Lahat ng Kabanata ng Oops! Our Accidental Babies Made Us One : Kabanata 1 - Kabanata 10

“Hindi ba’t sinabi ko na sa iyo na dapat pagbalik ko ay pinalaglag mo na ang batang ‘yan!” galit na galit na sigaw ni Arturo nang makita niya ang anak na si Kiara o mas kilala sa tawag na Ara dahil nabuntis ito nang hindi nito alam kung sino ang ama ng dinadala nito. Siyam na buwan nang dinadala ni Kiara ang kambal sa kaniyang sinapupunan. Mabigat na ang kaniyang tiyan at hirap na siyang kumilos, ngunit mas mabigat pa rin ang sakit na dala ng mga taong dapat sana'y sumusuporta sa kaniya. Mula nang malaman ng kaniyang ama ang pagbubuntis niya, paulit-ulit itong nagpumilit na ipalaglag ang mga bata. "Hindi mo kaya ang responsibilidad na 'yan! Sinisira mo lang ang buhay mo!" galit na dagdag ni Arturo. Pabalik-balik siyang naglakad sa harapan ni Kiara. “Tang.ína! Dapat talaga ay isinama kita sa ibang bansa at do’n mo pinalaglag ang batang ‘yan. I trusted you, Kiara. Nagkamali ka na nga noong nabuntis ka. Dinagdagan mo pa nang piliin mong ipagpatuloy iyang lintík mong pagbubuntis!” Pero

“Kaya mo 'to, Kiara. Para sa promosyon at mas mataas na sahod!” bulong ni Kiara sa kaniyang sarili habang nakatingin siya sa mataas na gusali kung saan siya nagtatrabaho. Bumuntong hininga muna siya bago siya naglakad papasok ng mall.Makalipas ang limang taon ay walang ibang ginawa si Kiara kung hindi ang magpakasubsob sa trabaho. Nagbago ang takbo ng buhay niya at tuluyan na niyang kinalimutan ang pamilya niya. Namuhay siya ng mag-isa sa loob ng maraming taon habang dala-dala niya ang sakit nang pagkamatay ng mga anak niya.Malinaw pa rin sa ala-ala niya ang oras na iyon at hindi niya mapigilang maluha kapag sumasagi iyon sa kaniyang isip.“Miss Kiara Tatlonghari…”Ngumiti si Kiara sa doktor sa kabila ng sakit na kaniyang nararamdaman. Hindi pa lubusang nakakarekober ang kaniyang katawan mula sa operasyon. "Nasaan ang mga anak ko?” tanong niya habang lumilinga sa paligid. Ang kaniyang mga mata ay puno ng kasiyahan at pag-asa subalit hindi nagtagal ang ganoong pakiramdam."I'm sorry,

Mabilis na bumukas ang pinto ng sasakyan at nagmamadaling bumaba si Eiden. Agad na nag-unahan ang kaba at galit sa kaniyang dibdib habang pinagmamasdan niya ang mabilis na pagtakbo ng kambal patungo sa madilim at mataong bahagi ng parke.“Kairo! Kara! Bumalik kayo rito!” sigaw ni Eiden, ngunit tila walang narinig ang dalawang bata.Mabilis na lumapit ang dalawang bodyguards na lulan ng hiwalay na sasakyan sa likod. “Sir Eiden!”“Hatiin ninyo ang parke! Hanapin ninyo ang kambal ngayon din!” mariing utos ni Eiden habang siya mismo ay nagsimula na ring tumakbo. Kahit naka-amerikana at pormal ang suot, wala na siyang pakialam. Ang tanging laman ng isip niya ay ang kaligtasan nina Kara at Kairo.Habang hinahanap ni Eiden ang kambal ay naglalakad naman si Kiara sa kahabaan ng parke. Katatapos lang ng shift niya sa jewelry shop at mabigat pa rin ang kaniyang loob dahil sa pambabastos ng kaniyang manager na si Freddy. Upang kahit papaano ay kumalma, bumili siya ng paborito niyang milktea—isan

"M-Mga a-anak mo?""Oo! Ako ang ama nila!" mariing sagot ni Eiden, habang pinipilit na huminga nang malalim para pakalmahin ang nagngangalit niyang dibdib. "Kairo, Kara, lumapit kayo kay daddy ngayon din. Ano ba itong ginagawa niyo? Bakit kayo tumakbo palabas ng sasakyan?""Ayaw po namin!" sigaw ni Kairo mula sa likod ni Kiara. Matapang niyang hinarap ang kaniyang ama. "Palagi ka na lang wala! Puro ka na lang trabaho! Sabi mo, isasama mo kami sa amusement park noon, pero ‘di nangyari. Kagaya ngayon, gusto ni Kiara na maglaro rito sa park pero umayaw ka agad. You’re so busy that you forgot to spend some time with us. Tapos ngayon, ibabalik mo na naman kami sa mansyon kasama ang mga yaya at bodyguards?""Kairo, business 'yon. Intindihin niyo naman si daddy," medyo bumaba ang tono ni Eiden, ngunit naroon pa rin ang awtoridad sa kaniyang boses. "We are living this way because of our business. We maintain this kind of lifestyle be—" "Hinding-hindi ka namin maiintindihan!" umiiyak na ring

"Sumunod kayo sa akin kung ayaw ninyong maparusahan pagdating sa mansyon!" muling bulyaw ni Eiden. Humakbang na siya nang pasulong at akmang hahawakan na sana niya sa braso si Kairo para kaladkarin pabalik sa sasakyan nang biglang…"Huwag mo silang hahawakan nang gan'yan!" Mabilis na hinarangan ni Kiara ang kamay ni Eiden. Itinulak niya ito palayo ng may matinding puwersa. Galit na galit na tumingala ang dalaga sa matangkad na lalaki. "Ano ka ba? Ama ka ba talaga o isa kang diktador? Kita mo nang nanginginig pa sa takot ang mga bata dahil sa pagsigaw mo, tapos dadagdagan mo pa ng isa pang pananakot? Tatay ka ba talaga nila?”Naningkit ang mga mata ni Eiden, ang panga niya ay nagpumiglas sa tindi ng galit. "Huwag mo akong pangaralan kung paano palakihin ang mga anak ko, miss. Wala kang alam sa sitwasyon namin.""Wala nga akong alam, pero may mga mata ako para makita kung paano mo sila tratuhin!" pagmamatigas ni Kiara. Itinuro niya ang dibdib ni Eiden na basang-basa pa rin ng milk tea.