจ้าให้จมดิน! ออเดรย์สาบานไว้กับตัวเองว่าจะต้องเอาคืนแวมไพร์มากราคะนี้อย่างสาสมแน่นอน!

เรื่องราวของ ซูเหยียนหรู คุณหนูตระกูลใหญ่ที่ตกอับเพราะครอบครัวถูกใส่ร้าย ต้องหนีตายไปซ่อนตัวอยู่ในหมู่บ้านชนบทภายใต้ชื่อใหม่ว่า ชุนเซียง นางกัดฟันสู้ชีวิตโดยใช้พรสวรรค์ด้านการทอผ้าและย้อมสีเพื่อเอาตัวรอด แต่โชคชะตากลับเล่นตลก เมื่อ หลินหวินจื่อ แม่ทัพใหญ่ผู้เป็นสวามีที่ทิ้งนางไปตั้งแต่วันเข้าหอ ถูกส่งมารักษาอาการบาดเจ็บและพักฟื้นที่บ้านหลังติดกัน จากคู่กัดข้างรั้วที่ปะทะคารมกันไม่เว้นวัน ชายหนุ่มกลับเริ่มหลงเสน่ห์และคอยออกหน้าปกป้องแม่หญิงชาวบ้านปากร้ายคนนี้จากศัตรูทางการค้า โดยที่เขาไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่านางคือฮูหยินที่เขาได้รับคำสั่งให้ตามหา กลายเป็นเรื่องราวความรักที่ค่อยๆ ถักทอขึ้นใหม่ท่ามกลางความลับ การชิงไหวชิงพริบ และการร่วมกันต่อสู้เพื่อทวงคืนความยุติธรรม

เธอแรง ไม่ยอมใคร ไม่เคยได้ยินสุภาษิตเหรอ เสียทองท่วมหัวไม่ยอมเสียผัวให้ใคร แล้วผัวคนนี้ทั้งหล่อ รวย เพียบพร้อมไปด้วยชาติตระกูลและฐานะทางสังคมเสียขนาดนี้ ถ้าปล่อยไปก็กินหญ้าแล้วปะ รักลับคุณเธียร์ เป็นเรื่องราวของนลิน นางแบบสาวที่หลงรักคู่นอนของตนเอง ทั้งที่ตกลงกันไว้ตั้งแต่ต้นแล้วว่า คบกันได้แต่ไร้สถานะใด ๆ แต่ทำไงได้ ก็อยู่กันมาตั้งนาน ความผูกพันมันย่อมต้องมี เมื่อเธอจะต้องสูญเสียเธียร์ นลินจึงต้องทำทุกอย่างเพื่อเลื่อนสถานะความสัมพันธ์ของเธอ เพราะนลินไม่อยากเป็นรักลับๆ ของเขาอีกต่อไปแล้ว

เมื่อน้องสาวบุญธรรมที่เขาไม่ชอบหน้ามานานหลายปีกำลังจะถูกยกให้กับคนอื่น เขาจึงยอมไม่ได้ ถึงขนาดต้องลุกขึ้นมาประกาศความเป็นเจ้าของ " ผู้หญิงคนนี้เป็นของฉัน ใครก็ห้ามมายุ่งทั้งนั้น "

นับตั้งแต่วินาทีที่รามเกียรติ์ทราบข่าวจากบิดา เรื่องที่เขากำลังจะมีแม่เลี้ยง ทำให้เด็กอายุเก้าขวบสับสนในหัวใจ เริ่มต่อต้านผู้หญิงที่เข้ามาในชีวิตของเขากับทศกัณฐ์(บิดาของรามเกียรติ์) จนกระทั่งเขาโตเป็นผู้ใหญ่ เรียนจบคณะบริหารธุรกิจในสาขาที่บิดาเจาะจงเอาไว้ ในเมื่อผู้ให้กำเนิดเห็นภรรยาใหม่กับลูกสาวดีกว่าเขา จึงไม่มีเหตุผลอะไรที่รามเกียรติ์ต้องแคร์อีกต่อไx “เรียนจบแต่ไม่ยอมเข้ามาทำงานที่บริษัท เที่ยวเตร่ไปวัน ๆ คงสนุกมากใช่ไหมราม” น้ำเสียงห้วน ๆ ของทศกัณฐ์ดังขึ้น พลางชี้หน้าต่อว่าลูกชายอย่างเหลืออด “ก็สนุก ผมมีความสุขดี” รามเกียรติ์พูดออกมาหน้าตาเฉยไม่เดือดไม่ร้อน ประหนึ่งถ้อยคำของบิดาเป็นเพียงประโยคบอกเล่า ไม่จำเป็นต้องเก็บมาใส่ใจ “ได้! แกต้องการท้าทายอำนาจฉันใช่ไหม หนูเมรีเรียนจบเมื่อไหร่ฉันจะยกตำแหน่งรองประธานให้กับเธอทันที ทุกวันนี้ฉันคงพึ่งพาแกไม่ได้ น้องเป็นผู้หญิงยังมีความรับผิดชอบมากกว่าแกเสียอีก” “เทิดทูนกันเข้าไป ขอให้ลูกสาวคนโปรดของคุณพ่อดูดีในสายตาแบบนี้ตลอดไปนะครับ จุ๊บ!” รามเกียรติ์แสยะยิ้มร้าย ก่อนจะส่งจูบให้กับบิดาด้วยแววตาและท่าทียียวนกวนประสาท “ไอ้ราม! ไอ้ลูกเวรเอ๊ย!”

“เธอเป็นแค่ภรรยาในนามของเขา ที่ไม่มีวันได้เป็นคนที่รักหมดหัวใจ”

NC แซ่บบบบ พระเอกเลว และโหดมาก ..................... เธอคือผู้หญิงที่เขาชังน้ำหน้า มีค่าเวลาอยู่บนเตียง ..................... “คุณคมน์ฟังหนูนาก่อนค่ะ ได้โปรดฟังหนูนาก่อน” เธอยังคงพูดประโยคนี้ซ้ำไปซ้ำมา หวังจะให้เขายอมฟังเสียงนกเสียงกาอย่างเธอบ้าง หากปล่อยเอาไว้อย่างนี้มีหวังเธอกับประสงค์ต้องตายแน่นอน คมน์เวลานี้ไม่เหมือนคมน์ที่เธอเคยรู้จักเลย เขาคือปิศาจร้ายชัดๆ “จะตอแหลอะไรล่ะ จะตอแหลอะไร ฉันไม่เชื่องูพิษอย่างเธอหรอก อุตส่าห์เลี้ยงอย่างดี ทะนุถนอม ยังริอ่านไปนอกใจฉันไปมีอะไรกับไอ้หน้าอ่อนนั่นอีก วันนี้เธอกับชายชู้ได้ตายคามือคาเท้าฉันแน่...ว้าย..โอ๊ย” สิ้นคำพูดของคมน์ ร่างอรชรถูกเหวี่ยงลงบนพื้นห้องอย่างแรง เสียงแสดงความตกใจจึงหลุดออกมาจากลำคอสาว ตามด้วยเสียงร้องแสดงความเจ็บปวดเมื่อศีรษะของเธอกระแทกโดนมุมโต๊ะตัวเล็กที่วางหนังสือพอดี “สมน้ำหน้า แต่เธอไม่ได้ตายตรงนี้หรอก”

เพียงเพราะรอยยิ้มของเธอทำให้เขาตามติดเธอเป็นเงา " พี่ไม่ชอบให้หนูใกล้ใครและไม่ชอบให้ใครใกล้หนู " ____________________________________ ไม่ชอบไม่เป็นไรกูยัดเหยียดให้ "เธอเป็นของกู ไม่เชื่อมึงคอยดู" เขาชอบ ส่วนเธอเกลียด เกลียดที่เขาเจ้าชู้ ******************************************* เพื่อนเหรอค่ะ พี่ที่ไหนเขานั่งแทบเอากันแบบนี้ค่ะ เพี๊ยะ!!! เราเลิกกัน ต่อไปนี้เราไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันอีก ___________________________________________

เมื่อแฟนเก่านอกสายตากลับมาอีกครั้งด้วยลุคที่เปลี่ยนไป เธอจึงไม่ลังเลเลยที่จะตกลงคบหากับเขาอีกรอบ

'ไต้ฝุ่น' คุณหนูผู้ร่ำรวย ได้เผลอหลงรัก 'ไค' ชายหนุ่มปริศนาและลึกลับ เขามีความลับบางอย่าง และเธอก็เผอิญไปรู้ความลับของเขา และเผลอใจเต้นแรงกับเขาคนนี้ จนเธอเผลอใจรักเขาจนหมดใจ 'ไค'เอง ก็เพิ่งจะได้ค้นพบ สิ่งที่เขาตั้งคำถามกับตัวเองมาตลอด ว่าความรัก...คืออะไร

ตายแล้วเกิดใหม่ทั้งที ดันตื่นมาในร่าง นางร้ายไฮโซที่คนเกลียดกันทั้งเมือง! แถมลืมตาขึ้นมาปุ๊บ สามีเย็นชาหน้าตายก็ยื่น 'ใบหย่า' ให้ปั๊บ

"เคยบอกแล้วใช่ไหมว่าอย่ารักผม... เอยลืมกฎของเราไปแล้ว?" เขาตั้งกฎเหล็กขึ้นมา เพื่อให้เธอรู้ว่า เขาไม่มีทางรักเธอ และเธอห้ามรู้สึกกับเขาในทุก ๆความรู้สึก!

เธอครางเสียงหลง ส่ายหน้าไปมา ยามเมื่อเขากระแทกลงมาหา ปากร้อนดูดรวบยอดอกของเธอจนแข็งเป็นไต ขนในกายของพลอยใสลุกซู่ด้วยความกระสันเสียวเจ็บแปลบปนเปกันไปหมด เขาช้อนสะโพกของเธอขึ้นให้รับการกดคลึง เธอหอบหายใจรุนแรง จิกมือกับแผ่นหลังของเขาแน่น ปากน้อยที่เผยออ้าค้าง ทำให้เขาต้องบดจูบหนักๆ เสียงครวญครางของสาวน้อยดังสะท้านอยู่บนเตียงนอนใหญ่เกือบค่อนคืน เธอถึงได้ถูกปล่อยตัวจากอ้อมแขนแกร่งของเขา “จะไปไหน” เขาเกี่ยวเอวบางเอาไว้ พลอยใสไม่ตอบ เธอจะหนีลงจากเตียงท่าเดียว “ฉันถามว่าเธอจะไปไหน” “พลอยจะกลับห้องค่ะ” “ยังไม่ให้ไป” เขารั้งร่างน้อยมากอด บดจูบแก้มนวลอย่างหนักหน่วง “อุ๊ย! คุณนัส” เธอลูบแก้มตัวเองเบาๆ ซุกหน้าเข้าหาหมอนอย่างเขินอาย ไม่กล้าหันไปมองเขา “ฉันชอบหมอนข้างดิ้นได้ ถ้ายังไม่อนุญาตให้ไป เธอก็ไปไหนไม่ได้” คนเผด็จการสั่ง รัดเอวบางเอาไว้แน่นขึ้น เธอเลยหยุดดิ้น เพราะรู้สึกว่ายิ่งดิ้นยิ่งเสียดสีกับสัดส่วนที่ไม่สมควรมากขึ้น

จากหญิงสาวลูกหัวหน้าพ่อครัวตระกูลหลู่ สู่การกลับชาติมาเกิดเป็นลูกสาวคนเดียวของท่านอัครมหาเสนาบดีแห่งเมืองหัวโจว ความรัก ความริษยา อีกทั้งความแค้นที่ต้องชำระ กำลังจะเกิดขึ้น!

เพราะเสียพ่อแม่ไปตั้งแต่เด็ก ซ้ำร้ายเมื่อป้ารับมาเลี้ยงก็ยังต้องเสียสละให้ลูกป้าเรียน หากตระกูลพ่อร่ำรวยสักนิด เธอคงไม่ต้องมาลำบากแบบนี้ คำขอสุดท้ายก่อนตาย หากมีโอกาสจะขอเป็นคนร่ำรวยตั้งแต่ต้นตระกูลเสี่ยวหยวน สาวน้อยวัย20ปีที่ไม่ได้เรียนต่อมหาลัยเพราะเสียสละให้ลูกชายทั้ง2คนของป้าเรียนจู่ๆต้องทะลุมิติมาอยู่ในยุคโบราณ เธอต้องทำทุกวิถีทางให้ตระกูลเธอร่ำรวยตั้งแต่ต้นตระกูลอย่างเธอ และดูแลลูกน้อยอย่างมู่ฉีที่มักทำตัวออกห่างเพราะคนเป็นแม่ในร่างก่อนไม่ใส่ใจ ไหนจะสามีหน้านิ่งที่อะไรๆก็ยอมชาวบ้านเขาไปเสียหมด เธอจะเปลี่ยนชีวิตต้นตระกูลให้ดีที่สุดเอง

“ป้ากวา ป้ากวาคะ” ฉันจอดจักยานของตัวเองพร้อมคว้าปิ่นโตหน้ารถมาไว้ในมือจากนั้นก็เดินขึ้นเรือนทรงไทยมาถึงระเบียงที่ถูกออกแบบในยื่นเยื้องออกไปเพื่อรับกับวิวพื้นไร่ชากว่าหลายร้อยไร่ก็ไม่ได้รับเสียงตอบรับเลย “ป้ากวาคะอยู่มั้ยแม่ให้น้อยเอาแกงฟักมาให้ค่ะ” ฉันจึงเดินเข้าไปอีกฟากหนึ่งซึ่งเป็นครัวที่ถูกแบ่งออกจากกันอย่างชัดเจนตรงที่ฉันยืนเป็นครัวแบบฝรั่งว่าในขณะที่วางปิ่นโตเสียงอะไรไม่รู้ดังมาจากห้องอีกฝั่งดังตึ่ง “ปะ ป้ากวาคะ น้อย...” คนที่ยืนปะจันหน้าไม่ใช่ป้ากวาแต่เป็นผู้ชายตัวสูงโปร่งมีรอยสักเด่นออกมาจากเสื้อเชิ้ตดำท่าทางดูง่วงมากถึงมากสูด “พี่เป็นใคร เข้ามาบ้านคนอื่นได้ยังไงกัน ขโมยเหรอ!” “…” เขาไม่ตอบแต่กับกอดอกยืนยิ้มเหมือนคนบ้าวินาทีนั้นฉันคว้าไม้กวาดมากะเป็นอาวุธ “นี่บ้านป้ากวานะ ขโมยอะไรป้ากวาเอาตายเลย” “…” เขาเปลี่ยนนัยน์ตาเป็นเรียบเฉยแต่จ้องฉันไม่วางสายตา “ตกลงเป็นใคร พี่เป็นใคร” “โตขึ้นเยอะเลย” “ต้องเป็นคนบ้าแน่ๆ” “เป็นลูกกวางของเธอไงยัยเด๋อ”

​"เมื่อบ้านไม่ใช่เขตปลอดภัย และน้ำตาที่รินไหลไร้คนมองเห็น... มีเพียงอ้อมกอดเดียวที่เธอจำไม่ได้ คือที่พึ่งสุดท้ายในชีวิต"

มีครอบครัวหนึ่ง ลูกกำลังเข้าสู่วัยรุ่น แม่มีแฟนใหม่พาแฟนใหม่เข้าบ้าน แฟนใหม่ของแม่ทั้งหล่อและดูดี แต่แม่ติดเล่นไพ่ไม่ค่อยได้อยู่บ้านก็เลยทิ้งให้ลูกชายอยู่บ้านกับพ่อเลี้ยงสองคน กลับกลายเป็นว่าพ่อเลี้ยงดูแลทุกอย่างแทนแม่ ทั้งอาหารงานบ้านทุกสิ่งอย่าง ขออย่างเดียวเป็นสิ่งตอบแทนคือลูกชาย

“นายไม่ใช่เด็กคนนั้นจริง ๆ เหรอ” เลออนถามด้วยเสียงสั่นเครือ “ไม่ใช่ครับ พวกเราเพิ่งเจอกันครั้งแรกนะครับ” โนอาห์ตอบด้วยแววตามั่นคง ราวกับไม่ได้โกหก เลออนเลือกจะเชื่อคำพูดนั้น แต่หัวใจกลับไม่ยอมเชื่อ ‘ฉันไม่เชื่อหรอก… ว่าเด็กคนนั้นไม่ใช่นาย’ เลออนเก็บความสงสัยนั้นไว้ในใจ ‘ได้โปรด… รู้ตัวว่าผมคือเด็กคนนั้นทีเถอะ’ โนอาห์เองก็ปรารถนาให้ฝ่ายรู้ว่าเขาเป็นใครเช่นกัน

เธอเป็นเพื่อนรุ่นน้องของแม่ผม และผมชื่นชอบเธอตั้งแต่วัยเยาว์ ความรู้สึกของผมก็ไม่เคยเปลี่ยน ความต้องการครอบครองในใจผมมีแต่เพิ่มมากขึ้นจนเรียนจบมหาวิทยาลัย